BOURLA, Antwerpen
4 december 2011
“The end of Christmas Day when there’s nothing elso to say”, klinkt het tijdens het slotnummer van gelegenheidsduo Smith & Burrows. Een perfecte samenvatting van het gevoel waarmee de Editors-zanger en de ex-drummer van Razorlight en We Are Scientists ons achterlaten na een sprankelend concert. Meer dan een uur verrassen en verblijden ze ons met hun prachtige stemmen die perfect elkaars tegenpolen vormen. Het donkere, dreigende timbre van Tom Smith versus de lichte, naar falsetto neigende, vocals van Andy Burrows. Aanleiding van deze artistieke liaison is de release van het kerstalbum Funny Looking Angels, dat de heren samen opnamen.
Smith steekt van wal met de Black-cover Wonderful Life. Onmiddellijk stuurt hij een scala aan emoties de prachtige, eeuwenoude theaterzaal in. Doorleefd, doorbloed, door en door aangrijpend… In titelnummer Funny Looking Angels harmoniëren beide stemmen wonderwel, wat opnieuw een hoogtepunt oplevert.
Enkele Editors-klassiekers kunnen natuurlijke evenmin ontbreken; Papillon is er een van. Smith leeft zich uit op akoestische gitaar terwijl de rest van de band het liedje mooi inkleurt. De Editors-hit blijft ook in deze ‘naakte’ setting moeiteloos overeind. Gaandeweg ontpopt Smith zich, gezeten op een houten kist, tot een rasechte busker. Maar dan wel eentje die ‘s avonds met een grote zak geld naar huis gaat. Burrows laat zich op zijn witte sokken echter evenzeer gelden. Tijdens America is het zijn beurt om een golf van ontroering over het publiek heen te spoelen. Met Only You kruipt hij in de huid van Yazoo en in On And On laat hij horen dat hij de allerhoogste regionen aankan met zijn stembereik. Four Pieces groeit uit tot een kampvuurliedje waarop het publiek massaal de handen op elkaar zet.
Grappig wordt het wanneer de twee een mini-tombola organiseren waarvan de opbrengst bestemd is voor Bulgaarse weeskinderen. Tom Smith deelt de prijzen – S&B-mok, t-shirt en fles port – eigenhandig uit aan het publiek, wat voor de nodige hilariteit zorgt. Afsluiten doen de heren met een prachtige apotheose, getooid met grote witte engelenvleugels.
Het perfecte concert? Quasi, want het duetje met de contrabassiste valt lichtjes in het water omdat de dame in kwestie niet echt opkan tegen de virtuoze vocalist die in Tom Smith’s stembanden huist. Maar geen nood, achter haar reusachtige instrument deed ze het voortreffelijk. Wij vluchtten in ieder geval met een verwarmd hart de nacht in. Tekst Ruud Van De Locht; foto Patsie Borgers
Gerelateerde berichten:
- Smith & Burrows – Funny Looking Angels: ‘Plaat is sfeervol aangekleed’
- Zalig kerstfeest met Smith & Burrows: ‘het kind-zijn komt weer terug’
- Andy Burrows 9 mei in De Oosterpoort
- Crossing Border in Antwerpen blijkt goed alternatief: ‘er zijn veel Nederlanders hier’
- Skunk Anansie in Antwerpen: heimwee naar een beter verleden
