De meeste bezoekers op Eurosonic/Noorderslag doen hun uiterste best om al die bandjes mee te pikken waarvan ze (en waarvan de media) verwachten dat ze binnen nu en een jaar doorbreken. Zodat ze tijdens Pinkpop 2013 quasi-verveeld kunnen zeggen: “Ik heb ze nog eens op Eurosonic gezien, in een zaaltje met 100 man. Toen waren ze trouwens beter.” Dat is natuurlijk hartstikke stoer en je kunt er vast wel een 16-jarig meisje mee in je tent lokken, maar het heeft ook iets wannabe-hips. En laten we eerlijk zijn, die gedoodverfde doorbraakacts als School Is Cool, Amatorski, Lisa Hannigan, James Vincent McMorrow en Veronica Falls kun je de komende jaren nog tig keer zien, tot ze je neus uitkomen. Is het daarom niet veel leuker om, in het kader van once-on-a-lifetime, op zoek te gaan naar de acts die je straks niet op Lowlands terug ziet? Lijkt ons wel. Hier zijn de tien acts die je gezien moet hebben omdat ze het niet gaan maken.
10. I Heart Sharks
Heel even leek Bear In Heaven een grote act te worden, maar aan het eind van 2010 was iedereen ze vergeten. Nu is er I Heart Sharks, een vergelijkbare act (met een vleugje Foals) die waarschijnlijk hetzelfde lot staat te wachten staat.
9. You Say France & I Whistle
Supertof feestbandje in de lijn van Los Campesinos! met hier en daar een Vampire Weekend-riff. Bloemen-in-het-haar-en-dansen-tot-je-verliefd-wordt-muziek, maar morgen ben je het allemaal vergeten.
8. The History Of Apple Pie
Uiterst charmant indiebandje uit de hipsterhoek. Klinkt als Veronica Falls, maar dan net iets minder gevat, en daarom gaat VF het wel redden en THOAP niet. Tja, de wereld is hard en de muziekwereld is harder en er is iets dat nog harder is, maar dat zeg ik niet want er lezen kinderen mee.
7. French Films
De Finse duit in het zakje van de electro-dreamgaze met galm. Komen ze net twee jaar te laat mee. Typisch Fins. Of niet misschien, wat weet ik nou helemaal van Finland?
6. 2:54
Je band vernoemen naar een inch, maar spelen alsof je nog geen centimeter bent. Dat is het verhaal van 2:54. Belabberde shoegaze-act die nog geen drie minuten (en zelfs geen 2:54) de aandacht kan vasthouden.
5. Dog Is Dead
Klinkt een beetje als de vroege Mystery Jets, in de tijd dat die oude nog meedeed. Op plaat klinkt het best aardig, maar live zijn het een stelletje onervaren honden waarvoor Eurosonic zeker vijf jaar te vroeg komt. En over vijf jaar zitten ze op kantoor, dus dan wordt het ook nooit meer wat.
4. Matthew & The Atlas
Tot op heden de enige min of meer geslaagde Mumford & Sons-kloon, maar met een banjo en een har-har in elk liedje alleen red je het niet. Bovendien weet je bij Matthew & co nooit of je nou moet gaan dansen of geconcentreerd moet blijven luisteren. Heb je niks aan dus.
3. Peggy Sue
Ooit probeerde ze het met The Pirates, maar toen moest ze het afleggen tegen Pete. Solo maakt ze erg mooie, goedverzorgde singer-songwriterliedjes met een Scandinavische elektronica-inslag. Maar ja, ze is minder diva dan Florence, intelligenter dan Kate Nash en niet echt een lekker wijf – de drie pijlers van het nooit doorbreken, tenzij je Laura Marling heet.
2. Bart Constant
Genoeg mensen die er anders over denken, maar onder zijn nieuwe alias wordt Rutger Hoedemaeckers niet groter dan onder zijn oude, About. Daarvoor is hij veel te excentriek, te arty, te moeilijk. Misschien komt er nog een klein tourtje, maar daarna zal hij zich weer terugtrekken in Berlijn, om over een paar jaar weer met een prachtig nieuw project te komen waarmee hij het ook niet gaat redden.
1. Spector
Ze worden wel de nieuwe Editors genoemd en om die reden veelvuldig getipt als must see. Maar denk eens na, hoeveel ‘nieuwe Editors’ hebben het gered, de afgelopen jaren? Precies. Spector bespeelt kleine zalen bovendien alsof het megadomes zijn, en dat geeft het een triestheid mee die hun overbodigheid nog eens extra benadrukt.
Tekst en ranking: Klaas ‘Johnny? Nee, Klaas’ Knooihuizen
