Vijftien nummers worden er in een dik halfuur doorheen gejaagd door het uit Sunderland afkomstige Field Music. Alhoewel, gejaagd, de muziek is nogal vredig, ronduit decent. Zoals we wel gewend zijn van de broers David en Peter Brewis. De jongens met de hoge stemmen, waardoor een eerdere vergelijking met The Shins sowieso overeind blijft.
Omdat muzikaal meestentijds ook van hetzelfde bord wordt gegeten, al is de een wat doller op karbonade en begint de ander direct aan de broccoli – dat krijg je, met zo’n ravissant kaassausje. Field Music is een avontuurlijk trio (Andrew Moore doet ook mee), dat bovendien evidente raakvlakken heeft met The Beatles en Spoon en zelfs Arcade Fire, al is ’t een vleugje. Dit is een indiealbum dat niet de weg gaat vinden naar het grote publiek – daarvoor staan er domweg te weinig beklijvende liedjes op – maar dat wel voor een blijmoedige sfeer zorgt. Een enkele wat stemmiger song, zoals het twee minuten durende So Long Then, daargelaten. Pieter Visscher
