De grote bek van Rats On Rafts: “Ik zeg wat ik wil zeggen!”

De grote bek van Rats On Rafts: “Ik zeg wat ik wil zeggen!”

Wat kan het toch ontzettend hard gaan in de muziekwereld. Rats On Rafts brak deze winter plotseling door met de alleen op vinyl uitgebrachte plaat The Moon Is Big. De new wave van de Rotterdammers werd op grote schaal opgepikt en nu komt het album opnieuw uit. Op cd, en nog op het prestigieuze hiphoplabel Top Notch ook.

Advertentie
David Fagan is een opvallende verschijning in het doorgaans met honkbalpetjes en trainingspakken overladen Rotterdam. Skinny jeans, hippe schoenen, stoer kapsel en een nonchalante blik: in poptempel Rotown staat een rockster in de dop aan de bar. Al is hij daar nu nog wat timide voor. Zijn woorden op papier klinken weliswaar heftig, maar David zegt het niet om op te scheppen. Hij meent wat hij zegt en heeft geen enkele stemverheffing nodig om zijn punt te maken. Bijna achteloos uit hij zijn mening, ook al komt dat soms hard aan. “Wij hebben wel een grote bek over een hoop dingen,” vindt David (23). “Maar een hoop bands geven politiek correcte antwoorden, en ik zeg wat ik wil zeggen. Ik vind een hoop Nederlandse bands ook verschrikkelijk.”

Het gaat plotseling verschrikkelijk snel met Rats On Rafts.
“We zijn al zes, zeven jaar bezig. Sinds onze show op Incubate afgelopen zomer is het inderdaad snel gegaan, naar mijn mening belachelijk snel. Al die mensen die ons afwezen staan nu opeens in de rij om ons te boeken. Dat is heel raar. Maar goed, zo gaat het nu eenmaal.”

Jullie zijn geïnspireerd door de jaren tachtig. Dat ligt niet voor de hand voor zulke jonge jongens.
“Voor ons wel, op zich. De laatste tijd hoor je alleen maar Echo And The Bunnymen als invloed genoemd worden en die band vinden we zeker tof, maar je hoort in elk nummer zo tien verschillende groepen terug waar we door geïnspireerd zijn. Ken je Hans Tweedehands? Hij heeft een winkel met tweedehands platen achter Rotterdam Centraal. Hans heeft ons geholpen, jarenlang gaf hij ons tips. Hij zei vaak dat ik die en die plaat echt eens moest meenemen. Zo ontdekte ik bands als The Sound. Ik had een rekening lopen bij Hans. Vaak dacht ik: ik eet wel wat minder, zodat ik een plaat kan kopen. Mijn klasgenoten gingen naar McDonalds, ik naar Hans. Die dagen kan ik me nog goed herinneren.”

Bijna weemoedig vertelt Daniel over het begin van de band uit de Rotterdamse underground. Geld was er nauwelijks, nog steeds niet trouwens, en echt goed spelen konden ze niet. Maar de groeispurt van Rats On Rafts is indrukwekkend en de band heeft net getekend bij het prestigieuze label Top Notch. “Dat vonden we allemaal wel grappig. We zijn een keer met die Kees (de Koning, red.) gaan praten en hij was oprecht geïnteresseerd. De deal die we hebben geeft ons alle vrijheid.”

Ook andere platenmaatschappijen toonden interesse: “Nee, voor ons geen Excelsior. Daar zit Spinvis, daar zat de Staat. Saai label. De Staat vind ik verschrikkelijk. Stelletje neppers. Dat is allemaal zo geposeerd. Als je ze alleen al ziet staan.”

Op Top Notch heb je straks vooral hiphopcollega’s. Kun je een single maken met Kempi.
“Ik zie het niet gebeuren. Tenzij het echt voor de lol is. Je denkt zeker aan The Madd en Dio? Dat was verschrikkelijk.”

Rats On Rafts gaat dit voorjaar de provincie in. Go Back To The Zoo is ook zo groot geworden. Is dat scenario een droombeeld?
“Zo! Nee, dan ga ik nog liever dood. Maar veel spelen vind ik te gek. We gaan naar Groningen, Eindhoven, Tilburg. Leuk. Zo zie je eens andere kanten van Nederland, al eindig je meestal in de kleedkamer. Daar kun je gratis drinken. Ik vind het vooral heel vervelend dat mensen die ons al een paar jaar volgen nu opeens vragen: de band is in De Wereld Draait Door geweest, gaan jullie nu glad worden? Dan denk ik: weet je wel tegen wie je het hebt en waar we vandaan komen? Dat is voor ons helemaal niet mogelijk, glad worden. Wees gewoon blij dat er een band is met een eigen geluid die, zonder hip te wezen, zo ver komt.”

Het imago van Rats On Rafts snelt vooruit.
“Het lijkt wel alsof journalisten elkaar napraten, dat ze goed kijken wat hun collega’s zeggen. Als de een het een goede band vindt, dan vindt de ander dat ook.”

Maar Rats On Rafts is ook een voorbeeld van zo’n hype, toch?
“Daar ontkomen we niet aan. We moeten echter geen slachtoffers worden van zo’n neppe hype die gecreëerd wordt, want we zijn gewoon een goede band.” tekst Anton Slotboom foto Daniel Baggerman

LIVEDATA 26 januari Rotown, Rotterdam 28 januari Merleyn, Nijmegen 3 februari Paradiso, Amsterdam 10 februari 013, Tilburg 11 februari Ekko, Utrecht 24 februari Fenix, Sittard 6 april Metropool, Hengelo

Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in frontpage, interviews, uitgelicht. Bookmark de permalink.
  • Jacob van der Pol

    Mannen blijf inderdaad niet glad  en met twee beentjes op de grond. En dan op naar de India.
    Enne de Staat is natuurlijk een prima band zowel op de plaat als live, en zeker geen posseurs.

    Jacob

  • http://www.facebook.com/nadirael Rob Veltman

    Fantastische band, prachtplaat en grandioos optreden in Rotown!

    Vanwaar echter het beeld van “het doorgaans met honkbalpetjes en trainingspakken overladen Rotterdam”? Als rechtgeaarde Rotterdammer die toch ook vaak in andere steden vertoeft kan ik stellen dat dat heus niet veel anders is in de grootste steden van Nederland. Zoals overal centreert dat zich op verschillende plekken, maar lang niet “overal” en “doorgaans”.

    • Jozef

      Hij zegt toch ook niet dat het in andere steden niet zo is? Bovendien komt hij zelf uit Rotterdam.

  • Iemand die het beter weet

    Rats on Rafts is juist veel arroganter en nepper…. onverschilligheid, het boeit ons geen ruk, blablabla… als je echt zo tegen DWDD of 3FM Awards bent, dan moet je ook niet opdagen, maar dat kunnen jullie blijkbaar niet. En Top Notch is niet vanwege dat het het minst bij jullie past, maar omdat jullie gebruik willen maken van hun succes. 

  • Koen

    Door ongeïnformeerde droeftoeters als de commenter hieronder gaan we in Nederland ten onder aan middelmaat en middle-of-the-road, commerciële gezelligheid. Lang leve bands die zich uit durven spreken, of dat nou in interviews is of bij een populair programma als DWDD. Bands die boven het maaiveld uitsteken door intrinsieke muzikale kwaliteit en daarmee zonder geslijm een plek op Primavera veroveren. Hulde en respect.