Vanwege de wijze waarop de bandnaam Neverlost wordt afgebeeld op de hoes van deze EP, met drie lieve vogeltjes erbij, kan de gehaaste muziekfreak zich maar al te gauw vergissen in het muziekgenre. Ondanks de sombere man op de hoes is dit namelijk geen schijfje voor in de prullenbak waar de cd’s van overbodige emobands mogen beschimmelen. Neen, dit vijf nummers tellende Express van Neverlost bevat intelligente rockmuziek die de technische hoogstandjes uit de progrockwereld laat weergalmen in pure popliedjes van ongeveer vijf minuten.
Zanger, gitarist en tekstschrijver Thomas van der Meij heeft een fantastische stem die de dromerige composities kan dragen. Opener Forced Upon is dreigend en eindigt in plaats van een gierende gitaarexplosie verrassend met toetsen en synths. Ook de volgende nummers blijven goed rocken, maar gelukkig wordt het nergens te technisch. In Second Life wordt de invloed van een bekend spelcomputermerk bezongen, even wat luchtigs dus halverwege de cd. De laatste twee tracks liggen wat zwaarder op de maag, maar echt patserige progrock met veel spierballenvertoon wordt het niet.
De band staat dan wel stoer met de armen over elkaar op de achterzijde van het cd-boekje, maar je ziet meteen dat dit nuchtere muzikanten zijn. Het zijn duidelijk van die types wier lievelingskostje boerenkool is. Iets wat ze dan vast ook gezellig samen eten na een middag repeteren. En dat is goed, want hoewel ze dit kunstje prima beheersen mag het nog eigenlijk nog wel wat softer, in de zin dat ze deze composities eens wat kaler of intiemer aankleden. In wat meer subtiele songs komt de mooie zang en de uitstekende instrumentbeheersing van deze groep dan misschien nog beter tot zijn recht. Thomas Spiekerman
