Het aantal aanmeldingen voor de Grote Prijs van Nederland 2012 loopt gestaag op en het wordt voor het publiek daarom steeds moeilijker om zijn favorieten te bepalen. En dat is dit jaar belangrijker dan ooit, want anders dan voorheen kan het publiek de beste deelnemers een ronde verder helpen door te stemmen. Wij van LiveXS helpen een handje door elke week per categorie een act te tippen. Lees hier de tips van week 2.
Zoals Lance Armstrong vroeger de 21 bochten van de Alpe d’Huez slechtte, zo rapt Chez. Tak-tak-tak. In een tempo dat doping doet vermoeden en met een regelmatigheid waar de NS jaloers op zou zijn legt hij zijn staccatoraps over de beats van Stylenz. Chez, geboren en getogen Amsterdammer, heeft een voorliefde voor snelheid en een sound die teruggrijpt op vroege jaren negentig-rave, de tijd dat housebroeken cool waren en dubstep science fiction. Toch klinkt Chez (spreek uit ‘Tjez’) verre van ouderwets. Hij speelt met klemtonen, rekt woorden op als het uitkomt, deukt ze in als het moet. Hij zal de taalpurist hiermee ongetwijfeld tegen de borst stoten terwijl een meer progressieve neerlandicus ervan zal smullen. Enkele zoete refreintjes zorgen voor hitgevoeligheid, maar het is de energie die voorop staat. Voor de luisteraar al een uitputtingsslag van het goede soort, kan je nagaan hoe dat voor Chez zelf moet zijn. Nog drie bochten. Nog twee. Ja hoor, volgens mij gaat hij het halen!
Categorie Singer/Songwriter: Wolf In Loveland
Wolf In Loveland is de Rotterdamse Jan Minnaard, bij sommige lezertjes misschien nog bekend als Jay Minor. Als Wolf in Loveland doet Jan dat wat hij het beste kan: mooie liedjes schrijven en zingen. Hij is een singer-songwriter volgens het boekje – een man met een gitaar – maar boekjes kunnen je gehoorgang niet masseren, laat staan zo goddelijk als Wolf In Loveland dat doet. Zijn liedjes blinken uit in subtiliteit. Minnaard fluistert, prevelt, neurie-zingt zijn mooie teksten over ambachtelijke folky melodieën, haalt soms ingetogen-venijnig uit (ja dat kan, luister maar naar prijsnummer Warrior Of A Higher Love) maar blijft altijd koel en beheerst. De liedjes worden soms ingekleurd met wat spaarzame percussie en een tweede vocalist, maar meer wordt het niet en meer is ook niet nodig. Wie van hokjes houdt: denk Neutral Milk Hotel, denk de folk movement rond Laura Marling / een vroege Marcus Mumford, denk verliezend Grote Prijsfinalist uit 2011 Port Of Call, maar denk vooral niet te veel. Leg je gedachten braak en laat je hoofd vullen met de muziek van Wolf In Loveland. Je hoofd verdient het.
Categorie Bands: Über-Ich
Twee vragen: 1. Hoeveel geslaagde conservatoriumbandjes die de afgelopen vijf jaar zijn doorgebroken ken je? Waarschijnlijk vrij weinig. 2. Hoeveel bandjes worden er jaarlijks gevormd op de Nederlandse conservatoria? Waarschijnlijk vrij veel. Erg wetenschappelijk verantwoord is deze onderbouwing niet, maar geloof ons: de meeste conservatoriumbandjes is geen lang leven beschoren. Ze kunnen natuurlijk uitstekend spelen maar houden zich óf te veel aan de geleerde wetten, of wijken er zo ver vanaf dat niemand er meer iets snapt. Über-Ich is de uitzondering op de regel. Goed, hun muziek gaat flink van de hak op de tak, maar dit dient puur het verrassingseffect en is geenszins bedoeld om hun uitmuntende skills tentoon te spreiden. Live zijn ze bovendien een genot om naar te kijken. Frontvrouw Donata is charismatisch als een Nederlandse Roísín Murphy en de rest van de band lijkt afkomstig uit een film van… nou ja, weet ik veel, ik kijk nooit films, maar laten we zeggen dat Joan Franka (die Indiaan die onlangs het songfestival won) binnen Über-Ich niet heel erg uit de pas zou lopen.
