De inschrijftermijn is gesloten, de publieksstemmen zijn geteld en de eerste dertig deelnemers zijn bekend. Naast deze door het publiek gekozen acts worden er door de jury per categorie nog eens 25 toegevoegd, zodat in elke tak van sport 35 acts naar de kwartfinales doorstromen. LiveXS licht elke week in elke categorie een deelnemer uit waarvan wij vinden dat ze de aandacht verdienen. Later deze week lees je of onderstaande acts het inderdaad tot de kwartfinales geschopt hebben.
Categorie Hiphop: Dirty Poets
Dat pioniers als Osdorp Posse en Extince zich ooit moesten verdedigen dat ze het in het Nederlands deden is nu bijna niet meer voor te stellen. Nederlandstalige hiphop bepaalt het landschap, goede Engelstalige acts uit ons land zijn op een, of vooruit, op twee handen te tellen. Geen gemakkelijke opgave dus voor Kaye Tunez & MozRoc a.k.a. Dirty Poets om het te gaan maken, maar aan de andere kant: kwaliteit vindt zijn publiek uiteindelijk altijd wel. Dat zag je aan eerdere GPNL-finalisten als Pete Philly, GMB en Dope D.O.D. Muzikaal is Dirty Poets grofweg tussen die laatste twee te plaatsen: soms is het opgefokt, soms meer ingtogen, maar altijd energiek. En: smerig maar poëtisch. De heren doen hun naam eer aan. Klaas Knooihuizen
Categorie Bands: Misery Kids
Misery Kids is een duister drietal met energieke teksten en een flinke dosis mystiek. Een band bovendien die al een aardige stap voorwaarts heeft gemaakt in de richting van een succesvolle carrière. Vorig jaar had Misery Kids al wat airplay op Kink FM naar aanleiding van het 30×20-Minuten-Festival in Paradiso, dat zij winnend afsloten. Het geluid van Misery Kids is een allegaartje, het gaat van puber emo/punkbandje tot een wat donkerdere sound vergelijkbaar met The Eighties Matchbox B-Line Disaster. Misery Kids weet te boeien door tempowisselingen à la Mansun en energie als At The Drive-In. Misschien moeten ze nog iets meer op zoek naar een eigen stijl, maar wij volgen de band alvast op de voet. Henk Kanning
Categorie Singer-Songwriter: Choirboy Invisible
Soms heb je van die dagen dat het je allemaal even te veel wordt. De grote stad. Altijd mensen, altijd drukte, altijd kabaal. Je vertrekt naar een hutje op de hei, schiet met je luchtbugs een eventueel rondtsjirpende merel de kop van zijn romp en geniet van de ultieme stilte. Denk je. Want het kan ultiemer: Choirboy Invisible is de overtreffende trap van stilte. Zijn liedjes zijn prachtig ingetogen, voortkabbelend als stilstaand water, nihilistischer dan Nietzsche. Binnen die sfeer valt elke rimpeling op. Een watervlo die verspringt, een vleugelslag van een vlinder in Brazilië. Het levert een orkaan van rust op, een tsunami van sereniteit. Je hoort een traan over je wang stromen. Hoeveel schoonheid kan een mens verdragen? Klaas Knooihuizen
Gerelateerde berichten:
- Voorbeschouwing halve finales Grote Prijs van Nederland 2012: Bands
- Grote Prijs van Nederland 2012: LiveXS Keuze van de Week #13
- Grote Prijs van Nederland 2012: LiveXS Keuze van de Week #4
- Grote Prijs van Nederland 2012: LiveXS Keuze van de Week #8
- Grote Prijs van Nederland 2012: LiveXS keuze van de week #2
