TIVOLI, Utrecht
2 april 2012
Speelt Therapy? nieuw werk, dan kijkt de goed gevulde Tivoli ongeduldig en argwanend toe. Hier is men niet voor gekomen. Spelen frontman Andy Cairns en zijn makkers een hit als Nowhere dan verandert de Utrechtse popzaal in een kolkende massa en vraag je je af hoe het mogelijk is dat de Noord-Ieren dit na al die jaren nog met zoveel energie en passie weten te brengen.
Therapy? timmert al sinds 1989 aan de weg. Het is frontman Andy Cairns maandagavond niet aan te zien. Zijn grijns is breder dan een zesbaanssnelweg. Haalt hij uit, dan puilen zijn ogen haast uit hun kassen.
Het spel van het trio is zonder uitzondering angstaanjagend strak. Toch duurt het even tot Therapy? het publiek weet te raken. De zich traag voortslepende opener Ghost Trio krijgt de zaal niet in beweging. Niet alleen is het geluid in de beginfase warrig, de meeste bezoekers lijken onbekend te zijn met het materiaal van het laatste album A Brief Crack Of Light.
Als na drie nummers Joy Division-cover Isolation van succesalbum Troublegum wordt ingezet, is de afwachtende houding van het publiek direct verdwenen. Speelt Therapy? nummers als Screamager, Teethgrinder of Stories dan gaat het los. Cairns mag inmiddels tegen de vijftig lopen, hij springt over het podium alsof hij deze nummers voor het eerst speelt. Bovendien geloof je hem nog steeds als hij in Die Laughing zingt ‘Lost in a world with no reality, I’m frightened to move, I’m frightened to speak’.
Als Cairns na een uur problemen met zijn gitaar krijgt, gaat de band al naar achteren. Ze komt terug voor een toegift van ruim een half uur. De songkeuze is opvallend: Therapy? concentreert zich op het laatste album. Deze songs leggen de zwakte van de band pijnlijk bloot. Het nieuwe materiaal weet op geen enkel moment te beklijven. Het mist de urgentie en doeltreffendheid van het werk uit de jaren negentig. Tijdens het ingetogen Ecclesiastes lijkt, afgaand op het geroezemoes, het grootste gedeelte van het publiek af te haken.
Gelukkig maakt het sympathieke rockgezelschap het helemaal goed door venijnig af te sluiten met publiekslieveling Patato Junkie. Heel Tivoli steekt de vuisten in de lucht en schreeuwt met de Noord-Ieren mee: “James Joyce is fucking my sister!”
Therapy? zet in Tivoli een klasse rockshow neer zonder te verbloemen dat de creatieve hoogtijdagen inmiddels ver achter ze liggen. Is dat erg? Nee. Zolang Therapy? het werk uit de jaren negentig met zoveel plezier en overtuiging blijft brengen, spelen ze elke zaal plat. Milo Lambers
