Langzaam begint deze week de stof op te trekken. Duizenden meningen zijn over ons heen gestort de laatste dagen, van zeer positief tot intens negatief. Over de concerten, met al die tientallen bandleden op het podium, en natuurlijk ook over het album blijken de meningen behoorlijk verdeeld. Meesterwerk of te pretentieus werkstuk? Overeenstemming is er niet, ook niet op de burelen van LiveXS.
Niet zoals ten tijde van zijn eerste plaat, toen vrijwel iedereen onder de indruk was. De verdeeldheid is ook logisch als je goed naar deze titellloze tweede plaat van de Utrechtse trompetheld en dirigent luistert. De eerste winst voor Kyteman is in ieder geval al binnen, want Kyteman wilde deze keer vooral zijn eigen grenzen oversteken en dat is hem in ieder geval absoluut gelukt. Het wemelt dan ook van de overvolle arrangementen, van de zanglijnen, van de zijsporen en van de avonturen op dit album, dat je meerdere malen met een koptelefoon moet horen om volledig te begrijpen. Toch is de groei dit album geen stap met een zevenmijlslaars geworden en at komt grotendeels door Colin’s beste vocale vrienden, waaronder rapper Pax, die lekker de ruimte krijgen. Voor een echt grondige verandering van koers had Colin harder moeten zijn en bijvoorbeeld Pax’ bijdrages achterwege moeten laten. Zijn brouwsels zijn instrumentaal eigenlijk te sterk om er teksten overheen te plakken. Want hoe je het wendt of keert: die Engelstalige teksten leiden af van hoe inventief hij te werk is gegaan. Daarom maakt 7/8 meer indruk dan The Mushroom Cloud. Tegelijkertijd maken deze vocalen op bijvoorbeeld prijsnummer Angry At The World van een moddervet aangezet klassiek nummer dat zwaar op de maag ligt toch nog een popdeun en dat is precies waar Kyteman dit voorjaar de vruchten van plukt. want de zalen lopen vol en de festivalweides ook. En zonder dat financiële succes zou Kyteman’s ambitie niet kunnen voortbestaan. Laat je niets wijsmaken, een meesterwerk is dit album nog niet- en een misbaksel ook niet.
De waarheid ligt zoals altijd in het midden. Sommige momenten doen verbazen, op andere momenten had je op een net andere keuze gehoopt. Het eindresultaat is vooral indrukwekkend. Toch lijkt dit tweede album de opmaat naar een plaat zonder vocalen, een plaat die nog dichter tegen modern klassiek aanschuurt en waarop alle muzikale wetten echt in de prullenbak verdwijnen. Kyteman kan het en zal dat zelf ongetwijfeld ooit ook willen bewijzen. Maar in Kytopia lopen nu nog teveel jongens die vocaal een steentje bij willen dragen, dus de keuze zal moeilijk zijn. Voorlopig zijn we blij met album nummer twee- een plaat die beter is dan al het werk dat Prince ooit maakte, liet een collega van LiveXS al zonder al teveel nuance weten. Een stevige uitspraak, want Kyteman heeft vijanden, maar natuurlijk vooral veel fans. Heel veel fans. Die gaan hem de komende jaren echt niet meer in de steek laten. Wat dat betreft blijkt deze plaat over een paar jaar ongetwijfeld maar een kleine stap in een lange en indrukwekkende carrière vol gedurfde keuzes. (Anton Slotboom)
Gerelateerde berichten:
- The Kyteman Orchestra 10 maart 2013 naar Effenaar
- The Kyteman Orchestra komt op 6 maart 2013 naar Patronaat
- Vier Uur Videotijd: The Kyteman Orchestra – The Mushroom Cloud
- Motel Mozaique concertserie presenteert The Kyteman Orchestra & Maceo Parker
- Motel Mozaïque organiseert concerten met Tindersticks, Maceo Parker, Go Back The Zoo en The Kyteman Orchestra
