De Canadees Patrick Watson maakt furore met gruwelijk mooie en intieme muziek. Groot is dan ook de verbazing als we hem in een Amsterdams hotel aantreffen met een kolossale hamburger en een bord friet voor zijn neus. “Ik maak helemaal geen verdrietige liedjes.”
Tekst: Anton Slotboom
Realiseer je je dat jouw muziek belangrijk is voor anderen?
“Ja, want ik weet dat muziek voor veel mensen belangrijk is. Maar of mijn muziek belangrijker is dan die van andere artiesten? Ik zou mijn muziek echt niet draaien op een feestje. It would suck… Er zijn bands die dat veel beter doen, ik houd me daar dus verre van. Maar iedereen heeft een soundtrack nodig als ze in het park lopen. Die maak ik dus maar.”
Hoe zou je dit nieuwe album omschrijven? Intens?
“Niet verdrietig in ieder geval, als je daar soms op doelt. Mensen zeggen wel dat mijn muziek dromerig is, maar dat kun je op veel manieren opvatten. Dromerig is als de film Donnie Darko, een van mijn favorieten, maar dromerig kan ook slap zijn. Als ik zelf zou zeggen dat mijn muziek dromerig is zouden mensen aan harpen denken en dat soort shit. Zulke grote woorden als stempels op mijn muziek werken in ieder geval niet.”
Maar wat wil je dat je luisteraars overkomt als ze je nieuwe album horen?
“De beste liedjes zorgen ervoor dat luisteraars met trots en kracht achterblijven en als ik ergens in geloof is dat het. Ik hoop dat ze een out of body-experience hebben, zeker als we deze liedjes live spelen. Mijn lievelingsliedjes zijn vrolijk en verdrietig tegelijk. De beste droevige liedjes glimlachen. Neem The Beach Boys, hun teksten zijn soms ontzettend zielig en de muziek juist heel vrolijk.”
Wordt jouw muziek weleens verkeerd begrepen? Zo’n nummer als Lighthouse lijkt op het eerste gehoor behoorlijk droevig.
“Ik denk dat mijn zachte, rustige muziek vaak voor zielig wordt versleten. Maar omdat iets zacht is betekent het niet dat het een verdrietig verhaal is. Integendeel. Gisteravond liep ik over straat met een rustige plaat op mijn koptelefoon. Prachtig! Dat had niets te doen met zielig zijn. Ik genoot door dat liedje van alles om me heen, van de rust.”
Dat moet toch wel de beste manier zijn om naar dit album te luisteren.
“Gek genoeg vind ik dat je op dit album maar naar een liedje per keer moet luisteren. Dat lijkt me echt beter. Een voor een, op shuffle, zo geniet ik er zelf in ieder geval het meest van. Het is een soundtrack voor als je naar je werk loopt. Of als je dronken van een bar naar huis loopt, dan zou dit album ook geweldig zijn. Ik wil liever niet dat je thuis met vrienden stil gaat zitten zijn terwijl je naar mijn plaat luistert.”
Je komt naar Motel Mozaïque, naar de Melkweg, naar de Botanique. Muziekliefhebbers kunnen hun ongeduld nauwelijks bedwingen. Heb jij de leukste baan denkbaar?
“Ik voel me vereerd dat ik dit kan doen, dat ik mag zingen voor zoveel mensen. Ik denk dat je zelf tot op zekere hoogte afdwingt wat je bereikt. Het is jouw instelling die het voor je doet. Natuurlijk, aan invloeden buiten je macht als armoede kun je weinig doen. Maar verder? Ik kan niet zeggen dat ik miljonair word, maar wel dat ik een fijne tijd ga hebben. En dat gebeurt dan ook. Over de rest heb ik geen controle en daar denk ik niet over na. Dat is mij teveel alsof je al je energie besteedt aan het proberen te beïnvloeden van het weer. Heb je niets aan.”
Wat een wijsheid…
Hard lachend: “Mensen zouden beter naar zichzelf moeten luisteren. Ze zijn vaak slimmer dan ze denken, als ze zichzelf maar horen. Dat is de sleutel. Al zou mijn vriendin nu zeggen dat ik daar zelf ook niet goed in ben. Maar als je om je heen kijkt leer je net zo veel als wanneer je over de wereld gaat en reist, weet ik nu. Let op de mensen om je heen, kijk naar details en je leert alles wat je moet leren.”
Jij hebt de laatste jaren al veel van de wereld gezien. Dat moet je toch wijzer hebben gemaakt.
“Het heeft me vooral geleerd dat ik al die kennis over de medemens ook thuis had kunnen opdoen als ik maar om me heen had gekeken. Natuurlijk, in Japan zijn de mensen compleet anders. Dat was leerzaam. Maar het heeft me niet veranderd. Geen idee of het me slimmer maakt bovendien. Misschien heeft mijn buurman, die nooit op vakantie gaat en de deur nauwelijks uitkomt, wel veel meer boeken gelezen. Wie zal het zeggen?”
LIVEDATA 21 april Motel Mozaïque, Rotterdam 28 april Melkweg, Amsterdam 29 april Botanique, Brussel
Gerelateerde berichten:
- Patrick Watson naar de Melkweg en Motel Mozaique 2012
- Patrick Watson in De Melkweg: een onemanshow met een lachband op repeat
- James Blake vertelt over zijn succes: ‘ik zou schreeuwend de studio uitrennen’
- Catch the Buzz week 16: Hospitality, Motel Mozaique, Record Store Day en Arctic Monkeys
- The Maccabees: “Wij zijn graag moedig”
