In 2007 opende Gallows het kleine podium op Groezrock. Vijf jaar later keren ze terug en sluiten ze de boel af. LiveXS sprak met gitarist Laurent Barnard die zich hun eerste passage nog heel goed herinnert. “Dat kan ik me zeker nog allemaal goed herinneren. Het voelt als gisteren. Wij moesten daar toen op de eerste dag openen en het was die dag bijzonder stoffig. Het witte shirt dat ik die dag aan had was tegen het einde van het concert gewoonweg bruin. En alles aan dat festival was zo bijzonder punk. Alle bands doen hun eigen merch en iedereen is zo relaxed.”
Tekst: Ioan Kaes
Dat ze dit jaar datzelfde podium headlinen was nog niet doorgedrongen. “Woow, daar moeten we dan wel rekening mee beginnen houden. Het leuke aan openen is immers dat je je voor de rest van de dag compleet kan laten gaan en alle bands kan gaan kijken die je wil zien. Nu moeten we er toch voor zorgen dat we ‘s avonds nog fris zijn. Wij spelen trouwens op dezelfde dag als Rancid en dat kan voor problemen zorgen. Ik bedoel: je kan toch geen show spelen op hetzelfde moment als Rancid? Als zich zoiets zou voordoen, dan zijn wij verplicht om onze show vroeger te stoppen. Logisch toch. Niet dan?”
Je speelt op de Etnies-stage. Hoe ga je daar als hardcoreband mee om, met zo’n gesponsord podium? “Dat gebeurt wel vaker tegenwoordig. Tien jaar geleden kon je zoiets niet bedenken, en zeker niet binnen het hardcore- of punkmilieu, maar uiteindelijk is het een soort van noodzakelijk kwaad. En zo kwalijk is het nu ook weer niet. Het is niet dat we ooit moeten spelen op een podium dat gesponsord wordt door een wapenfabrikant ofzo. Daar zou ik dan nog wel problemen mee hebben. Maar de festivals waken er zelf toch wel over om merken te selecteren die passen bij het imago van het festival.”
Het gaat de band vandaag goed. Het vertrek van zanger Frank viel samen met het uiteenvallen van de Canadese band Alexisonfire. Gallows werd de nieuwe thuishaven voor hun gitarist Wade MacNeil en de band zit daardoor verdeeld over twee continenten. “Maar dat was eigenlijk niets nieuws” zegt Laurent. “Toen Frank nog in de band zat, verhuisde hij naar Brooklyn. Ook Lee en Stuart zijn reeds verhuisd naar de States. Zij wonen in Californië bij hun vriendinnen. Dus zelfs in die tijd waren we een Britse band waarvan drie vijfde in de Verenigde Staten woonde. Nu met Wade is daar gewoon Canada bijgekomen, maar de verhouding blijft dezelfde. Uiteindelijk maakt dat niet uit. Voor ons heeft het altijd om de muziek gedraaid. En muziek, dat maak je met de juiste mensen. En dan maakt het niet uit waar die juiste mensen wonen. Zeker met de hedendaagse technologie stellen die afstanden niet veel meer voor. We hebben allemaal een kleine homestudio-set en werken op die manier veel samen. En als we dan uiteindelijk een keertje samenkomen in een studio, dan werken we als maniakken. We kunnen dan een hele dag van veertien uur op één nummer zitten werken om dan de volgende dag opnieuw een ganse dag aan datzelfde nummer te werken. Och, momenteel werkt dit gewoon, dus er is helemaal geen nood om daar iets aan te veranderen.”
Die juiste mensen hebben ze ook gevonden in The Bronx. Bij die vorige passage in 2007 zijn ze blijven rondhangen op het festival en hebben ze onder andere naar The Bronx gekeken. Het werd het begin van een mooie relatie. “Ik weet nog heel goed dat wij de dag eerder speelden en dat de band ‘s avonds terug naar huis wilde. Steph (andere gitarist, red.) en ik hebben toen besloten om toch te blijven. Het affiche van de dag erop was gewoon veel te goed. We hadden geen slaapplaats en na lang ronddolen hebben we kunnen overnachten op de bus van The Bronx. Het was de eerste keer dat we die gasten ontmoetten en sindsdien zijn het echte vrienden geworden.”
En die vriendschap bestaat vandaag de dag nog. Ze hebben al vaker het podium met elkaar gedeeld en voor hun nieuwste EP hebben ze zelfs een studio gedeeld met Bronx-gitarist Joby Ford. “Dat was een fantastische ervaring. Joby is gewoon de max om mee samen te werken. Hij is zelf een fantastische songwriter. Hij schrijft zowat alle nummers voor The Bronx en doet ook nog eens al hun artwork. En hij kent onze muziek, hij weet waar we vandaan komen en hij weet wat we willen doen. Hij was dus echt wel de geknipte man om mee de studio in te duiken en ons de nodige input te geven op vlak van sound en het vormgeven van onze nummers.” En toch maken ze dan maar gebruik van hem voor een EP’tje en niet voor een heel album? “Tja, dat was een samenloop van omstandigheden. Wade had nog maar net de band vervoegd en we wilden hem de tijd geven om zijn deel te kunnen bijdragen. Vandaar we een hele week de studio zijn ingekropen om vier nummers op te pakken. Die plaat, die komt er nog wel hoor.”
Heeft Wade zich ondertussen al kunnen inwerken in het live-gedeelte? “Ja, we hebben in oktober en november een grote tournee in de VS en in Canada gedaan. Dat was fantastisch. Zeker de shows in de VS waren fantastisch. En in december hebben we dan de ultieme test gedaan met twee shows in de UK. De show in Londen zal ons nog lang bijblijven. Het publiek is toen zo hard uit zijn dak gegaan dat ze de frontstage-barrière letterlijk hebben opgetild en de zaal hebben uitgedragen. Met Wade zit het goed.”
LIVEDATA 28 april Groezrock, Meerhout 12 juni 013, Tilburg
