Vanaf nu krijg je regelmatig een flinke lading cd-reviews van ons voor je kiezen, zodat jij altijd op de hoogte blijft van wat er zoal uitkomt en wat de moeite van het checken waard is. Deze week met onder meer BudZillus, Soulfly, Anthema, Serena Pryne en Mouse On Mars.
BUDZILLUS – AUF GEDEIH & VERDERB
(ROUGH TRADE) De plaat van BudZillus begint als de soundtrack van een Disney piratenkinderfilm, met vrolijk meestampende schreeuwkoortjes en een hoempabeat. In de daarop volgende tien nummers blijken deze Berlijners muzikaal niet voor een gat te vangen: laverend tussen balkanpop, polkapunk, swingjazz en woestijnreggae mengen ze een wonderlijk brouwsel vol virtuositeit en spelplezier, dat raakvlakken heeft met Gogol Bordello, Kaizers Orchestra en Amsterdam Klezmer Band. Buitengewoon feestelijk en opzwepend, en niet vreemd dat ze hiermee eerder al Paaspop, ITGWO en Lowlands opsierden. Toch ontbreekt er op dit album wat aan het circus. Misschien zijn het de net te lomp doorhakkende drums, misschien de overvolle, al te gelikte productie, misschien is het net iets te bedacht allemaal, ik kan mijn vinger er niet helemaal opleggen. Het zit enorm knap in elkaar, de heren spelen bedreven en gedreven, maar ik mis diepgang, oprechte waanzin, authenticiteit. Lodewijk Reijs
SERENA PRYNE AND THE MANDEVILLES – GOODNIGHT GOLDEN SUN
(ROUGH TRADE) Nog voordat het eerste album Goodnight Golden Sun officieel is uitgebracht heeft de Canadese zangeres Serena Pryne 28 mei a.s. met een dikke stift in haar agenda omcirkeld. De grote Pinkpopmaandag met Bruce Springsteen en vele anderen zal vroeg in de middag namelijk worden afgetrapt door Pryne en haar band The Mandevilles. Tijdens de perspresentatie van het festival in Paradiso kreeg het publiek al een klein voorproefje van wat er zoal te wachten staat. Pryne is een absoluut podiumbeest maar ook in de studio missen de pakkende poprocksongs hun uitwerking niet. De stukgelopen relaties en diverse andere tegenslagen hebben op het album een belangrijke plaats gekregen in het verwerkingsproces. De dertigjarige zangeres past op haar meest doorleefde momenten in het rijtje Beth Hart, Bonnie Raitt en Melissa Etheridge. Niet geheel toevallig een stel specialisten op het gebied van whiskey, zweet en tranen die de muziek het doorleefde karakter bezorgen. Bij Pryne is het gelukkig de positiviteit, energie en levenslust die overheersen. Komt dus zeker goed straks in Landgraaf. Jeroen Bakker
ANATHEMA – WEATHER SYSTEMS
(KSCOPE) De eerste songs van Weather Systems werden direct geschreven na het afronden van de vorige studioplaat We’re Here Because We’re Here uit 2010. Dit nieuwe album klinkt dan ook als een logisch vervolg. De wijze waarop Anathema liedjes componeert met een fijn gevoel voor melodie en harmonie is van uitzonderlijke klasse. Dat ze nog niet zijn opgepikt door een breder publiek wekt verbazing. Een verleden als metalact is al lang niet meer relevant en liefhebbers van een goede rock moeten Weather Systems absoluut beluisteren. Pim Blankenstein
THIS ROUTINE IS HELL – REPENT REPEAT
(SHIELD RECORDINGS) De derde release van This Routine Is Hell telt zes rommelige tracks. Nou ja tracks, het zijn meer fragmenten van tracks. Without Spirit We Room is wat mij betreft kenmerkend voor dit album(pje); het nummer duurt 47 seconden en mist spirit. Op zich een knappe prestatie, want hoe krijg je het voor elkaar om verveeld te klinken en niet te boeien in slechts 47 seconden. Het langste nummer is Repulse en duurt 2 minuten en 41 seconden. Net als in de andere nummers heeft de band niets te melden. Neem nog even in gedachten dat het twee jaar heeft geduurd om een album te maken met zes korte nummertjes die klinken als een demobandje in het lokale jongerencentrum en kom dan tot de conclusie dat je dit album gewoon kunt negeren. Marcel Verschoor
LOWER DENS – NOOTROPICS
(DOMINO) Pas op: Lower Dens klinkt in eerste instantie als veilige nu-indie. Zo’n groep die ook synthesizers heeft ontdenkt maar nog steeds saaie liedjes maakt. Nootropics is toch van een andere orde. Voordat je het weet worden de liedjes uit elkaar getrokken door hypnotiserende ritmes en ontstaat een spanning tussen de klagende zang en escapades richting de sterren die verder gaan na mate het album vordert. En voor de liefhebber van teksten valt er ook genoeg te ontdekken dankzij een overkoepelend thema van transhumanisme (het afdwingen van de menselijke evolutie door middel van technologie). Elegante intelligentie als popmuziek. Omar Muñoz Cremers
SOULFLY – ENSLAVED
(ROADRUNNER) Ik heb het idee dat Max Cavalera door de hernieuwde samenwerking met broer Igor weer op het juiste spoor zit. Met Cavalera Conspiracy werd weer gebeukt zoals we gewend waren toen beide heren nog in Sepultura zaten. Het nieuwste Soulfly-album heeft dezelfde intensiteit en beukt als een bezetene. Sporadisch hoor je nog een tribaal drumfilletje maar verder is het gewoon hakken en zagen. Dat is precies waar Cavalera goed in is. We weten inmiddels wel wat hij allemaal kan en dat hij met zowel Sepultura en Soulfly het metalgenre een nieuwe weg heeft gewezen. Op Enslaved draait het echter om botte agressie en dat is wat we willen horen. Pim Blankenstein
CHOIR OF YOUNG BELIEVERS – RHINE GOLD
(V2) De verwachtingen rondom dit tweede album waren hoog gespannen. Kon deze Deense band het succes van hun debuutalbum wel overtreffen? Rhine Gold opent met The Third Time en wat meteen opvalt is het weergaloze bereik van de tenor van Janis Noya Makrigiannis. Halverwege het nummer vallen er mediterrane instrumenten in, dit geeft dit toch al mystieke nummer nog meer zeggingskracht. Sedated doet denken aan een seventies soundtrack. Have I Ever Truly Been Here wordt gedragen door vocalen, de orkestrale arrangementen zijn slecht een minieme invulling op de achtergrond. Iedere compositie op dit album heeft een eigen muzikale invulling die samenkomt in het slotstuk Rhine Gold. Alle elementen spelen hun eigen rol, de strijkers worden ondersteund door de digitale effecten die op hun beurt de piano inleiden. Choir Of Young Believers heeft met Rhine Gold een meesterwerk afgeleverd! Marcel Verschoor
MOUSE ON MARS – PARASTROPHICS
(N.E.W.S.) Organische techno, zo zou je de dansmuziek van het duo Mouse On Mars misschien moeten omschrijven. Zenuwachtige ritmes, kronkelende melodieën, verweven met allerlei klikjes en blupjes. Helaas is sinds hun meesterlijke Idology uit 2001 de muziek steeds minder charmant geworden. Parastrophics lijkt in eerste instantie weer een stap in de goede richting, de beats zijn iets gespierder dan voorheen en tracks bruisen bijna over met geluiden. Voor wie het duo niet kent, denk in de richting van Flying Lotus. Het is nog steeds inventief maar soms zou een rustmoment geen overbodige luxe zijn in de nerveuze wervelstorm van ideeën. Omar Muñoz Cremers
