Wekelijks krijgen we bij LiveXS duizend cd’s binnen, als het er niet minder zijn. Die luisteren we allemaal en dan schrijven we daar dingen over, want daar zijn we voor. Check hieronder weer een selectie van onze bevindingen van het beste uit eigen land, meestal in eigen beheer en altijd met liefde. Met onder meer Organisms, Color Ones, Ask For Bob en Daisy Cools.
Met bandleden die hun sporen verdiend hebben in bands als Spider Rico en Incense of nog werkzaam zijn bij The Deaf, staat Rainbow Black + White van Organisms al voor de eerste luisterbeurt garant voor een flinke bak rock’n’roll. Die verwachting wordt op meedogenloze wijze ingelost. De hyperenergieke garagepunk klinkt hard, stoer en overtuigt van de eerste tot de laatste minuut. Het lukt zanger/brulboei Lennard Kruithof maar ternauwernood om zich binnen de uitgezette lijntjes te handhaven terwijl Maurizio, ook wel Magere Mau genoemd, zijn philicorda nog net niet door midden hakt. Organisms is allesbehalve radiovriendelijk maar dat deze herrieschoppers live indruk gaan maken staat onomstotelijk vast. Jeroen Bakker
KIT – KIT
Je probeert er met een open vizier in te gaan, ondanks de slecht gespelde bijgevoegde brief en ‘uitgebreide Engelstalige biografie’. Je denkt aan je fantastische tijd op Curaçao, en met deze gedachte zet je de EP van Kuenta i Tambu aan, wat zoveel betekent als ‘verhalen en drums’. En ja, je wordt direct een aantal jaren teruggenomen in de tijd, en wel naar de jaren negentig, toen iets als Yabbadabbadance nog heel normaal was. Giet daarover een Antilliaans bubbling-sausje, laat Papiamentu (een fantastische taal overigens) weerklinken uit je speakers en je hebt het geluid van Kuenta i Tambu (KiT). Waarschijnlijk zal het op Mambo-beach met tropische temperaturen perfect klinken, maar kijkend naar een grijze, Nederlandse hemel klinkt het vooral leeg en ‘been there, done that’. Ze zullen ongetwijfeld garant staan voor dampende feestjes in donkere kroegen of het MC Theater, de vier nummers plus de bonustrack op plaat voegen weinig toe aan je druilerige zondagmiddag. Annelies Omvlee
COLOR ONES – COLOR ONES
Dit debuut van de Utrechtse formatie Color Ones bevat tien aanstekelijke popnummers van hoge kwaliteit. Opener en tevens eerste single See This World is een directe radiohit, die leunt op simpele maar herkenbare refreinen en dansbare ritmes. Een formule waar de band op meerdere nummers naar teruggrijpt. Live Forever en Hide Out zijn liedjes waarbij hoekige, prominente gitaarloopjes à la Kings Of Leon en The Maccabees een grote rol spelen. Maar ondanks de toegankelijke popnummers die hier en daar naar boven schieten, is het juist de onvoorspelbaarheid die deze plaat zo leuk maakt. Het blokfluitintro in Golden, de softe pianopop in Time en Coldplay-achtige orgeltjes in afsluiter Quiet The Limelight. Color Ones scoort hoog in diversiteit en kwaliteit, en mag trots zijn op deze prestatie. Lisa de Jongh
ASK FOR BOB – BETTER THAN JESUS
Hoewel het Haarlemse Ask For Bob in de bij hun tweede cd geleverde info beweert ‘al een kleine acht jaar’ te bestaan, deed de punkband zijn eerste optredens toch echt in 2001. De laatste jaren was het stiller rond AFB, maar met Better Than Jesus komt het vijftal met zijn snelste werk tot nu toe. Het vlakke geluid is wel erg jaren tachtig, maar dat went na een paar nummers. Tot de inspiratiebronnen behoren onder andere Bad Religion en zanger Dylan klinkt soms inderdaad als de jonge Greg Graffin van 1981. No Way Up en Hi-Tops zijn de lekkerste nummers. Daan de Mooy
AS THE WORLD BURNS – ENTER THE PELICAN
Enter The Pelican is de tweede EP van As The World Burns, een tweepersoons noisemachine die ruim twee jaar geleden het levenslicht zag en dat zich spiegelt aan twee van de hardste bands in de wereld, te weten Motörhead en Lightning Bolt. Een gewaarschuwd mens telt voor twee: niet zelden wordt de grens van 130 decibellen gepasseerd. Op de bio wordt bovendien slim alle aansprakelijkheid betreffende tijdelijke blindheid en hersenbloedingen uit de weg gegaan. Verstandig, aangezien de egomaniakale bassist en soortgelijke drummer geen enkele moeite doen om het de luisteraar naar de zin te maken. Vernietigend gaan zij te keer in een orgastische explosie van experimentele drum- en basfolteringen waarbij slechts het volume varieert: namelijk hard en nog harder. Jeroen Bakker
DAISY COOLS – THE PALERMO FILE
The Palermo File is de tweede EP in een serie van zes, die singer-songwriter Daisy Cools uitbrengt nadat ze een aantal maanden in een stad heeft gebivakkeerd. Wat Palermo met je doet, hoor je op TPF, opvolger van The Paris File (2011). De EP opent met de sterke single Reset en kent met het lieflijke, in het Italiaans gezongen Lascia La Chiave een tweede hoogtepunt. De 31-jarige Rotterdamse beschikt over een prettige, warme stem. Ze schrijft liedjes waarin het avontuur, dat haar reislust met zich meebrengt, volgens mij nog wel wat prominenter naar voren kan komen. Uitdaging voor EP nummer drie? Pieter Visscher
REVÖLVO – OLDER WISER LOUDER
Revölvo is in 2009 in het westen van Brabant ontstaan toen Dave van Speedcocks, Tank van Southern Way en Vince van Spiritwalker besloten om als trio beukende rock te gaan spelen. Older Wiser Louder is het eerste resultaat en na beluisteren zal je kunnen concluderen dat Peter Pan Speedrock de grootste inspiratiebron voor dit trio moet zijn geweest. Dat je dan uiteindelijk ook uitkomt bij bands als Motörhead of Zeke is alleen maar logisch. Dat Revölvo vervolgens niet als de meest originele band voor de dag komt klopt dan ook weer, maar bij dit soort simpele punky rock is dat ook ondergeschikt aan het feit of het knalt. Dat doet het zeker en we kunnen dus spreken van een geslaagd debuut. Pim Blankenstein
NU – SPIDER IN A WEB
Begin 2012 stond NU op Eurosonic en bracht de band zijn eerste mini-cd uit. Het jaar ervoor speelde het drietal uit Emmen al veelvuldig en schopte hun single het tot MTV en KinkFM. Ook de nummers op deze mini-cd zitten goed in elkaar. Met invloeden van bands als Placebo, Muse en Foo Fighters zijn ze bovendien catchy genoeg om een breed publiek te kunnen aanspreken. Er is veel aandacht besteed aan de arrangementen, productie en artwork, waardoor het een prettig luisterbaar, consistent en professioneel ogend plaatje is geworden. Echte muzikale uitschieters ontbreken, maar This Girl en Berlin maken allebei een goede kans. Daan de Mooy
