MELKWEG, Amsterdam
28 april 2012
Zaterdagavond speelt Patrick Watson in een uitverkochte Melkweg. Dat hij een nieuw album uit heeft mogen we weten, Adventures In Your Own Backyard galmt over de hoofden van de twentysomethings die klaar zijn voor het muzikale geweld. Galm is dan ook het toverwoord van de avond.
“Ssssst”, we moeten stil zijn, Patrick gaat zingen. Maar wat hij precies zingt, daar links op het podium achter zijn piano, blijft onduidelijk. Hij opent met het eerste nummer van de plaat, Lighthouse. Wie de tekst van het nummer er op naslaat wordt niet veel wijzer, maar dat lijkt niemand in de Melkweg echt iets uit te maken. Net als bij de nieuwe nummers die volgen staat er een bloedserieus, muisstil en vastgevroren publiek dat na de laatste noot keer op keer uitbarst in gejoel en gejuich.
Waar het nieuwe album over gaat blijft gissen, pas vanaf het derde nummer krijgt de onduidelijke stroom aan geluid enige duiding als er op de twee ronde schermen aan weerszijde van het podium zwart-witfilms worden geprojecteerd. Al zorgt Watsons fascinatie met vliegende objecten misschien alleen maar voor meer verwarring. Vogels, oorlogsvliegtuigen, Watsons muziek wordt een soundtrack voor Pearl Harbor. Misschien is dat ook wel de beste associatie, het is niet voor niets dat hij met zijn band ooit is begonnen om soundtracks te maken voor films. Films van dezelfde regisseur die nu de films bij hun muziek maakt.
Na bijna een driekwartier nummers te hebben gespeeld van het nieuwe album is daar dan eindelijk het feest der herkenning, met Big Bird In A Small Cage komt het publiek in de stemming, men mag de handen in de lucht doen en meezingen met de eindeloze stroom aan lalala’s en pamdapampams. Maar dan schakelt Watson weer terug naar nieuw materiaal en verslapt de aandacht van het publiek. In een groteske uitvoering van het titelnummer van zijn laatste album lijkt er een Spaanse burgeroorlog gaande in de achtertuin van Watson en buit hij zijn vaste structuur in muziek ten volle uit. Watson bouwt een muur van geluid op, breekt hem weer af, bouwt hem weer op, breekt hem weer af, etc. Het is een truc die voor de niet die-hard fan redelijk snel uitwerkt, maar die voor de vaste aanhanger blijkbaar onvermoeibaar herhaald kan worden.
Watson lijkt zich er zelf in ieder geval prima mee te vermaken en waarom ook niet? Als alle anekdotes en slechte grappen die je vertelt met luid gelach worden ontvangen wordt het leven een onemanshow met een lachband op repeat. Met, het mag gezegd worden, een dijk van een stem sluit Watson de show af met The Great Escape. Solo, achter zijn piano, wuift hij als een koningin om de stem van het publiek. En op een avond voor de trouwe volgers doet het publiek zonder morren mee, maar veel nieuwe fans zal hij er niet aan hebben overgehouden. Rutger Westerhof
Gerelateerde berichten:
- Patrick Watson naar de Melkweg en Motel Mozaique 2012
- Hamburgers en friet met Patrick Watson
- The Airborne Toxic Event op handen gedragen in uitzinnige Melkweg
- REVIEW: Cross-Linx Eindhoven 2013 in vogelvlucht
- The Boxer Rebellion aan vooravond van show in Melkweg: ‘de vergelijking met Snow Patrol is lui’
