In het weekend van 28 en 29 april was Groezrock weer dé ontmoetingsplek voor liefhebbers van punk, metal, hardcore en aanverwante genres. En het clubje blijft ieder jaar groeien, want met een bezoekersaantal van 40.000 heeft het festival in Meerhout (België) er alweer een groeijaar opzitten. Met meer dan 90 bands, verspreid over ondertussen vijf podia, is Groezrock lid geworden van het groepje festivals waar je als muziekliefhebber soms hartverscheurende keuzes moet maken. En alzo trok uw trouwe LiveXS-reporter de weide op met een te verscheuren hart voor een weekendje muzikale ontmoetingen, huwelijksaanzoeken, scheidingen en reünies.
Tekst: Ioan Kaes Beeld: Olivier Rigo
Zaterdag 28 April – Gallows is nog niet dood
Je kan je als de beste voorbereiden en gebruik maken van de handige app die de organisatie aanbiedt om je persoonlijke route uit te stippelen en bands als The Copyright en The Menzingers te omcirkelen. In werkelijkheid ben je op een festival echter slaaf van afstanden, wachtrijen, weersomstandigheden en gezelligheid. Je mist een hoop bands die je had willen zien, ontdekt toevallig nieuwe bands die je de komende jaren nog zal volgen en pikt ook wel eens teveel minuten mee van een band die je absoluut niet had willen zien. Dat laatste geldt voor de Glee-metal van Miss May I en meer nog voor de band Now, Voyager. Wie dacht dat het onmogelijk was om op groezrock een band te zien die luidkeels staat te zingen zonder dat er een micro aan te pas komt, denk nog eens! Deze jongens klaren de klus. Een inspiratieloze bende met ingestudeerde blikken op muziek die op tape meeloopt. Playback van de onderste plank. Foei! Een MacBeth schoen onder hun kont!
Geef ons dan maar de kindercore van Set Your Goals. Jeugdig, niet altijd even zuiver, maar met bakken vol energie de tent in 1, 2, 3 op z’n kop! Ze zorgen op zaterdag voor het eerste grote frontstageloze feestje in de Etnies-tent. De standaard is gezet voor wat nog volgen moet in die tent, te beginnen met Verse. Pissed-off hardcore met een natuurlijke klank. Heerlijk eerlijk! En ook zij wisten het publiek naar de hand te zetten en wel via de weg van de gemeenschappelijke vijand. ‘I may no longer be straight edge’, zei zanger Sean: ‘but i still hate the cops’. Bam!
Het feest werd verder gezet met het eerste concert op Europese bodem van New Jersey’s Lifetime sinds diens brugpensioen. Deze band mag dan niet evenveel T-shirts verkocht hebben als Youth of Today of Gorilla Biscuits, de nalatenschap is even groot. Ze zorgde er in de jaren negentig mee voor dat hardcore en punk tot dezelfde wereld bleven behoren. Een dankbaar publiek ging uit de bol en toonde aan dat voor hun de bandnaam niet enkel levenslang betekent, maar ook de tijd van je leven! ‘East coast aan de top’ moeten ze bij de organisatie hebben gedacht, want er werd tijd nog moeite gepaard om het legendarische Hazen Street terug bijeen te krijgen. En het lukte. Deze allstar band – met de frontmannen van Madball en H2O verenigd – deed een rewind-concert naar het jaar 2004. Aanstekelijk, overgoten met positiviteit, zelfrelativering en dankwoorden aan de hele gemeenschap, maar bovenal verdomd meezingbaar! Het dak van het publiek werd gevormd door uitstekende handen, hoofden en zo nu en dan ook een been.
Afsluiter van de Back-to-Basics zaterdag was niemand minder dan het Britse Gallows, al moet je om ze nog steeds Brits te noemen Canada nog als kolonie van de Engelsen beschouwen. De band stond voor het eerst op Europese bodem met nieuwe zanger Wade MacNeil, die ze opvisten uit het ter ziele gegane Alexisonfire. Er rustte een zware last op zijn schouders. Hij moest het publiek immers het meest charismatische rosse rotkop op deze planeet doen vergeten. Is hij daar in geslaagd? Neen. We misten wel degelijk de aanwezigheid van Frank Carter, maar het was zeker geen domper op de feestvreugde. Al wat niet vasthing aan de grond vloog de lucht in op nummers als In the belly of the Shark en London is the Reason. En toen voor het eerst een nummer van de nieuwe Death is Birth EP werd ingezet, toonde het publiek dat het deze vernieuwde band op handen zou dragen. Gallows is nog niet dood. Het nieuwe anthem heet niet voor niets Mondo Choas, de wereld op z’n kop!
Helemaal anders ging het er aan toe op het nieuwe Fender acoustic-stage. Daar kon je op zaterdag onder meer terecht voor een unieke set van Face Tomorrow. Ze zijn de wereld van de hard- en emocore dan wel ontgroeid, hier op dit podium pastte het schoentje weer. De band brengt later dit jaar een volledige draadloze plaat uit, maar putte voor de set toch voornamelijk uit het oudere For Who You Are en The Closer You Get. Het Brugse Vienna daarentegen stond er niet voor de nostalgie, maar wel om hun nieuwe plaat te promoten. “We hadden dit misschien liever met de versterkte bezetting gedaan, maar de kans om op Groezrock te spelen, die leg je niet naast je neer.” Al klonk het gitaarspel soms wat zenuwachtig, de akoestiche uitvoering kwam bijzonder dicht bij de originele versie. Temeer door de sterke stem van frontvrouw Gayle, die haar rol als trekker van de band waarmaakte.
Het prachtig ingekleedde podium zette eerder in de dag al Thrice-frontman Dustin Kenrue in de luster (want over spots kon je hier niet spreken), een man waar je niets dan respect voor kan opbrengen. Hij liet je horen dat nummers van Thrice blijven klinken, zelfs indien ze volledig worden gestript van alle niet-natuurlijke drijfkracht. Hij liet hardcore-Vlaanderen kennis maken met het betere werk van Bruce Springsteen en bracht ook nog eens nummers uit zijn eigen solo-platen. Het zijn artiesten als deze waar deze tent voor gebouwd werd en waarvoor die tent voor ons part de komende jaren zeker mag blijven staan.
Het Impericon stage kreeg dit jaar rake klappen qua LiveXS bezoekuren. Niet dat The Ghost Inside, Parkway Drive en Heaven Shall Burn op onze zwarte lijst staan, in tegendeel. Maar keuzes moeten gemaakt worden. Enkel The Dillinger Escape Plan slaagde er op zaterdag in om ons die tent in te trekken. DEP is zo’n band die live tien keer beter is dan op plaat. Het is als iemand die tot je spreekt in een vreemde taal die je maar matig beheerst. Met je ogen dicht begrijp je maar amper wat er wordt gezegd. Met de gebaren en blikken erbij snap je de situatie en zelfs de details ervan. De details zitten bij DEP in de hoekige riffs die ze op Groezrock feilloos doorheen een muur van versterkers stuurden. De situatie is niet meer dan een bende ADHDers op een podium die met podiumelementen en flightscases zitten te sleuren en een moderne versie van tikkertje-hoog spelen. Hou de relatine ver weg van deze kerels, hun impulsiviteit is té aanstekelijk!
Over de jaarlijkse passage van The Bouncing Souls gaan we het niet hebben, ware het niet dat ze dit jaar zelfs twee keer passeerden. Op de middag speelden ze een akoestische set. Bij valavond verzamelden de punktroubadours weer iedereen voor de Main Stage voor een uurtje singalong. Singalong was ook wat Face to Face typeerde. Strak, straf en tussen de nummers door net iets teveel parlé. Het was een hitshow volgens het Californische punkboekje, een boekje dat ze destijds samen schreven met Lagwagon. Zij beperkten de setlist tot nummers uit de eerste vijf platen, die ze onlangs heruitbrachten. Ook Lagwagon wordt gekenmerkt door korte nummers en lange bindteksten waarin ze het veelal op elkaar hebben gemunt. Deze keer was nieuwe bassist Joe kop van jut. Hij is nog kleiner dan zanger Joey en het verschil met gitarist en full time reus Chris Flippin is dus nog groter. Hilarische taferelen!
Hoofdact op zaterdag was punkrock legende Rancid. De band heeft twee frontmannen die steeds meer op elkaar gelijken en door het gebrek aan een vaste plaats is de oefening vaak raad-je-plaatje. De nummers zelf blijken het beste hulpmiddel. Want ook al zijn hun lichamen door de jaren aangetast, hun muziek heeft de tand des tijds doorstaan. ‘Roots Radical’ en andere anthems zitten in het collectief geheugen van dit publiek en meezingen is dan ook iets wat het collectief deed.
Uit goede bronnen hadden we vernomen dat organisator Hans Maes al jaren zat te azen op Rancid en het is hem dus eindelijk gelukt. Dag één werd afgesloten met de enige band die nog ontbrak om dit festival compleet te maken. De band is zelfs speciaal voor deze ene show overgevlogen. Het bewijst nog maar eens dat Groezrock geen middelen onbewogen laat om haar bezoekers ieder jaar de best mogelijke line-up aan te bieden.
Gerelateerde berichten:
- Groezrock Verslag – Dag 2
- Groezrock 2012 bevestigt eerste headliners: Rancid, Simple Plan, Lagwagon en Parkway Drive
- Groezrock 2012 combitickets + camping winnen? Volg, lees, like en kijk LiveXS! – AFGELOPEN –
- Groezrock 2011: The Blacklist Royals en Street Dogs maken programma volledig
- Festivalverslag Groezrock 2010 – Dag 1
