Crisistijden vragen om een beetje tegengas. Dat gaan we van het tegenwoordig naar een kwartet uitgebreide Britse bandje Keane natuurlijk absoluut niet krijgen, want deze brave borsten uit de Britse upperclass schotelen ons al jaren ontzettend brave popmuziek voor.
Met Strangeland belooft Keane de fans dit jaar een terugkeer naar het geluid van vroeger en een terugkeer dus ook naar het geluid van de hitgevoelige popliedjes waar Keane in 2004 en 2005 mee doorbrak. Van nummers als Somewhere Only We Know kun je zeven jaar later zonder gekkigheid wel beweren dat het bescheiden klassiekers zijn geworden in de hedendaagse pop, nummers die je over tien jaar nog op Sky Radio hoort. Maar na de debuutplaat Hopes And Fears ging Keane verder met steeds minder succes. Ahoy volspelen lijkt in 2012 zelfs verder weg dan ooit nu de nieuwe plaat Strangeland verschijnt.
Commercieel bekeken staat Keane dus op een gigantisch belangrijk kruispunt, waarbij de inzet niet misselijk is: wordt de hitlijst net als vroeger weer gehaald of is het definitief wennen aan een plekje op het tweede podium van een festival als Pinkpop?
Helaas, of Keane zich met Strangeland terugknokt valt zeer te bezien. Achter de schermen zijn de diepe persoonlijke dalen waar de band ook nog eens door werd geplaagd tegenwoordig in ieder geval alvast definitief overwonnen en dat is te horen, want luidkeels wordt bezongen hoe goed het leven kan zijn en hoe dankbaar de band daarvoor is. Iets te luidkeels bezongen zelfs, als je het aan ondergetekende vraagt. Sterker nog, Tom Chaplin begint in de eerste seconde van het eerste nummer te kwelen en houdt daar vervolgens helemaal niet meer mee op. Het is naarmate Strangeland vordert echt snakken naar een moment waarop Tom even niet zingt en de muziek zijn werk kan doen.
Maar nee, de stem van Tom ligt ook nog eens lekker voor in de mix en als hij even geen tekst heeft vult hij de leegte met kreetjes en gilletjes. In het beste nummer van de plaat, Sovereign Light Cafe, waagt hij zich zelfs aan een sha-la-la-la-la-di-dee. Echt waar, horen is geloven. Hij verpest er een verder prima single mee, een nummer waarin het tempo eindelijk hoog ligt en de melodie ook eindelijk echt doet denken aan de debuutplaat. Een nummer dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt.
De bedoelingen zijn goed en na een paar draaibeurten begint de boel ook wel een beetje te leven, maar het mag allemaal wel wat minder dwingend. Het lijkt wel of Tom de boel niet durft los te laten en er daarom maar op los galmt. Dat maakt van deze twaalf nummers een veel te lange zit, een muzikale brei waarin al snel alles wazig wordt en op elkaar gaat lijken. Een beetje lucht had Strangeland absoluut goed gedaan. Mark Evers
