MELKWEG, Amsterdam
7 mei 2012
Vlak voordat de indiefolkmannen van Dry The River het podium van de goed gevulde Melkwegzaal opklauteren wordt het gospelachtige zwijmelnummer Will You Be There van Michael Jackson ingestart. De religieus getinte toon van avond is meteen gezet. Na een paar minuten betreedt de ruig uitziende vijfkoppige band de duistere zaal.
De zanger zelfs met blote voeten. De frontman en bassist zouden makkelijk voor Bijbelse figuren kunnen doorgaan, beiden bezitten erg verwilderd haar en de laatste heeft bovendien een grote ongecultiveerde baard. Ook sieren diverse tattoos de armen van de bandleden. Dat maakt het dan wel weer onorthodox, een beetje zoals onze eigen reli-man Arie Boomsma.
De in 2009 geformeerde band staat op het punt om definitief door te breken in Europa. Door critici worden ze flink gelauwerd en ook wel de nieuwe Mumford & Sons genoemd. De Londense band heeft zijn roots in punk, metal en hardcore. Afgelopen jaar hebben ze intensief getoerd door Europa, langs podia en festivals en het langverwachte debuutalbum Shallow Bed ligt net in de winkel. Ter promotie ervan zijn ze nu aan het touren.
De bandleden blijken een beetje ziekig te zijn vanavond. Af en toe snottert zanger Peter Liddle even in de microfoon. Maar dat mag de pret niet drukken, want de positivo’s hebben er zin in. Dat blijkt alleen al uit de vele praatjes die ze tussendoor maken. Met name de jolige bassist is op dreef. Hij geeft dan ook eerlijk toe dronken te zijn. Ze hebben nog maar nauwelijks een nummer gespeeld en hij beweert al dat dit de beste show tot nu toe is in Amsterdam.
Kenmerkend voor Dry The River is het fluctueren tussen het bombastische en raggende gitaarwerk en de rustige akoestiek en betoverende hymnische samenzang. Soms klein en zonder poespas, soms opgeblazen tot de grootst mogelijke proporties. Frontman Peter Liddle levert een belangrijke bijdrage aan het meeslepende karakter van de muziek, zijn karakteristieke teergevoelige stem vult de zaal met emotie. Als ik om mij kijk zie ik menig stelletje even extra dicht tegen elkaar aankruipen en lieve woordjes in elkaars oren fluisteren. Af en toe is het zo stil dat je plastic bekertjes op de grond hoort vallen.
Het publiek eet volledig uit de hand van Dry The River. Af en toe bekruipt mij het EO-Jongerendag gevoel. Een aantal fans zie ik met totale overgave het hele repertoire meezingen, met de ogen dicht en meewiegend. Het is een en al liefde vanavond. Na de toegift brult een fan keihard ‘we love you’, waarop de bassist het publiek toeschreeuwt: ‘we fucking love you’.
Door hun spannende en soms intieme live-performance en charisma heeft Dry The River menig hart gestolen en veel believers gescoord. Het is dringen geblazen na afloop bij de merchandisingtafel. Dit zou wel eens een heel goed jaar kunnen worden voor deze nieuwe folksensatie. Floor Boogaart
