Hier weer een handjevol recensies van Nederlandse bands, speciaal voor jullie, onze fijne lezertjes. Doe er je voordeel mee, lees die dingen en blijf op de hoogte. En neem er een fruitdrankje bij, dat is gezond.
THE ROAD HOME – OLD HEARTS
De verpakking doet geloven dat er een kleine vinylsingle is bijgesloten en de eerste dertig seconden bevatten ouderwets plaatgekraak. Het is de voorbode van ruim vijftien minuten lang oude wijn in nieuwe zakken. The Road Home bestaat uit vier jonge Twentenaren die zich ten doel hebben gesteld om het punkrock&roll-evangelie te verspreiden. Old Hearts laat in vijf tracks horen wat er gebeurt als je Social Distortion en The Gaslight Anthem laat samensmelten. Toegegeven, het is allemaal niet even toonvast en soms lijkt het alsof de band zich als een ongeleid projectiel vergaloppeert, maar het is zo verdomde oprecht dat dit geen enkele belemmering vormt. Een band die zoveel hart en ziel in de muziek stopt verdient simpelweg alle credits. Laat The Road Home deze zomer maar lekker High Voltage-Rock uit de instrumenten trekken in de café’s, clubs en op de festivals. Jeroen Bakker
ZWERFHOND – ZWERFHOND
Men neme Guus Meeuwis in zijn hoogtijdagen, de geur van koeienstront en hooi, Sinterklaasrijmelarij en voilà: daar is Zwerfhond. ‘Ik kan de hele wereld aan met jou aan mijn zij, als ik jou was, dan hield ik van mij’ aldus de briljante tekst van Als Ik Jou Was. Zo zijn er nog meer pareltjes, zoals ‘met jou in mijn hoofd fiets ik over de dijk’. Je zou Ivo Tak en consorten het liefste van de dijk afduwen. Of ze opwachten na schooltijd. Of gewoon heel snel dat album weer uitzetten. Want banjo, mandoline en viool kunnen heel erg amusant of geniaal zijn, maar in het geval van Zwerfhond klinkt het als tenenkrommende hillbilly. En dat terwijl het toch echt drie stoere gasten in lederen jasjes zijn. Je moet ze wel nageven dat hun album, ook al lijkt het enigszins gejat van Roosbeef, er goed uitziet. Dat staat dus wel leuk op de schouw. Maar dit zwerfhondje in huis nemen? Ik bedank u vriendelijk. Ook al kijkt u nog zo lief. Annelies Omvlee
ECHOES – ECHOES
De vijf jonge heren van Echoes lijken op deze titelloze EP vast te houden aan het principe ‘less is more’. Te beginnen met simpel maar doeltreffend artwork bestaande uit letters in sobere herfstkleuren. Het brengt iets mysterieus met zich mee. De muziek van Echoes borduurt daar op voort: minimalistisch gitaarspel, zachte en galmende vocalen en perfect uitgebalanceerde melodieën. Geen moment te overdadig of te vol, maar juist het perfecte volume. De invloeden op deze EP zijn divers: Groundless is een licht popnummer, dat doet denken aan Athlete en Starsailor, terwijl Quiet Life meer neigt naar de electropop van M83. De basis voor Echoes ligt er en is krachtig, maar aan de uitvoering kan nog een beetje gesleuteld worden. Soms kan de muziek wat levendiger, wat minder monotoon. Een tikkeltje uitbundigheid kan geen kwaad. Lisa de Jongh
F – FAMOUS
Van het melige maar hitgevoelige Fris En Fruitig naar het agressieve For Me, oftewel van het openingsnummer naar de tweede track, geeft maar aan met welk een gevarieerd gezelschap we hier te maken hebben. F heet het viertal en de kans dat je ze ergens bent tegenkomen is zeer groot. Na enige bekendheid in de Haagse muziekscene te hebben verworven en 250 optredens in twee jaar te hebben gedaan werd tussendoor nog even gekeken of het podium van zowel de HMH als Ahoy wel shockproof is. Voorzichtig durfden ook enige belangrijke media op radio en tv het aan maar het eigenzinnige kwartet vaart rustig een succesvolle koers met een brede cross-over waarin funk, rap, rock en hiphop in zowel Nederlands- als Engelstalig elkaar tegenkomen en gedurende dertien tracks lang een Feesje. De tribute aan Lady Gaga gemakshalve meegerekend. Jeroen Bakker
SMACK THE APPLE – RUN A BIT FASTER
Het debuut Run A Bit Faster van Smack The Apple verscheen al in maart 2011, maar bereikte de LiveXS-redactie pas maanden later. De bandleden studeren aan de Academie voor Popcultuur, maar het ontwerpen van artwork is waarschijnlijk niet aan hen besteed en ook nadere informatie ontbreekt helaas. De muziek van Smack The Apple kan worden omschreven als toegankelijke rock die soms redelijk heavy uitpakt, zoals in All You Don’t Need. Vaker blijft de band echter in ingetogener vaarwater met balladachtig werk. In If I wordt dit alles gecombineerd tot een aanstekelijk geheel, wat het beste nummer van de cd oplevert. Daan de Mooy
JAI GURU DEVA – WELCOME TO JIHLAVA
De bandnaam doet Oosterse invloeden vermoeden, maar deze blijven beperkt tot de openingstrack, tevens de titeltrack. Verder veel mooie, soms wat dromerige pop op dit album, waarbij de geest van REM nooit ver weg is. Soms tapt men uit een wat ruiger vaatje (Convert) en soms zijn er licht psychedelische invloeden zoals in het ruim 6 minuten durende Gone Within. Hoewel het album als geheel best een voldoende verdient, kan echter niet verbloemd worden dat 14 tracks in bijna een uur wel erg veel van het goede is; dan wordt deze trip naar Jihlava (Tsjechische stad) een wel erg lange zit. Willem Roose
JANKOBUS SEUNNENGA – JANTJE HUILT, JANTJE LACHT
Jantje Huilt, Jantje Lacht is de derde soloplaat van Fries Jankobus Seunnenga, die veel waardering vergaarde met punkband Kobus Gaat Naar Appelscha en het knotsgekke folkduo Pigmeat. Dit 21 songs tellende, zelfgeschreven en geproduceerde album doet niet erg denken aan Kobus en ook niet aan Pigmeat. Wel zijn sporen terug te vinden van een (jonge) Boudewijn de Groot en Cornelis Vreeswijk. Fans van Drs. P zullen deze met veel vakmanschap gemaakte liedjes bovendien kunnen waarderen. Seunnenga heeft het voorjaar ingeluid, met een van spontaniteit overlopende plaat. De her en der opduikende Sjoukje Bloem is meer dan slagroom op die taart. Pieter Visscher
PIONEERS OF LOVE – CONTACT
Het eerste wat opvalt aan Contact van Pioneers Of Love is niet alleen de glasheldere productie maar ook de pakkende en pulserende synthwave zoals die de laatste tijd weer regelmatig te horen valt. Niet geheel toevallig zijn de Friese Pioneers goed bevriend met A Silent Express. Wie met pek omgaat wordt er mee besmeurd, prima toch? Met een producer die al eens de knoppen bediende bij Go Back To The Zoo lijkt radio-airplay een vanzelfsprekend iets. Nooit geweten dat die Placebo-zanger een minder aanstellerig broertje had. Jeroen Grendelman heeft een groot bereik en zijn bandmaten lijken een stadion probleemloos van geluid te kunnen voorzien. Terwijl de laatste echo’s van Simple Minds in Paradiso nog nagalmen, gaan wij ons voorbereiden op het jaar van Pioneers Of Love. Jeroen Bakker
