TIVOLI DE HELLING, Utrecht
20 mei 2012
Spelen alsof je leven ervan afhangt met een glimlach op het gezicht. Dat doet de band van regisseur Tim Christensen, die zelf elke slag op drums of snaren nauwlettend in de gaten houdt. Solo kan hij een zaal ontroeren, met zijn band gaat Christensen nog een stap verder: compleet overdonderend.
Voordat de Deen met zijn Damn Crystals ook maar een noot gespeeld heeft, trakteert Christensen het publiek al op mooie dingen. Het meegebrachte voorprogramma Petter Carlsen is een Noorse ietwat timide jongeman met een fantastische stem (denk aan Teitur) die vanwege warme voeten op zijn sokken het podium opgestapt is. De bezoekers van Tivoli kijken aandachtig luisterend toe en belonen Carlsen met een behoorlijk applaus. Voornamelijk mannen rond de dertig en veertig jaar hebben de weg naar de Helling gevonden, naast wat studentenpubliek. Het is goed vol gelukkig.
En dat het hier om echte muziekliefhebbers gaat staat vast: er wordt nauwelijks gefilmd, gefotografeerd of getwitterd. Deze mensen komen puur voor de muziek en een avondje Tim Christensen is dan absoluut geen verkeerde keuze. De band opent met een wat rauwere versie van het bijna elf minuten durende The Damn Crystals van het briljante nieuwe album waarbij de Deense songsmid het overzicht houdt door stukjes mee te drummen in de lucht en de bassist aan te sturen. Het enthousiasme bij de bandleden is immens groot en dat slaat over op de zaal. Soms schiet de gitarist naast Christensen wel eens door in zijn geestdrift, getuige de redelijk hilarische en kneitervalse achtergrondzang die zo nu en dan in de microfoon geblèrd wordt.
Het hindert niets, juist dat beetje imperfectie is iets wat je ook wilt meemaken bij een concert dat bol staat van de perfecte pop- en rocksongs zoals Jump The Gun, Superior en vooral het indrukwekkende nieuwe werk zoals Happy Ever After, Wiser en single Surprise Me. Met zijn halflange strak naar achter gekamde haar lijkt Tim Christensen op een afstandje wel wat op Bono ten tijde van The Joshua Tree, maar qua stem moet je het zoeken in de Crowded House-sferen. De akoestische ballade Never Be One Until We’re Two wordt op volmaakte wijze solo gespeeld door de Deen en behoort tot de hoogtepunten van de avond. Voor lange verhalen moet je echter niet bij hem aankomen, het is in Utrecht muzikaal eenrichtingsverkeer vanaf het podium naar de zaal vol meeknikkende hoofden.
De grootste hit in zijn thuisland getiteld Right Next To The Right One komt wegens overkill ook bij dit Nederlandse concert niet aan bod, maar in plaats van veel poppy nummers kiezen de Denen voor wat harder werk in het slot. Get The Fuck Out Of My Mind ontaardt in een Sonic Youth-achtige jam waarin Christensen ook zijn passie voor hardrockgitaarsolo’s laat horen. Buiten is hevige regen en onweer losgebarsten, binnen is de elektrische lading op het podium tot achterin de zaal voelbaar. Tijdens het langgerekte noisy gedeelte verliezen de bandleden zich in de muziek en dat is een prachtig schouwspel.
Een lange toegift geeft een ieder nogmaals waar voor het geld en met een oerknal van de drummer tot slot eindigt deze avond net zo extatisch als het begon. Een strak geregisseerd optreden als deze show heeft geen extra dosis interactie of spontane acties nodig om weergaloos gevonden te kunnen worden. De mensen kwamen voor muziek en ze kregen het, transactie voltooid.
Overige livedata: 21 mei Melkweg, Amsterdam; 23 mei Mezz, Breda; 24 mei Hedon, Zwolle.
Tekst: Thomas Spiekerman
Gerelateerde berichten:
- WIN: 3×2 tickets voor Tim Christensen & The Damn Crystals 23 mei in Mezz Breda – AFGELOPEN -
- Tim Christensen terug in Nederland voor shows in vier LiveXS-venues
- Tim Christensen voor vijf shows naar Nederland
- WIN: 2X2 tickets voor Tim Christensen in 013 op 17 februari – AFGELOPEN –
- Review: New Model Army speelt strak, geconcentreerd, gedegen en vol overgave in de Melkweg
