(Stunvolume Records/V2) Garbage was nooit een doorsnee band. Zelfs toen het viertal hun debuut uitbracht (1995) waren de drie mannelijke bandleden allemaal al beduidend ouder dan menig startend muzikant. Reden daarvoor? Dit waren drie producers (Butch Vig, de producer van o.m. Nirvana’s Nevermind was de bekendste) die naast hun day-job ook een band wilden beginnen. Zangeres Shirley Manson was jonger, maar ook vanaf het begin al een echte pop-diva. Maar daar waar een collega van toen, PJ Harvey, qua looks (sexy en spannend) best overeen kwam met Manson koos de band muzikaal altijd voor een nadrukkelijk pop-idioom.
Tekst: Arnold Scheepmaker
De invloeden die het viertal door de jaren heen in interviews heeft genoemd tonen dat we hier met vier individuen te maken hebben met een fijne en veelzijdige muzieksmaak, maar toch klinkt Garbage op hun albums vooral als Garbage. Het is producers-pop/rock met een luide FM-sound die ideaal is voor autoradio’s en videoclips, maar die iets te, daar gaan we al, geproduceerd klinkt om over underground credibility te beschikken.
Door de drukke schema’s zat er altijd wel drie jaar tussen de releases en toen na het overrompelde gelijknamige debuut en de sterke opvolger Version 2.0 derde cd Beautiful Garbage wat tegenviel sloeg de klad er in. De band ging uit elkaar, maar kwam vier jaar later weer bij elkaar voor Bleed Like Me wat in Amerika (qua verkoopcijfers) zelfs hun grootste succes werd, maar de bijbehorende tour werd halverwege alweer lamgelegd. Waarna het maar liefst zeven jaar vrijwel geheel stil werd rond het kwartet.
Maar nu is er dan Not Your Kind Of People, elf songs die werden uitgebracht op eigen label Stunvolume Records. En, geloof het of niet, muzikaal heeft de nieuwe cd nog het meest weg van het zeventien jaar oude debuut. De songs zijn sterk, grillig en beschikken over die kenmerkende Butch Vig sound.
Zo op het eerste gehoor klinkt ook Shirley niet anders. Bezwerend, zo nu en dan zingend met flinke uithalen, geez… zelfs de stem-vocoders zijn zo nineties als het maar kan.
Ook qua opbouw wordt gekozen om fel te beginnen terwijl er een keer of drie een glossy emotional ballad door het steviger werk heen gevlochten wordt.
Nou ben ik de laatste die vindt dat bands zich keer op keer moeten heruitvinden, maar anno 2012 heen en weer veren tussen Siouxsie, Smashing Pumpkins en My Bloody Valentine zonder de boel ook maar een beetje te updaten is bijna raar.
Toch ontkom je er niet aan dat al die soft-goth-pop grooves, zalvende vocalen en fijn gemixte gitaarpartijen uiterst catchy klinken terwijl ook de songs zeker niet slecht in elkaar steken. I Hate Love, Blood for Poppies, Man on a Wire, het is allemaal best puik songmateriaal…..maar het lijkt gemaakt voor Amerikaans radiostation K-Rock dat floreerde in de tijd dat bands als Stone Temple Pilots big business waren. En dat is stiekem best fokking lang geleden.
Desalniettemin: Only Happy When it Rains en Queer wil ik best nog eens live horen en een ‘reunie’-tour die voorzien wordt van behoorlijk goed nieuw materiaal is voor 30+ers zeker de moeite waard. Alleen heeft het weinig meer van doen met de tijdgeest.
