Pinkpop is niet compleet zonder de traditionele waarschuwing van Jan Smeets. Na de show van Keane op zaterdagavond hebben we ‘m dan eindelijk te pakken: terwijl de massa wegstroomt richting Linkin Park komt Jan met de mededeling dat er valse consumptiebonnen in omloop zijn die absoluut niet gekocht mogen worden.
Tekst: Anton Slotboom Beeld: Hub Dautzenberg
De toespraak van Jan -vadertje Pinkpop- maakt dat we ons helemaal thuis voelen op Megaland in Landgraaf. Als de laatste noten van Keane’s Crystal Ball wegvloeien zit de tweede dag er al grotendeels op.
Heel eerlijk, veel vertrouwen was er vooraf niet in dag twee. Het programma van dag een en dag drie is met grote namen en smaakmakers prima, maar de line-up van dag twee blijft achter. The Hungry Kids of Hungary, Babylon Circus, Bombay Bicycle Club: er is niets mis mee, maar naar Pinkpop kom je voor net even iets anders. Iets meer, vooral. Een band als Black Keys, of de Alabama Shakes.
Al is Bombay Bicycle Club op papier natuurlijk wel een prima boeking voor de Converse Stage, de kolossale tent die tijdens hun show dankzij het prachtige weer toch net niet helemaal vol loopt. De jonge Britse twintigers beginnen goed met hun dwarse, weemoedige pop, maar de laag elektronica in hun nieuwste werk verbloemt niet dat het gewoon aan kwaliteit ontbreekt. Een grote schaarste aan memorabele hooks en charisma op het podium maakt dat er na een nummer of vijf plotseling geen doorkomen aan is vandaag. De massa zoekt elders vertier, de doorbijter wordt beloond met een sterker einde, maar overtuigend is het niet.
Geen doorkomen aan geldt ook voor The Kyteman Orchestra, althans volgens sommigen. Dik vijftig artiesten staan er op het podium en zoals verwacht leidt dat tot zeer uiteenlopende meningen. Dat aanhoren alleen al is geweldig. Lees maar mee: Fan-tas-tisch, vindt de een. Een genie, vindt de ander. Helemaal niets, zegt een vriend tegen zijn groepje juichende vrienden. En: het lijkt wel de Efteling, wanneer komen de trollen?
De waarheid ligt uiteraard in het midden. Zijn hiphoporkest had een stuk meer vuur en was geschikter voor Pinkpop, maar dit orkest durft paden te betreden die op Pinkpop nooit zijn betreden. Met Kyteman bezield voorop en de nodige emoties op het podium worden invloeden uit de opera, de minimal, de drum ‘n’ bass over tienduizenden mensen uitgestrooid. En daar moet je lef voor hebben.
Die spannende paden worden niet betreden door Keane, maar dat hoeft ook niet. Hier gelden andere wetten. Keane moet eindelijk weer eens de spreekwoordelijke ballen uit de broek spelen, na een paar hele suffe jaren. De verwachtingen zijn helemaal niet hoog, al staan er op de nieuwe plaat wel goede nummers. Hoe lager de verwachtingen, hoe beter iets kan uitpakken, want wat Keane laat horen is overrompelend. Met een extra bandlid is het geluid opeens stukken vetter en energieker en voorman Tom straalt dat ook niet. Je moet je ogen flink aan het werk zetten om het te kunnen volgen, want Tom schiet van links naar rechts en nog een keer om iedereen maar te kunnen aankijken en aanzetten tot meedoen. Liters Red Bull moet hij ophebben om dit te kunnen doen. Meezingen, meeklappen, meedeinen: alles is geoorloofd en de show van Keane knapt er helemaal van op. Op het podium ziet de band de zon ook nog eens ondergaan, ook daar lijkt het besef dat hier iets moois gebeurt ingeslagen.
De terugkeer van Soundgarden pakt iets minder mooi uit. Plus: Chris Cornell is terug met zijn gouden keeltje. Nog een plus: op de setlist staan monsterhits als Black Hole Sun en Fell On Black Days. Daarover valt niets te klagen, maar juist Black Hole Sun wordt bloedeloos gespeeld. De magie schuilt in de rest van de setlist, die zonder beweging maar met veel kracht gespeeld wordt. Het resultaat, een lekker zware groove die zeer strak klinkt, rolt over Pinkpop en smaakt heerlijk. Maar na twintig jaar afwezigheid in Landgraaf hadden we wel iets meer emoties verwacht. De gedachte dat Chris terug is met Soundgarden omdat zijn solocarrière door een plaat met Timbaland (!) werd verwoest blijft nog wel even hangen als we een paar uur later op datzelfde podium Linkin Park zien.
We zouden graag zeggen dat deze band subtiel was, prachtige liedjes neerzette vol contrast tussen rap en zang en dat het geluid om door een ringetje te halen was. Doen we niet. Linkin Park zaagt zeker in de opening van dik hout loodzware planken en doet wat het publiek wil nu Metallica er niet is. Een middenstuk zorgt voor wat lucht, het einde gaat weer voluit: dit optreden was van tevoren uit te tekenen en maakt een opvallend deel van het publiek gelukkig blij. En toch knaagt er iets, en dat is het feit dat hier ook Metallica had kunnen staan. De dag twee is altijd al onderbedeeld, maar dit jaar wel heel erg. In 2011 kregen we Kings Of Leon, een serieuze headliner, in 2012 is dat Linkin Park- prima band, maar de Ziggo Dome krijgen ze niet meer vol. Voor een headliner is dat wel een serieuze graadmeter.
Gelukkig komt op de laatste dag alles goed met de komst van de grote held van Jan Smeets, Bruce Springsteen, en het bezoek van Mumford & Sons, de ideale band voor Pinkpop. Wij gaan alvast klaar staan in de rij voor de polonaise, uiteraard zonder valse consumptiebonnen op zak en ingesmeerd met factor 30 zonnebrand. Want ook dat moet van Jan, die goed voor ons zorgt dit weekeinde.
Ook LiveXS TV is tijdens Pinkpop 2012 drie dagen aanwezig in Landgraaf. Bekijk hieronder de verslagen van zaterdag 26 mei 2012 (inclusief een interview met Will And The People) en zondag 27 mei (met Colin Benders van The Kyteman Orchestra, Moss doet een open sollicitatie, The Wombats komen voorbij en Racoon is vooral heel blij).
