MELKWEG, Amsterdam
26 mei 2012
Slechts een handjevol bands slaagt erin om je tijd en ruimte te doen vergeten en je gelukzalig te laten meedobberen op golvende en dromerige melodieën. Maar ook op momenten dat ik zin heb om een potje te janken of over het leven te mijmeren zet ik de muziek van Beach House op. Toevallig bevind ik mij vandaag in een weemoedige bui, dus een ideale stemming om mij over te geven aan het sferisch gelaagde Beach House-universum in een uitverkochte Melkweg.
Beach House is het Amerikaanse duo Victoria Legrand en Alex Scally, dat in 2006 zijn debuut uitbracht. Inmiddels zijn ze geliefd onder een groot publiek. Ze hebben dit jaar alweer hun vierde cd afgeleverd: Bloom. Vanavond is het de vijfde keer dat ze in Amsterdam spelen.
Als intro wordt het enigszins lachopwekkende jaren tachtig synthesizer tune van Miami Vice gedraaid en de bandleden verschijnen ten tonele. Nog voordat de muzikanten ook maar een noot hebben gespeeld klinkt al een onmetelijk applaus. De sfeer lijkt nu al magisch.
Ter versterking van hun live-performance hebben ze een extra drummer meegenomen. De muziek van Beach House kenmerkt zich door een oud Yamaha-orgel, veel huilende slides op de gitaar en de soms erotische maar ook droefgeestige stem van Legrand. De muzikanten lijken behoorlijk te zijn vastgeketend aan hun instrumenten maar toch is er genoeg spanning. Hun ingetogen muziek klinkt live als een overdonderende geluidsmuur waar je volledig ingezogen wordt. Het decor is zorgvuldig uitgekiend met houten constructies, overdadige lichtshow en veel rook. Door deze middelen wordt de show strak geregisseerd waardoor elk nummer als het ware een andere setting heeft. Je zou deze dreampop- band ook zo in een doomy en rokerige nachtclub van een film van David Lynch kunnen aantreffen.
De intro’s lijken vaak op elkaar maar vervolgens ontvouwt zich elke keer weer een ander nummer. Soms is de zuiverheid ver te zoeken, maar in die neffenheden schuilt juist ook de kracht van Beach House.
Legrand, die overigens vaak vergeleken wordt met Nico van The Velvet Underground, komt over als een ijskonijn. Toch ontdooit ze langzaam en neemt ze aan het eind steeds meer tijd voor losse en soms vertederende babbels. ‘Het is een gek leven dat we leven, maar het is het allemaal waard wanneer we voor jullie mogen spelen’, merkt ze op. Na ruim een uur spelen doen ze nog toegift voor het hysterisch enthousiaste publiek en dan lijkt de band echt los te komen. Legrand met haar weelderige haardos ontpopt zich als een ruige headbangster achter haar orgel.
Door een hypnotiserende en verpletterende show laat Beach House de zaal verbluft achter. Hun muziek heeft een verslavende werking, na afloop snak ik nog steeds naar meer. Floor Boogaart
