EILAND BUITENVEST, Hulst
3 juni 2012
Het Zeeuws-Vlaamse Hulst noemt zich ‘de meest Vlaamse stad van Nederland’. Het charmante vestingstadje heeft in elk geval één reden waarom dat accuraat is: Vestrock. Een even charmant festival met het beste dat aan beide kanten van de grens te krijgen is.
Vestrock bestaat nog maar kort. Afgelopen zaterdag beleefde het haar derde editie op een eiland pal buiten de middeleeuwse vestingwerken. Op de voorgaande vrijdag was er al een Vestrock Junior met artiesten als Piet Piraat. Maar ik, als geboren en getogen Zeeuws-Vlaming, reis af naar Hulst voor de ‘volwassenenversie’.
En of Vestrock volwassen geworden is. Het gaat er reuze professioneel aan toe, met een VIP-lounge en een geolied schema van artiesten. Op die line-up een paar mooie vondsten. Zeker voor een festival dat nog maar net bestaat en vrij ver van de gebaande poppaden ligt, is het een prestatie als je Go Back To The Zoo, Blaudzun, Heideroosjes, Textures en Gers Pardoel weet te boeken. En daarnaast Meas, Vedett, De Koninck en Duvel schenkt. Hulde!
Onze dag begint met Customs op de Main Stage. Deze Belgische formatie bedrijft rock en post-punk op de raakvlakken van Interpol en Joy Division. Ze spelen net zo strak als hun maatpakken. Maar de semi-grimmige sfeer die ze proberen op te roepen, valt toch wat weg bij het zonnige zomerweer.
Op de direct naastgelegen Cortonville Stage begint 5 minuten na het einde van Customs de Turkse Belg Merdan Taplak aan zijn set. Die doet het heel wat beter bij de met zonnebrand ingesmeerde Zeeuwen, Vlamingen, Hollanders en Duitsers. Opblaasbare krokodillen dansen op de beat, in de handen van enthousiaste fans. Taplak maakt een bonte salade van balkan, zigeunerelectro en Turkse invloeden. Thuis op de speakers doorgaans knap vervelend, maar hier komt het volledig tot z’n recht.
De Cortonville Stage is vernoemd naar het nieuwe project van voormalig 3voor12-dj Eric Corton. Hij zou op Vestrock spreken over Cortonville, dat een online platform voor muziek, literatuur en kunst moet worden. Hij zegde af om onbekende redenen.
Nog zo’n ondeugend bandje, School is Cool, komt ook uit België. Soms lijkt Vestrock vooral een Vlaams feestje. Wat niet vreemd of vervelend is, overigens. Enfin, School is Cool doet waar ’t goed in is: hippe, hoekige popsongs uit de speakers jorissen. Met de rossige violiste en het dikke manusje-van-alles als de herkenbaarste aandachttrekkers. Ze spelen veel van hun debuutplaat Entropology en hebben hun oeuvre wel mee ten opzichte van het weer.
Dan twee harde Nederlandse bands, de metal van Textures en tsja: Heideroosjes. Hoe die laatste te kwalificeren? Zo’n concert moet je zien, maar dat is moeilijk: Vestrock was één van de laatste optredens van de Heideroosjes. Dat ze niet zo lieflijk zijn als hun naam, is duidelijk. Ook zijn ze zo’n ultieme festivalband: juist de mensen die niet erg bekend zijn met de nummers van de Heideroosjes – zoals ik en mijn gezelschap – genieten van de gedrevenheid en entertainmentdrift van deze band.
In een moordend tempo is het dan de beurt aan Intergalactic Lovers. Een veelbelovende groep zuiderburen die zwoele, schijnbaar vriendelijke indiepop maken. Maar deep down gaat het over moord en doodslag. Opboksen tegen het geweld van de twee voorgangers is lastig en het kost de Lovers dan ook zeker een kwartier om op stoom te komen. Ze spelen te veel nieuw materiaal om de fans mee te krijgen. Maar met Howl komt het toch nog best goed.
Arid is zo’n band van wie bijna iedereen dat ene nummer (Me And My Melody) kent, maar nooit op de naam van de artiest kan komen. Zanger Jasper Steverlinck heeft een ongelofelijk sterke stem, met een fenomenaal bereik. Maar tijdens het optreden teert de band duidelijk teveel op haar debuut uit 1999. Ze spelen bijna alle nummers van deze cd, en dat terwijl ze toch nog 3 platen daarna afleverden. Toegegeven, die waren allemaal minder dan de eerste. Toch, er zit veel meer in deze band dan eruit komt.
Neerlands trots op Vestrock treedt dan aan: Blaudzun. De zanger met de zwarte bril maakt de verwachtingen helemaal waar. Hij moet zo zachtjes aan tot de meest ervaren live-muzikanten van Nederland behoren. Hoewel zijn broer, gitarist Jakob Sigmond, zijn neus gebroken heeft, zet de zevenkoppige band een topshow neer. Met Beirutesque precisie en Arcade Fire-achtige kracht zuigt hij iedereen mee in een heerlijke maalstroom. Om majestueus af te sluiten met Elephants.
De stormachtige opkomst van Go Back To The Zoo verbaast me nog elke keer als ik ze zie. Nog maar een paar jaar geleden stonden zelfverzekerd ze in het voorprogramma van De Staat, een band die ze nu overschaduwen. Ze zijn de grootste band op Vestrock. De dansende opblaaskrokodillen worden nu vergezeld door allerhande soortgenoten. Hun stuiteract bereikt een hoogtepunt tijdens het vrij puberale concert van Go Back To The Zoo. De repetitieve nummers van de band bekoren vooral de jongsten op de eerste rijen. Go Back To The Zoo waant zich de Kings Of Leon van Nederland. Het is te gretig, te afstandelijk en te veel van hetzelfde. Nog een paar jaar en deze heren zijn net van die verwende poseurs.
Nadeeltje van de heerlijke temperaturen: de hooikoorts. Doodmoe van de soms schier eindeloze niesbuien moet ik helaas tijdens Addicted Kru Sound de aftocht blazen. Hoe graag ik de The Subs ook had willen zien. Koen Verhelst
Gerelateerde berichten:
- Vestrock 2012 komt met twee nieuwe namen en aankondiging rockrally
- Kaartverkoop Vestrock 2013 start 1 december
- Goose, Ilanois, Suarez en Heist bevestigd voor Vestrock 2011
- Nog meer namen voor Vestrock 2013
- Eerste namen Vestrock 2013: De Jeugd van Tegenwoordig, Kensington, The Van Jets en Herman Brusselmans
