De vierde editie van Fortarock is voor het eerst helemaal uitverkocht, dat is natuurlijk vooral te danken door het vastleggen van de topacts Slayer, Anthrax, Machine Head en Lamb Of God. De gehele dag laat de zon zich op een bescheiden manier zien, genoeg om in een shirt over het veld heen te banjeren. Wederom is de locatie het prachtige park Brakkesteijn dat aan de rand van Nijmegen ligt.
Zoals voorgaande jaren is er geen enkele wanklank te herkennen op het festival, maar toch moet het festival zich eens achter de oren krabben wat betreft het geluidsvolume op de mainstage. Ter hoogte van de geluidstoren zijn gitaren amper te horen, wat toch wel essentieel is voor een heavy metalfestival. Gelukkig is dit euvel niet aan de orde in de tent, waardoor de bands daar wel een prettige set vol metaal kunnen afwerken.
De eerste band die daar vol gas en onbeschoft tekeer gaat is het Franse Benighted. De technische death metal van de nieuwe school barst uit zijn voegen van brutaliteit en lompe breaks. Een zanger die behalve een lompe grunt ook weet hoe hij het publiek op dit vroege tijdstip bij de lurven weet te pakken. Voor de traditionele metalfan is dit begin zeker over de top, maar de extreme metalkids hebben het gelijk naar hun zin.
Beide kampen zullen vast even hebben moeten slikken tijdens de set van het IJslandse Solstafir. De breed uitgewaaierde psychedelica gecombineerd met postrock, new wave en een miniem black metalrandje is voer voor mensen die van herhaling houden. Vier nummers in veertig minuten is voor de man die korte beukers wil teveel van het goede. Na een valse start op zang trekt Solstafir later alle registers open om iedereen in de felle zon te laten trippen op de experimentele mix van rock en metal. Het moet gezegd worden, ook op klaarlichte dag lukt het de IJslanders.
De enige Nederlandse band op de affiche is Asphyx. De band rond frontman Martin van Drunen begint voortvarend aan een set waarin aandacht aan oud en nieuw werk gegeven wordt. Er is een mooie afwisseling tussen snellere songs als Scorbutics en langzamere maar loodzware songs als We Doom You To Death. De eerste helft is het geluid niet optimaal maar gelukkig verbetert dat gedurende de set. Asphyx kan terugkijken op een prima show.
De kekke blikken van Devin Towsend zorgen gelijk voor de aandacht. Zijn project is melodieus en zweverig maar tegelijkertijd met een machinale, technische ondertoon. De kale muzikant heeft het duidelijk naar zijn zin, helaas dat de gitaren ter hoogte van de geluidstoren amper te horen zijn. De drukke sound van The Devin Townsend Project moet wel een goed geluid hebben om te blijven boeien. Ondanks de inspanningen van de muzikanten wil dit vandaag maar deels lukken.
Dan de reünie van het Zweedse Nasum, de band werd in 2004 opgeheven omdat de belangrijkste man, Mieszko Talarczyk, omkwam tijdens Tsunami in Azië. Een fatsoenlijk afscheid is er nooit geweest en daarom hebben de overige muzikanten besloten een aantal shows te doen met Keijo Niiminaa van Rotten Sound op zang. De furieuze grindcore is doorspekt met groovy death metal, onverwachte breaks en een crusty randje. Een dwarsdoorsnede van het werk wordt gespeeld en niet onverdienstelijk. Helaas blijft de intensiteit ergens hangen tussen het grote podium en de eerste rijen publiek in de tent. Deze band moet je gewoon zien in een kleine club.
Trivium heeft sinds de begindagen hoog van de toren geblazen wat betreft de ambities van de band. Niks mis mee, maar het feit dat ze halverwege de dag op mogen draven geeft aan dat de heren nog niet tot de absolute top behoren, ondanks de prima albums van de band uit Florida. De muziek is uitgebalanceerd en toegankelijk voor een breed publiek. Matt Heafy weet het publiek prima te bespelen. Toch is er nog duidelijk ruimte voor groei want echt omver geblazen wordt het publiek op Fortarock nog niet.
Steel Panther levert al een aantal jaar de nodige gespreksstof op. Is dit een serieuze band of hebben we te maken met mock rock? Het Nederlandse debuut van de band uit LA doet de discussie opleven. Waar niemand omheen kan is dat de band waanzinnig goed speelt. Steel Panther ziet er uit als Poison in het kwadraat maar songs als Asian Hooker of de hit waarmee de set wordt afgesloten Death To All But Metal tonen aan dat we met een professionele act te maken hebben. Misschien zijn ze over the top, een groot deel van het publiek geniet met volle teugen van deze glamrockers.
Dat Fortarock op deze editie een fantastische line-up heeft blijkt uit de laatste 3 bands die op het hoofdpodium staan. In feite zijn zowel Anthrax, Machine Head als Slayer headliner-waardig. Bij Anthrax is het meteen een stuk lastiger om dicht bij het podium te komen, veel mensen willen de band aan het werk zien. De band speelt alweer een tijdje in een bijna klassieke line-up. Met name de terugkeer van zanger Joey Belladonna doet de band goed. Vandaag bestaat het materiaal ook grotendeels uit songs van de albums waarmee de band groot werd. Nadeel is wel het doffe geluid. Ten opzichte van andere bands misschien wel het minste van de hele dag.
Drie jaar geleden stonden de heren van Meshuggah ook al op Fortarock in dezelfde tent. Gelukkig dit jaar met een beter geluid waardoor de loodzware en maniakale metal op je afkomt als een bulldozer. De band is erg gefocust en speelt krakers als Future Breed Machine en Bleed loeistrak. Stoïcijns staat de band te spelen met zanger Jens Kidman als een vreemd bewegende gek in het midden. Hij zoekt nauwelijks contact met het publiek, maar dit past juist bij de pulserende tranceopwekkende metal van Meshuggah. Voor de fijnproever op het festival is dit het absolute hoogtepunt.
Machine Head is inmiddels ook uitgegroeid tot een grote band en daarmee ook een publiekstrekker op festivals. Met een aantal uitstekende albums op hun naam wordt het lastiger kiezen uit al die prima songs van de band. De band rond Robb Flynn speelt geen enkel nummer van het debuut en bij velen zeer geliefde Burn My Eyes. Dat gemis wordt enigszins goed gemaakt met songs als het nieuwe Locust en het afsluitende Halo. Machine Head levert eigenlijk gewoon een degelijke show.
Als er een band van de dag gekozen moet worden dan maakt Lamb Of God een goede kans. Tussen Machine Head en het afsluitende Slayer in moet je van goeden huize komen om niet weggespeeld te worden. Lamb Of God laat als afsluiter op de Jägermeister Stage horen dat het niet voor niets een van de meest populaire hedendaagse bands in de Verenigde Staten is. Met een optreden zoals ze dat vandaag op Fortarock geven moeten ze die status in Europa toch ook makkelijk kunnen halen. De moderne metal van Lamb Of God bevat alle elementen die metalfans waarderen. De knallende songs van dit vijftal overweldigen. Ghost Walker, Ruin, Hourglass en Redneck, stuk voor stuk metalsongs van een hoog kaliber. De perfecte opwarmer voor het afsluitende Slayer.
Slayer, de gedroomde afsluiter voor de organisatie van Fortarock. De band wordt een dagje ouder maar levert nog steeds wat men van ze verwacht. Frontman Tom Araya kan vanwege rugklachten niet meer zo intens bangen als voorheen, maar hij staat imposant zijn mannetje. Gitarist Jeff Hanneman is helaas de grote afwezige. Zijn taak wordt niettemin heel erg goed overgenomen door de van Exodus geleende Gary Holt. Met drumbeest Dave Lombardo en gitarist Kerry King is het plaatje compleet. Slayer heeft de keuze uit een arsenaal aan fantastische songs en vandaag verrassen zij door songs Psychopathy Red, Snuff en het oude Hell Awaits te spelen. Samen met publiekslievelingen Chemical Warfare, Mandatory Suicide, Dead Skin Mask en Angel Of Death krijgen we een gevarieerde en prima set te horen. Slayer is in prima vorm en met het afsluitende South Of Heaven en Raining Blood komt een einde aan een prima editie, zonder echt grote verrassingen, van Fortarock.
Het festival toont aan dat het een blijvertje is en met deze voor het eerst uitverkochte editie moet dat een goed gevoel voor de toekomst geven. Nederland heeft overduidelijk behoefte aan een gezellig metalfestival.
Tekst: Pim Blankenstein en Maurice van der Heijden
Foto’s: Pim Blankenstein
