![Magisch alt-J en dansbaar Great Mountain Fire overtuigen op uitverkochte [PIAS] Nites](http://www.livexs.nl/wp-content/uploads/2012/05/Alt-J-high-res-450x299.jpg)
PARADISO, Amsterdam
11 juni 2012
Stromende regen daalt neer op het Leidseplein. Engelse voetbalfans juichen na een goal van hun nationale team en lachen even later bijna net zo hard om het waterhoofd van de doelpuntenmaker.
Het zal de muziekliefhebber een worst wezen, want even verderop treedt misschien wel de toekomstige muzikale trots van Engeland op. Een band die misschien wel net zo groot als Coldplay of Radiohead gaat worden. Ze ogen in ieder geval totaal anders dan de doorsnee voetbalfan in de pub. Het zijn vier timide, intelligente en ietwat nerdy Britse broekies uit Leeds die met hun opmerkelijke en nu al uitzonderlijk goed ontvangen debuutalbum An Awesome Wave de aandacht van het oplettende Nederlandse publiek op zich gevestigd hebben. Ze noemen zich alt-J en treden als tweede band op tijdens de – misschien wel dankzij hun komst- uitverkochte tweede editie van [PIAS] Nites.
Het Belgische Great Mountain Fire mag eerst aantreden. Dankzij de charismatische bassist met het Berry van Aerle-snorretje zakt het optreden geen moment in. Zijn enthousiasme en wilde bewegingen lijken wat afgekeken van de moves die de leden van Franz Ferdinand maken, maar qua geluid doet Great Mountain Fire wat meer aan Bloc Party denken.
De lichtelijk beschonken frontman kiest voor een andere aanpak met zijn warrige teksten die beurtelings in het Engels of Vlaams zijn en zijn zelfgecreëerde imago van ongeïnteresseerde en nonchalante frontman. Die lakse houding matcht mooi met de strak marcherende act die de excentrieke muzikant naast hem opvoert.
Op het moment dat de heren er helemaal in zitten, gaat er een papiertje met ‘last one’ omhoog. Even is er verontwaardiging bij de toetsenist, maar ze geven nog één keer goed gas waardoor nogmaals duidelijk wordt dat deze band live veel dansbaarder klinkt dan hun vrij poppy plaat Canopy doet vermoeden. Dat maakt ze een interessante nieuwkomer voor het clubcircuit en de festivalzomer.
Ook alt-J kan helaas niet de volledige set die gepland stond uitspelen. Misschien vatten de jongens uit Leeds het briefje met ‘last one’ ook iets te letterlijk op, want ze besluiten dat het optreden dan gelijk maar beëindigd is. Het derde optreden van de groep in Amsterdam maakt in ieder geval een deel van de status die de band op dit moment al heeft waar. De plaat staat bijvoorbeeld bovenaan in de rotatielijst van Musicmeter en zelfs de meest kritische luisteraars roemen de innovatieve sound.
Een genre bedenken is een hele opgave, want pure folk is het niet. Folkstep komt al wat in de richting, maar is het ook niet helemaal. Wat de jongens doen is op z’n minst bijzonder: de variatie in vocalen, de tegendraadse ritmes, het folky spel op de gitaren. Uniek en toegankelijk tegelijk. Het is een soort mix van Yeasayer en Other Lives. Meisjes kijken verliefd naar de jongens op het podium, mannen knikken goedkeurend en er wordt meegezongen met Matilda. De blijdschap en de beduusdheid van hun succes kleurt de wangen van deze jonge muzikanten. Met nummers als Something Good en Fitzpleasure kan alt-J zo een grotere zaal of festivaltent veroveren.
Maar er is een inzakmomentje, wat de plaat door de vernuftige intermezzo’s niet kent. Dat komt door het gebrek aan beweging op het podium, het oogt nog wel erg statisch. Maar de originele sound, de vlekkeloze timing, de sympathieke uitstraling en het streven naar perfectie geeft dit optreden wel een blijvende magische lading. En daar zullen hardwerkende en beweeglijkere artiesten vast weer jaloers op zijn. Thomas Spiekerman
