Hatsekidee, daar zijn we weer met een lading reviews. Lees snel, google wat rond en ontdek de leukste bands van straks nu alvast. Je moet toch wat met je leven.
NEWTON’S CRADLE – NEWTON’S CRADLE
Newton’s Cradle, vernoemd naar het wetenschappelijke stuiterspel van Sir Isaac Newton, is een frisse rockband uit het zuiden van het land. Wat direct opvalt bij het beluisteren van opener Simple Days, is dat voor de gitaren een hoofdrol is weggelegd. De overige instrumenten, en helaas ook de zang van zangeres Forra, worden daardoor soms naar de achtergrond verdrongen. Behalve de balans laat soms ook de kwaliteit van de muziek wat te wensen over. Nummers als Bad Fuse en Fall Of Shame klinken wat dof en inspiratieloos, en missen de kracht en overtuiging die de band ongetwijfeld live wel kan meegeven. Een levendigere productie zou deze band meer tot zijn recht laten komen. Lisa de Jongh
FEXET – STATE OF MIND
Deze jonge melodieuze punkrockband presenteert met Stain Of Mind zijn tweede mini-cd. Hun eerste leverde behalve in Nederland optredens op in Frankrijk en Duitsland. De vlotte opener Reverse Delay maakt meteen duidelijk dat dit niet onterecht is. Het Haagse Fexet mag dan niet al te origineel klinken, de aan onder andere Rise Against, No Use For A Name en NOFX refererende poppy punkrock wordt bijzonder goed gebracht en uitgevoerd. De nummers zijn weliswaar nogal lichtvoetig en de echte rauwheid ontbreekt, maar ze zijn erg afwisselend en voorzien van pakkende zangpartijen. De voor Amerikaanse jaren negentig punkrock traditionele achtergrondvocalen maken de muziek nog wat interessanter. Daan de Mooy
REINA RODINA – WETTERKÂLD
Onder meer onze collega’s van 3voor12/Friesland schreven al lovend over dit album van Reina Rodina. Dat is de artiestennaam die de bijzonder muzikale Reina van der Meer hanteert. Met haar Friestalige muziek weet ze ons bij LiveXS dusdanig te imponeren dat het eeuwig zonde zou zijn als dit het best bewaarde muzikale geheim van Friesland zou blijven. Op het album zorgt de bevreemdende sfeer die gecreëerd wordt door de kille beats en onheilspellende vioolklanken voor een bepaalde spanning die tot de laatste noot blijft hangen. Ook aan de teksten kleeft voor iemand die onbekend is met de taal een mysterieuze lading. WetterKâld voelt niet aan als een collectie van losse liedjes, maar moet je zien als een organisch geheel dat doet denken aan Bjork, Sigur Rós, Radiohead en Tori Amos. Dat zijn wel artiesten die ook bekend staan om grootse climaxen of emotionele uitbarstingen, maar die kom je op dit album nog niet tegen. Dat zal dan toch die Friese nuchterheid zijn. Thomas Spiekerman
DE JUF – WAAROM IK NIET?
De posities van populaire Nederlandstalige rockbands binnen de nederpop worden al heel wat jaren ingenomen door collectieven als Van Dik Hout en De Dijk. Nu dient zich een opvolger aan. Door het constante succes van eerder genoemde groepen is het een moeilijke opgave voor De Juf om ook een plekje naast deze bands te veroveren. Een nummer als De Lul is weliswaar uitermate geschikt voor een studentikoos publiek en inzetbaar voor wat extra feeststemming in overvolle kroegen, maar bij bepaalde liedjes begint het toch wel erg naar plagiaat te ruiken. Je Vader lijkt verdacht veel op Nergens Goed Voor van De Dijk en Te Laat is door de herhaling van de woorden ‘voor degene’ net wat te veel Ramses Shaffy om als een volledig originele creatie bestempeld te worden. De openingstrack Waarom Ik Niet? met een werkelijk fantastische gitaarsolo en de stevige rocksong Van Hieruit steken hierdoor toch nog het meest boven de rest uit. De afsluitende ballad Stilte Voor De Storm is in principe geen zwak nummer, maar de naam Frank Boeijen en zijn hit Zeg Me Dat Het Niet Zo Is duikt ogenblikkelijk op. Weer teveel afgekeken. Voorlopig is De Juf dus vooral een goede coverband, die nog even aan de bak moet om een eigen image te creëren. Even nablijven nog. Thomas Spiekerman
THE STREEM – SONGS FOR THE GHOSTS
Goed. Heeft het nog zin om nieuwe woorden te vinden voor iets wat op zichzelf totaal niet vernieuwend is? Als iets weer deels uit de stal van het Amsterdam Songwriters Guild komt? Dan Lazarescu mag met The Streem dan zijn ziel en zaligheid blootleggen, dus in die optiek geen kritiek of nare woorden, maar hij klinkt als een van de velen. Een jongen, met een gitaar, en liedjes, en een stem. Belangrijke man in muzikaal Amsterdam Ro Halfhide heeft ook hier een vinger in de pap; hij is zowel producer als onderdeel van de band. Je zou denken dat een doorgewinterd muzikant wellicht eens wat spannenders wil, maar niets blijkt minder waar. Een aardig plaatje; het blijft echter geen seconde hangen. Maar, zoals Dan zelf al zegt “you don’t know if you never try, to win is not what it’s all about”. Annelies Omvlee
NO MAN’S VALLEY – MIRROR IMAGE
Wie maakt het tegenwoordig nog, psychedelische blues met slepende drums en opwekkende elektronica? Nou, het Limburgse No Man’s Valley dus. Net als dorpsgenootjes Heideroosjes hebben ze een duidelijke keuze gemaakt voor een subgenre, en doen dat met verve. De EP is goed afgemixt en klinkt van begin tot einde eigenlijk supervet. Met name de intro van het titelnummer wekt welhaast kippenvel op. Er wordt een unheimische sfeer neergezet, die de gehele 9 minuten van het nummer overeind blijft. Zeker als zanger Dirk geheel uithaalt, wens je ze live te zien spelen, met hun snerpende gitaren en charismatisch geluid. Er zit zoveel energie in deze EP, dat is alleen het bejubelen waard. Het is onmogelijk niet met je hoofd, voeten of hele lichaam mee te deinen. Geen enkele carnavalskraker godzijdank, maar gewoon een lekker moppie muziek. Annelies Omvlee
DUM DUM FEVER – IN SEARCH OF MY LAST BRAIN CELL
Het Utrechtse Dum Dum Fever is een band die je lastig kunt typeren. Ze spelen geen afgebakende stijl. Als je dan gaat proberen om toch een vergelijking te trekken dan schieten er diverse namen door je hoofd. Ik hoor Fugazi, Killing Joke, Prong, Nirvana, Queens of the Stone Age, Dog Eat Dog. Kortom, een allegaartje aan invloeden. Bands die niet voor een gat te vangen zijn behoren over het algemeen wel tot de interessantere acts. Dat geldt ook voor Dum Dum Fever. Toch is er voor dit gezelschap nog wel winst te boeken, dat betreft dan de opnames. Ik mis dynamiek en dat kan opgelost worden door bijvoorbeeld een tweede gitaarpartij op te nemen. Verder kan ik niet anders concluderen dan dat Dum Dum Fever veelbelovend is. Pim Blankenstein
SEITA – ASYMMETRIC WARFARE
Seita is inmiddels geen onbekende band meer in het Nederlandse metalwereldje. Van origine een Braziliaanse band maar al sinds jaar en dag Amsterdam als uitvalsbasis. Toch is Asymmetric Warfare na jaren noeste arbeid pas het eerste volledige album. Laten we het erop houden dat de band de tijd heeft genomen om te rijpen. Wat we op dit album horen is dan ook erg goed. Knalharde thrash metal met een donker randje. Je hoort een duidelijke invloed van Sepultura voor die band met sambaballen aan de haal ging. Liefhebbers van acts als Sepultura of Machine Head moeten dit zeker eens beluisteren. De band heeft deze cd in Zweden laten mixen door Daniel Bergstrand en Rickard Sporrong en dat heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Echt een prima album! Pim Blankenstein
AMATEUR – VIRGO INTACTO
De Amsterdammer Amateur speelde eerder in bands als Krause en ex-Local Hero Melomanics en releaset nu een single met twee tracks: Virgo Intacto (plus twee re-mixen) en The Adding Machine (plus één re-mix). Denk jaren tachtig, denk piepjes en pliepjes, denk Giorgio Morroder, Bobby Orlanda, Felix Tha Housecat en Stakker (u weet wel: die van Humanoid). Tel hierbij op een uitstekende moddervette productie en het is duidelijk: dit is muziek waar hippe mensen tot in de ochtend op kunnen blijven dansen en waar iets minder hippe recensenten tot in de kleine uurtjes naar kunnen blijven luisteren. Willem Roose
J.B. DAZEN – HOME
J.B. Dazen speelde ooit in The Postponers en maakte voor dit solo-project gebruik van de Youtube-community ‘Nerdfighters’. Het leverde hem optredens op in London en Los Angeles en zelfs een Amerikaans platenlabel. Home klinkt erg DIY met – naast akoestische gitaar en een orgeltje – ruimte voor potten en pannen en een waterkoker(!). Naast één misser (het enige Nederlandstalige nummer Hackenslacken) valt er veel moois te ontdekken zoals het lo-fi Bed Day, het fraaie popliedje TV – met inventief gebruik van zowel Nederlandstalige als Engelstalige samples – en de titeltrack: een heerlijk melancholische pianoballade. ‘My life is a record and it’s playing on repeat’ zingt hij in de laatste track Record; dat is nou typische, misplaatste Hollandse bescheidenheid. Willem Roose
