Rock Werchter, dag drie. Op papîer minder interessant dan de vorige. Een voorspelling die Alabama Shakes alvast brutaal aan zijn laars lapt. Nummers die rechtstreeks van de katoenplantage lijken te komen waar de zwarte slaven destijds de basis voor de blues legden. Zangeres-gitariste Brittany Howard staat warm en gloedvol te wezen, brengt een groovy versie van Hold On. Een kruising van de jonge Tina Turner, Janis Joplin en de vrouwelijke variant van John Fogerty. En bijgevolg een erg pittige kennismaking…
Tekst: Ruud Van De Locht Beeld: Patsie Borgers
Wolfmother past in het luik ‘interessante metal van vandaag’ met een set die een avontuurlijk spoor inslaat. Zanger Andrew Stockdale valt op: helmboswuivende haardos, een stem die geregeld hoog in de toonladder kruipt en charisma te over. Bovendien ment hij zijn band als een opperwolf zijn roedel volgelingen. Gaandeweg dringt er een Woodstock-sfeertje binnen. Heerlijk.
Kasabian bouwt op zijn beurt een feestje dat in de voetsporen treedt van Primal Scream en The Stone Roses, geïnjecteerd met een stevige beat. Ondanks de oplopende temperaturen brengen ze de alweer tot de laatste meter gevulde festivalweide zonder veel problemen in swingmood. Met nummers als Where Did All The Love Go, Re-Wired en Fire bouwen ze een onvervalst rave-sfeertje op. Gezien en goedgekeurd.
Dat geldt helaas niet voor My Morning Jacket. De Kentucky-boys doen erg hard hun best en tonen ons gedurende een uur hoe voorbeeldig ze hun instrument wel beheersen. Maar overtuigen doen ze ons niet. Een mening die blijkbaar wordt gedeeld door de meerderheid van het aanwezige publiek want de sfeer in de nochtans oergezellige The Barn blijft lauw.
Snel naar de aanpalende Pyramid Marquee waar M83 zijn opwachting maakt. Anthony Gonzalez doet in synthpop die bijzonder sterk van wal steekt. Eye-catcher is de toetseniste-zangeres die zowel fysiek als vocaal wel een Kate Bush-cloon lijkt en erg energiek tekeer gaat. Maar blijkbaar hebben de Fransen zich toch enigszins vergaloppeerd want al vrij snel zakt de pudding terug in elkaar. Jammer.
Het emo-gehalte van The xx doet een appel aan alle pubers en adolescenten die de dagelijkse strijd met hun hormonen aangaan. Het resultaat is even schitterend als verrassend. De androgyne zanger Oliver Sims beschikt over een mysterieus stemgeluid en creërt samen met zangeres Romy Madley Croft een sfeertje dat refereert aan pure mystiek. Infinity bulkt van smachtende sehnsucht. De dreigende, overdrijvende wolkenmassa, witte maan die geruisloos meekijkt en rookmachine transformeren dit concert bovendien tot een mystiek en boeiend kijkstuk. Absoluut te onthouden.
Editors-zanger Tom Smith trekt zichzelf op gang met een toepasselijk “Hello Again”. Werchter heeft inderdaad al lang geen verrassingen meer voor de dynamische Britten die intussen een mooie back catalogue uitbouwden. Zij evenmin voor ons want verrast worden we na al die kijk- en luistersessies niet meer. Bevestigen doet de band des te meer. Ook vanavond met uppercuts als Racing Rats, Bullets en Eat Raw Meet = Blood Drool waarin Smith een vocale tour de force brengt. Dat Editors intussen ‘incontournable’ zijn, bewijst de band nogmaals het volgende anderhalf uur. Uitswinger Papillon krijgt een decor van vuurwerk en maakt de magie compleet. Na het concert van Pearl Jam een tweede onverkwikkelijk hoogtepunt van Rock Werchter, anno 2012…
Gerelateerde berichten:
- Editors sluiten Rock Werchter 2013 af
- Jarige Editors headliners op Rock Werchter zaterdag
- Rock Werchter 2013: Kings of Leon headlinen op vrijdag 5 juli
- Rock Werchter bevestigt acht nieuwe acts: Brandon Flowers, Jimmy Eat World, Selah Sue
- Vanavond ook tv-uitzending van tweede dag Rock Werchter 2011 bij Canvas
