Rock Werchter 2012 nadert zijn finale en de festivalgangers worden zichtbaar moe. Het adrenalineshot dat The Vaccines zetten, is dus meer dan welkom. Speelse, aanstekelijke rock die recht voor de raap klinkt, hier en daar voorzien van een likje brylcreem. Eén van de vrouwelijke fans is ‘so into’ dit Londens gezelschap dat ze een slipje, achteraan getooid met de bandnaam, draagt én toont. Dit zijn dan ook good looking boys die een erg explosief vat open trekken. “If you wonna come back, it’s allright”, zingt Justin Young. Hij moet het ons alvast geen twee keer vragen…
Tekst: Ruud Van De Locht Beeld: Patsie Borgers
De uit Portland afkomstige Amerikaan M. (Matt) Ward is intussen werelberoemd in Noorwegen, vangen we op. We zijn dus benieuwd of hij die lijn duizend kilometer zuidelijker doortrekt. Ward is een authentieke singer-songwriter die zijn bluesy songs drapeert met een hees en warm stemgeluid. De begeleidende band jamt er rustig op los waardoor we het gevoel krijgen een lazy sunday afternoon in één of andere Midwest-saloon door te brengen. We krijgen er een flinke scheut country bovenop en vermoeden dat ene Tony Joe White dit wel kan pruimen. “I go home”, besluit M. Ward na een uur. Dat hij maar snel weerkeert…
Noel Gallagher’s High Flying Birds wordt aangekondigd door Manchester City-superster Vincent Kompany, niet toevallig het team dat Noel in hart en nieren draagt. Het volgende uur horen we een solide set, gebracht door muzikanten die hun vak beheersen. Maar de emotie en de dynamiek zijn zoek, de verveling slaat al snel toe. De publieksreactie is lauw, uitgezonderd de herkenningskreten voor Don’t Look Back in Anger. “Nieuwe wijn in oude zakken”, luidt het persbericht. Wij ervaren het eerder omgekeerd. Sorry, Oasis-fans.
Wat Noel ontbeert, heeft Florence in overvloed. De ‘front-fee’ van Florence + the Machine, voor de gelegenheid in een lang zwart kleed, diepe decolleté en blote rug, is een baken van emoties. Dat vertaalt zich in dat trillend stemgeluid van haar, dat bijzonder ver draagt en ons meermaals kippenvel bezorgt. Cosmic Love neigt naar bitterzoete weltschmerz en tijdens Spectrum ontpopt Florence zich tot een emo-hogepriesteres eerste klas. Helaas zwemt de Britse iets te vaak in dezelfde vijver, waardoor dit concert gaandeweg toch nog erg voorspelbaar wordt. Mits wat meer inspiratie komt het best goed.
Aan Snow Patrol hebben we enkel maar goede herinneringen sinds we ze een tiental jaar geleden voor het eerst aan het werk zagen in het Parijse Stade de France. Toen nog in het voorprogramma van U2. Intussen groeiden Gary Lightbody & co. zelf uit tot een stadionband. En daar wringt het schoentje vandaag behoorlijk. Weg authenticiteit, weg verrassing, weg snedigheid. We horen enkel een band die uitgegroeid is tot een kleffe, gepolijste machine met een set vol kampvuurallures. De duetten met Eva Deroovere en Ed Sheeran brengen evenmin soelaas. Van een anticlimax gesproken.
Gelukkig nemen we geen afscheid in mineur want net op dat moment wordt het podium geruimd voor de ‘good old’ Red Hot Chili Peppers. Die zijn opnieuw hun explosieve zelf. Kiedis excelleert in vocale hooks, Flea in vuilbekkerij, gekke fratsen en stuwende, stuitend-stotterende baslijnen die de klankkast van zijn instrument elk moment dreigen te verbrijzelen. Dani California groeit uit tot een groovy ode alle ex-vriendinnen van Kiedis. Under The Bridge wordt aangelengd met een virtuoze jamsessie, Californication bewijst dat de ‘Peppers’ tijdloze songs schrijven. Topklasse!
Gerelateerde berichten:
- Florence + The Machine in november naar de Heineken Music Hall
- Exclusieve showcase Florence + The Machine op Valentijnsdag in de Effenaar
- Brug van Under The Bridge gevonden
- Red Hot Chili Peppers en Justice op Rock Werchter 2012
- The Vaccines komen naar Rock Werchter en Metropolis: ‘het ging ons allemaal wat te snel’
