Het is dinsdag, een mooie dag voor een lading verse reviews. Soms zijn de bands die we bespreken net begonnen, een andere keer al lang gearriveerd, maar altijd stoppen ze al hun liefde in de muziek en dat is voor ons voldoende reden voor een gewogen oordeel. Lees maar lekker.
ANTHONY’S PUTSCH – ANTHONY’S PUTSCH
In Groningen gonst het al een tijdje en vanaf nu is de redactie bij LiveXS ook besmet met de klanken van Anthony’s Putsch, een band rond de Groningse zanger Theun Supheert. Wie? Geen flauw idee? Theun is drumleraar en heeft onder andere de stokjes geslagen bij Andre Manuel en Ernst Jansz. Toch niet de minste. Met Anthony’s Putsch debuteert hij als zanger en liedjesschrijver. Verder lezen op het hoesje leert ons dat dit bijna een familieproject is, want zijn zussen Mariëlle en Lienke alsmede vader Henk doen mee op de cd. De negen songs tellende cd opent met het wonderschone, beetje beatleske Find Your Way. Tweede song The Worst Day is tevens de single van deze uitstekende cd en zou zomaar kunnen worden opgepikt door een radiostation. Zalige zomerse klanken a la Beef waarbij Theun’s stem een beetje hees, bijna zwoel je grijpt. En zo glijden de kop-staart liedjes één voor één voorbij waarbij eigenlijk het enige commentaar is dat er nergens een echt scherp randje aan zit zodat de echte Putsch uit blijft. Wilbert Stuifbergen
DEAD DOVE DISTRICT – III
Steeds vaker zien we vinyl-exemplaren van nieuwe producties op de redactie voorbijkomen en dikwijls is er ook een cd bij ingesloten of kan de mp3 gratis worden binnengehaald. Het alternatieve rocktrio Dead Dove District heeft niets aan toeval overgelaten. Ook het fraaie artwork van III, het debuutalbum van de Haarlemmers, is veelbelovend. Muzikaal zit het dondersgoed in elkaar en de heren zijn zeker niet vies van een experimentje. Noiserock, harde riffs maar ook subtiel en psychedelisch, inventief gebruik van samples, basloopjes die Les Claypool naar de kroon steken en een soepel stel geoliede stembanden met een aanzienlijk bereik. Helemaal niets te klagen dan? Toch wel. Het had allemaal zo mooi kunnen klinken wanneer er was gekozen voor een professionele studio met moderne faciliteiten in plaats van een vooroorlogse bandrecorder in een oude schuur. Jeroen Bakker
SUPERFLOOR – LIVE IT UP!
Muziek kun je zo verheven en interessant maken als je wilt, maar uiteindelijk draait het voor veel artiesten toch ook gewoon om plezier maken met je bandleden en dat positieve gevoel overdragen op je luisteraars. Zo spat er een ongekende spelvreugde van Live It Up! af. De naam doet al vermoeden dat dit een live opgenomen bluesrockalbum van de band Superfloor betreft. Het opnameproces was simpel: eerst even warmspelen, dan pauzeren met wat lekkere biertjes erbij en ten slotte alles nogmaals spelen en opnemen maar! Gitarist Jeffrey Migchelsen hoeft zich niet te vervelen en kan naar hartenlust soleren, terwijl zangeres Floor Kraayvanger een select gezelschap in de Edgetip studio te Arnhem opzweept. De mannen achter de bas, drums en keyboard vormen de solide basis waar Migchelsen en Kraayvanger met een gerust hart op kunnen leunen. Verwacht geen vernieuwing, maar More Than I Can Say begint met een serie heerlijke basloopjes en knallers als Hey Goodlooking en Soulshaker bevatten dusdanig superieur funky gitaarspel dat het een onmogelijke opgave wordt dit album op een beschaafd volume af te spelen. Lekker! Thomas Spiekerman
FEAR FALLS BURNING – DISORDER OF ROOTS
De Vlaamse experimentele muzikant Dirk Serries maakte furore met zijn respectievelijke muzikale projecten vidnaObnama en Fear Falls Burning, maar opereerde de laatste jaren voornamelijk onder de naam Microphonics. Onverwacht is er nu Disorder Of Roots, dat weer onder de naam Fear Falls Burning verschijnt: “a concluding album and a last salute…” Serries’ soundscapes-achtige muzikale experimenten hebben ook nu weer meerdere luisterbeurten nodig voor deze pracht echt goed doordringt. Vooral de angstaanjagende voordracht van Michiel Eikenaar in I Provoke Disorder kruipt uiteindelijk onder je huid. Geen gemakkelijke muziek, maar de aanhouder wint! Willem Roose
THE GOOCH – FISTS OF FURY
The Gooch is een vijfkoppige band uit Oss die inmiddels al ruim twee jaar bestaat. Op Fists Of Fury zijn zes uiteenlopende liedjes verzameld, die naar eigen zeggen ergens zweven tussen Red Hot Chili Peppers en Queens Of The Stone Age. In principe is die insteek niet verkeerd: de liedjes bevatten inderdaad funky en swingende basloopjes, vermengd met felle en zelfs agressieve rockmuziek. Helaas laat de uitvoering te wensen over. The Gooch laat binnen het uitgekauwde funkrockgenre niets vernieuwends horen en ook technisch gezien zijn er een paar flinke missers te ontdekken op dit schijfje. De vocalen in River Stories, wat op zich een goed in het gehoor liggend liedje is, zijn schel en uit balans. En wat doet een synthpopnummer als X tussen dit matige rockgeweld? The Gooch is gelukkig jong en vol ambitie, maar moet nog hard aan het werk. Lisa de Jongh
MOOCH – PROMO 2012
Mooch is afkomstig uit het Overijsselse Steenwijk en bestaat in diverse bezettingen en met een aantal onderbrekingen al sinds 1997. Na een demo in 2000 is deze als Promo 2012 getitelde cd daardoor pas het tweede wapenfeit van de grungy rockband. Begonnen in de nadagen van de grunge, lijkt Mooch vijftien jaar later een band als Nirvana nog steeds als grootste inspiratiebron te hebben. Ruiger werk wordt afgewisseld met een enkele ballad. Het geluid van deze rustige nummers is redelijk, maar zodra in het volgende nummer de gitaardistortion weer wordt ingeschakeld ontstaat een wel erg dun gitaargeluid waaraan bij het afmixen qua volume en afstelling kennelijk ook niets meer is gedaan. De resterende vijf nummers missen daardoor kracht en uitstraling, en uiteindelijk maakt de opnamestudio zelf er ook een slechte beurt mee. Daan de Mooy
ASMAN – BIJNA VOOR ELKAAR
Asman uit Assen maakt ‘recht toe recht aan Nederpop’, zeggen ze op hun website. Maar de liedjes vallen ook zeker binnen het kleinkunstgenre, blijkt bij het horen van de eerste paar liedjes op het album Bijna Voor Elkaar. Asman maakt muziek die zowel door liefhebbers van Blof en De Dijk als door Acda & De Munnik-fans kan worden gewaardeerd. De liedjes zijn eerlijk, soms treurig en soms hartverwarmend, maar vooral erg herkenbaar. Wat de muziek van Asman zo sterk maakt, net als die van bovengenoemde bands van eigen bodem, zijn de pakkende refreinen. Teksten die nog dagen in je hoofd blijven nagalmen, teksten die wat met je doen. Bijna Voor Elkaar is een titel die daarom toepasselijker is dan ooit: met deze plaat kan Asman prima de theaters in. Ze hebben het bijna voor elkaar. Lisa de Jongh
RUIF JUIFEL – WAAR EN WANNEER
Alternatief Nederlandstalig. Nederlandstalig alternatief. Niet als Frans of Marianne of Eefje, maar als nederpopbands uit vroeger glorie. Dat is Ruif Juifel. Of dat zegt hij te zijn. Uiteindelijk klinkt het toch wel bijzonder veel als Spinvis op een slechte dag die voorleest uit werk van Driek van Wissen met Het Goede Doel op de lp-speler. Goed voor karaoke, dat wel, of een dronken ska-bruiloft. Ook op de verre achtergrond is het niet per se onaangenaam. Actief luisteren is echter geen optie. Te veel iets niet willen zijn, wat je uiteindelijk toch bent: een goed bedoelende muzikant, die zelfs na twintig jaren proberen er nog in gelooft. En dat is ook goed. Maar niet in mijn huis. Annelies Omvlee
THE COSMIC CARNAVAL – CHANGE THE WORLD OR GO HOME
Een jaar of honderd geleden, toen ik nog Amsterdam-bleu was, nauwelijks wist waar Balkan-beats lag en al helemaal niet had gehoord van klezmer, zag ik een bandje optreden op wat ik denk Bevrijdingsfestival. Of Koninginnedag. In ieder geval, dat bandje was behoorlijk goed. Dat bandje bleek toen de Grote Prijs te hebben gewonnen, en The Cosmic Carnaval te heten. Nu, honderd jaar later, hebben ze eindelijk een heus album geproduceerd. En dat album is ook behoorlijk goed. Je tapt mee met je voet, je wilt de teksten voluit meeschreeuwen en betrapt jezelf erop dat je zachtjes you’re a funny man staat te neuriën onder de douche. Dat hele gegeven, in combinatie met een enorme brij aan muziekinstrumenten die verrassend genoeg ook nog eens op een juiste manier worden ingezet, zorgt ervoor dat Change The World Or Go Home, superfijn is. Of het de wereld verandert is een tweede, maar de gemiddelde playlist in ieder geval wel. Annelies Omvlee
BAZZOOKAS – GROETEN UIT PARADISO
Op 22 januari 2012 liep Paradiso stampensvol voor het optreden van de Bazzookas. De opnamen hiervan zijn nu uitgebracht op een dvd en vinyl, samen verpakt in een werkelijk prachtige kijkdoos. Voor degenen die het principe van de kijkdoos niet helemaal doorhebben is er gelukkig een uitvoerige instructie bijgesloten waarbij zelfs wordt gewezen op het kleine rookgaatje waardoor het, als je het er in blaast, lijkt alsof je er zelf bij was. Het was daar in het kolkende Paradiso dan ook een dampende avond waar iedereen zich heftig en vettig skankend liet meegaan op de opzwepende klanken van Bazz en zijn kornuiten.Voor diegenen die er niet bij waren is er goed nieuws. Naast alle ‘successen’ van de band is er namelijk heel ruim aandacht besteed aan allerlei, soms wel heel erg overbodige, extra’s. Zij die er wel bij waren hebben met Groeten Uit Paradiso een fantastische souvenir in handen. Jeroen Bakker
