Het Cactusfestival kende dit jaar een slechte voorverkoop wat uiteindelijk resulteerde in een kwart minder bezoekers dan vorig jaar. ‘Boze tongen’ wijten dit aan het derde podium dat Rock Werchter dit jaar lanceerde. Bovendien werden de 20.000 aanwezigen allerminst verwend door de weergoden. Gelukkig kwam er veel liefde en warmte vanaf het podium. En avant!
Tekst: Ruud Van De Locht Beeld: Patsie Borgers
CW Stoneking draait op zaterdagmiddag deuntjes uit de goede oude ‘twenties-box’. Zijn banjo, Tom Waits-stem en aanvullende blazers van de Primitive Horn Orchestra vormen de perfecte harmonie met het prachtige decor van het Brugse Minnewaterpark. Jungle Blues wordt ingeleid met een komische intro over de tocht die de Australiër maakte doorheen het Afrikaanse hinterland. Doorzopen en doorrookt als een echte Louisiana ‘nigga’ slave… Een hele lekkere binnenkomer.
De leden van Low kleden zich volledig in het zwart en klinken ook donker en dreigend. Het volgende uur zijn we getuige van een set die bloeit van dramatische spankracht. Dit is poëzie op 16 toeren waar te weinig ruimte voor bestaat in onze huidige zapcultuur aan supersonische snelheid. I’m Nothing But Heart tovert bezwerende gitaarpartijen en hypnotiseert het muisstille publiek. Zanger Alan Sparhawk vervult de rol van zen-meester virtuoos.
Wanneer we Stef Kamil Carlens voor zijn Cactus-concert complimenteren met de muzikale moed die hij tentoon spreidt door telkens nieuwe huisjes op te zoeken, glundert hij. “Niet gemakkelijk”, reageert hij. “Want de radiostations programmeren vandaag zo mainstream” dat een alternatieve keuze steeds moeilijker wordt.” Carlens blijft gelukkig volharden met zijn Zita Swoon Group. Hij heeft zijn vrienden uit Burkina Faso meegebracht. De stem van Awa Demé verleidt ons naar Afrikaanse savannes. Geconfronteerd met de westerse blues van Carlens & co. levert dit een prachtig staaltje noord-zuid dialectiek op. A Ni Baara beschrijft de tocht naar werk en een beter leven. Zolang Carlens leeft, is er hoop…
Wanneer Grant-Lee Phillips zijn strot open trekt, transformeren alle hemelsluizen het Minnewaterpark tot een tropisch regenwoud. We weten niet of er een correlatie tussen beide bestaat, maar feit is dat Grant Lee Buffalo een bijzonder onheilspellend concert neerzet dat bijwijlen Lynchiaanse trekjes vertoont. Zelfs een nummer als Fuzzy, dat ons intussen niet langer verrast, krijgt er een extra dimensie bij.
Jan & Dries
De Belgische tweetakt-motor Black Box Revelation verblijdde ons vorige week reeds tijdens hun Rock Werchter-concert. Intussen vlogen ze even heen en waar naar de VS om er op Independence Day te spelen. Vandaag bevestigen ze al het goede dat we over hen horen, lezen en zien. Zanger Jan Paternoster trok uit solidariteit met het intussen doorweekte publiek een regenjas aan. Hij trakteert ons met drum-buddy Dries Van Dijck op lekkere schijven zoals Rattle My Heart, Run Wild, Set Your Head On Fire… Vette rock en roll van een duo dat bulkt van het zelfvertrouwen.
John Hiatt is een rasmuzikant die terugblikt op dertig jaar betere songs en platen waarvan Dirty Jeans and Mudslide Hymns vorig jaar het voorlopige sluitstuk vormde. Daaruit horen we o.a. de nummers Down Around My Place en Adios to California. Hiatt grasduint door zijn oeuvre op meesterlijke wijze met zijn krachtige, erg typerende, lichtjes-lijzige stem. Geruggensteund door bandleden die reeds jarenlang binnen mogen zonder te kloppen vormt dit ‘combo’ een erg gesmeerd geheel. Iets té, want het oogt en klinkt allemaal nogal Amerikaans-glad. Maar geen hond in het Minnewaterpark die daar om maalt natuurlijk.
De concerten van Yeasayer worden omschreven als sonische trips en daar kunnen we ons mee verzoenen. In de zoveelste ondergeregende set leven de Brooklyn-boys zich uit met nieuw werk van hun album Fragrant World dat binnenkort verschijnt. Een gedurfde en kwetsbare zet die we ten zeerste toejuichen. Definitie van Yeasayer: bijzonder hitsige vibes waarbij je niet kunt stilstaan aan de oostzijde, donker aan de westzijde. Terechte afsluiter van dag één.
Sunday, rainy Sunday
Wanneer op zondagmiddag de zoveelste regendruppels uit de West-Vlaamse lucht vallen, trekken we met enige tegenzin naar het Minnewaterpark. Helaas wijzigt openingsact SX onze gemoedstoestand niet. Hoeveel moeite ‘droompoppetje’ en frontdame Stefanie Callebaut ook doet; overtuigen doet ze ons niet. Single Black Video werd vorig jaar rot gehypet op Studio Brussel maar voorlopig blijft het bij die ene uitschieter. Hopelijk brengt hun debuutalbum beterschap.
Geef ons dan maar de mysterieuze dreiging van Woven Hand. Met zijn gevederde hoed en zonnebril trakteert David Eugene Edwards ons op een religieuze eredienst van schuld en boete. Het is tenslotte zondag en de charismatische performer is nog steeds ‘in de heer’. Hij klinkt als een dreigende vlucht regenwolken die hun inhoud elk moment zullen uitbraken boven de Bible Belt. Een dramatisch geladen predikant die met zijn kompanen muziek maakt die refereert naar een denderende goederentrein in thuisstaat Colorado. Wanneer het gitaarfront zich samenbalt, is het alsof je midden in de soundtrack van een ‘bad Mexican drugs movie’ belandt. Onze geliefkoosde road music!
Aloe Blacc toont ons zijn prima conditie én luim. Met zijn prachtig maatpak, das en grijze pet is hij om door een ringetje te halen. Maar het niveau van illustere voorgangers als Otis Reading, James Brown of Curtis Mayfield behaalt hij voorlopig geenszins. Het is trouwens maar de vraag of zijn millionseller I Need a Dollar niet eerder een molensteen dan een godsgeschenk was. Verdienstelijk maar nog werk aan de winkel…
De Japanse Kazu Makino drentelt als een geile catwoman over het podium. In ‘copulatie’ met haar vriendjes van Blonde Redhead produceert ze een vibrerende sound die veel belooft. Het schip strandt echter bij een coïtus interruptus wegens een gebrek aan begeestering en de charismatisloze zang van Makino. Het eindoffensief van de tweelingbroers Simone en Amedeo Pace verzacht de zeden, maar de hoofdprijs is dan al gaan vliegen.
Absynthe Minded vertegenwoordigt vandaag ‘Belgiës hoop in bange dagen’ en stelt zijn nieuwe album As It Ever Was voor. We zien en horen een band die bulkt van het speelplezier en op het podium dartelt als een bende jonge honden op hun allereerste oefenweide. Zowel de oude als nieuwe songs klinken doortastend en doeltreffend. Hoopvol!
The Kills: synoniem voor de sensuele oerdrift van Alison Mosshart en gitaren die een oneindige regen van mitraillettekogels afvuren richting publiek. Fuck The People zingt Alison uit volle borst. Maar ze meent het niet want geeft ons – samen met partner in crime Jamie Hince - alles wat ze in zich heeft. Een karrevracht aan emoties, parelende songs, onafwendbare passie. Dit duo belichaamt rockmuziek tot voodoo-achtige proporties. Riffs die je rechtstreeks in de onderbuik treffen. De twee kruipen volledig in hun songs om ze nadien genadeloos open te breken. Ultiem kippenvelmoment?: Ongetwijfeld de wondermooie ballad The Last Goodbye wanneer Mosshart zich ontpopt tot een superdiva à la Dietrich en Garbo.
Eenzame strijder
Na een superconcert is het moeilijk jezelf opnieuw op te laden maar wat Chris Cornell servert, is erg moedig. Alleen, omgord met akoestische gitaar, brengt hij een ontrafelde bloemlezing van al het moois dat hij de voorbije decennia creëerde. Zijn octaven doorkerven de bomen van het Minnewaterpark. Puur en bezield brengt hij tijdens Wide Open een ode aan de slachtoffes van orkaan Katrina. Black Hole Sun bewijst zijn rekbare houdbaarheidsdatum. Cornell eindigt op de knieën onder het daverende geluid van een laag overvliegende legerhelikopter. Lichtjes indrukwekkend!
Het slotakkoord is voor Daniel Lanois die we kennen als producer van supersterren als U2 en Bob Dylan. Vandaag zingt hij ons zacht de nacht in met slaapliedjes, voorzien van een bluesy randje. Nummers die lekker doen wegdromen maar misschien iets té cosy als afsluiter van een uitgeregend festival. Net als het vuur lijkt te doven, giet een klein meisje uit Gent er echter een stevige scheut kerosine op. Trixie Whitley, die samen met Lanois zijn project Black Dub bevolkte, is één nummer lang zo indrukwekkend dat dit concert op slag een extra punt verdient. Het orgelpunt van een erg sterke Cactus-editie 2012!
