Na drie soloalbums deed Alela Diane het vorig jaar plotseling met een begeleidingsband, Wild Divine. Voor fans van het intiemere solowerk is er goed nieuws: Alela komt in juli voor drie solo-optredens naar de Lage Landen. En er is meer: het nieuwe album, dat in het voorjaar 2013 uit moet komen, zal een soloplaat worden. “Een behoorlijk donker album.”
Tekst: Ben Stam Beeld: Chloe Aftel
Alela Diane groeit op in het zonnige Nevada City, een piepklein plaatsje in Californië. Het omringende landschap, de rivier, de dennenbomen, de bluegrassmuziek van haar ouders aan de keukentafel, alles komt samen als Alela op haar negentiende liedjes gaat schrijven om de scheiding van haar ouders te verwerken. Nog altijd zijn haar teksten persoonlijk, vaak met een zweem van verlangen naar de tijd dat alles nog goed was.
Alela klinkt heel ontspannen wanneer ik haar aan het eind van de ochtend opbel in haar huis in Portland. “Ik geniet op het moment van het rustige leventje. Lekker thuis zitten, een beetje rondhangen. Verder werk ik aan mijn nieuwe cd. Ik hoef nu niet ver te reizen, de studio is vlakbij, dus dat is heel relaxed. Heel anders dan bij mijn vorige plaat. Daarbij werk ik nu met heel weinig mensen, dus ik kan alles helemaal in mijn eigen tempo doen.”
Het vorige album, Alela Diane & Wild Divine, was haar eerste bandplaat na drie akoestische soloalbums. Met ‘familieband’ Wild Divine (haar vader en haar echtgenoot speelden mee) ging de muziek richting folkrock, maar nu gaat Alela dus terug naar de basis. Ook live: “Als de cd klaar is ga ik touren, alleen of als duo.”
DONKER
“Het wordt een behoorlijk donker album,” verklapt Alela alvast. “Ik schrijf over wat ik zie, wat ik van familieleden hoor, over wat ik meemaak. En dat was de afgelopen tijd niet allemaal even leuk.” Het woord ‘heartbreak’ ontglipt haar, maar daar wil ze verder niets over kwijt. “Luister maar naar het album zodra het uitkomt.”
Op de Nederlandse Wikipediapagina over Alela Diana wordt haar muziek omschreven als ‘kampvuurgospel’. Een rake typering? “Ik ben totaal niet religieus, maar ik snap wel waar het vandaan komt. Mijn tweede album heet The Pirate’s Gospel. Ik schreef het een paar jaar geleden tijdens een trip door Europa. De stilte, troost en de koelte van de Parijse en Londense kathedralen, wat een contrast met de hitte en drukte buiten. Je kunt er rustig nadenken over je leven, over thuis. Dat komt terug in de songs. En ja, Jezus komt een keer op de plaat voor. Maar het is zeker geen gospelplaat.” Alela vertelt dat Neil Young en Sandy Denny (Fairport Convention) tot haar helden behoren. “Maar ik heb ook groot respect voor wat Fleet Foxes doet. De term ‘new folk’, daar kan ik me wel in vinden. Wat ik maak is nieuwer dan veertig jaar oud.”
LIVEDATA 16 juli Rivierenhof, Antwerpen 17 juli People’s Place, Amsterdam 18 juli Roepaen, Ottersum
