Daar zijn we weer met je periodieke portie luistervoer. Doe er je voordeel mee! Deze keer met recensies van nieuwe albums van The Tallest Man On Earth, Oh Mercy, Here We Go Magic, THEESatisfaction, Justin Townes Earle en Craig Finn.
THE TALLEST MAN ON EARTH – THERE’S NO LEAVING NOW
(DEAD OCEANS/KONKURRENT) Kristian Matsson keert terug uit het diepe binnenland van Zweden met zijn derde volwaardige album. Zijn Dylanesque folk is natuurlijk niet radicaal veranderd, maar kleine verschillen met voorganger The Wild Hunt zijn er. Matsson is minder snerend, zeg maar gewoon mooier gaan zingen. De meeste liedjes zijn uptempo, romantisch van insteek en niet heel zwaar op de hand, wat vooral een prettig luisterbaar album oplevert. Ondanks de vintage lo-fi productie is There’s No Leaving Now zijn toegankelijkste plaat geworden. En prachtliedjes genoeg weer: Revelation Blues, Leading Me Now en de Ryan Adams-achtige titelsong nestelen zich verraderlijk snel in hoofd en hart. Gewoon weer een prachtplaat van de grote kleine man. John Denekamp
OH MERCY – GREAT BARRIER GRIEF
(ROUGH TRADE) Oh Mercy is een Australische band gevormd rond zanger/gitarist Alexander Gow. Dit is het tweede album van het kwartet en opvolger van het debuut Privileged Woes uit 2009. Luisteraars van 3FM kunnen de groep kennen van de single Can’t Fight It. Dat nummer is als bonustrack aan deze plaat toegevoegd. Die song en afsluiter Get Your Back zijn de spaarzame hoogtepuntjes op deze zouteloze plaat. De semiakoestische indiepop van Oh Mercy kabbelt lekker weg, maar meer dan dat zit er ook niet in. En na een paar minuten heb je dat gekabbel wel gehad. Met de songs en de stem van Gow is niet zoveel mis. Maar elk nummer is qua opbouw precies hetzelfde, wordt met dezelfde vlakke stem gezongen en ontbeert de nodige peper. Leuke achtergrond-cd voor in de sportschool. Opgewonden worden we er niet van. Leon Weterings
THEESatisfaction – awE naturalE
(SUB POP/KONKURRENT) Ik weet ook niet wat de bedoeling is van die hippe spelling. Een belangrijke vraag doemt echter op: is Kurt hiervoor gestorven? Want wie had immers ooit gedacht dat hét grungelabel Sub Pop dit soort soul met toegevoegde afro’s zou uitbrengen? Het is een mysterieuze keuze, maar awE natural is een alleraardigste moderne soulplaat die met een half uur speeltijd niet de tijd krijgt om te gaan vervelen. Soms is het knap hypnotiserend en het enige aspect dat irritatie oproept zijn de geaffecteerde zuidelijke accenten die iedereen in hiphop tegenwoordig denkt te moeten gebruiken. Omar Muñoz Cremers
JUSTIN TOWNES EARLE – NOTHING’S GONNA CHANGE THE WAY YOU FEEL ABOUT ME NOW
(BLOODSHOT RECORDS/BERTUS) Justin Townes Earle, zoon van de zwaar verguisde Americana-icoon Steve Earle, kreeg onlangs de Americana Music Award in de categorie ‘mooiste liedjes’ uitgereikt. Het definitieve bewijs dat zoonlief op eigen benen kan staan. Vooralsnog blijkbaar geen reden om hetzelfde truukje nogmaals uit te melken. De titel van dit nieuwe album heeft betrekking op het feit dat Earle de ingezette muzikale koers radicaal heeft omgegooid. De witte country heeft plaatsgemaakt voor met zwarte soul besmeurde liedjes, opgenomen binnen vier dagen in een kerkje ergens in North Carolina. Volgens de eigenzinnige muzikant niet zo’n vreemde stap aangezien beide muzieksoorten hun oorsprong kennen in de kerk. Het blijkt een geslaagd experiment waarmee Earle zich met deze gewaagde stap in de eredivisie van de allergrootste songwriters meldt. Jeroen Bakker
CRAIG FINN – CLEAR HEART FULL EYES
(FULLTIME HOBBY/PIAS) Met The Hold Steady even on hold vond zanger Craig Finn het tijd voor een soloalbum. Clear Heart Full Eyes klinkt zoals je zou verwachten van Finn: tekstueel pakt hij flink uit en muzikaal is het wat soberder opgezet dan een bandplaat. Minder rock en meer folk en country dus, al had het broeierige No Future ook bandmateriaal kunnen zijn. Clear Heart Full Eyes bevat vooral degelijke americana en niet Finns sterkste werk. Plaatopener Apollo Bay is muzikaal stiekem een cover van Neil Young’s On The Beach, het schmierende Jackson en Western Pier zijn wel fraai. Al met al geen muzikaal hoogstandje, maar het is altijd vermakelijk om Finn als een cynische Springsteen tekeer horen gaan. John Denekamp
HERE WE GO MAGIC – A DIFFERENT SHIP
(SECRETLY CANADIAN/KONKURRENT) Derde album van dit vijftal uit Brooklyn dat al jaren veelbelovend is in het Amerikaanse indie-circuit. Het probleem met Here We Go Magic is waarschijnlijk dat de band niet eenduidig genoeg klinkt, want sterke liedjes hebben ze wel. Het is een fantastische krautband (Make Up Your Mind), losse psychedelische pop is ook wel aan ze besteed (Hard To Be Close) en in de ballades (vooral Alone But Moving) komt Radiohead om de hoek kijken. Potentiële hitjes? Ja hoor, probeer How Do I Know op een zonnige dag maar eens uit je hoofd te krijgen. Stijlvast zijn ze niet, maar liefhebbers van The Shins en aanverwanten kunnen zich hier geen buil aan vallen. John Denekamp
