Maandelijks krijgen we bij LiveXS enkele tientallen tot soms wel honderd eigen beheerproducten opgestuurd. De maandelijkse luistersessies behoren tot de hoogtepunten van het werk. Onder het genot van chips en cola ontdekken we de helden van morgen. Zie hier weer een selectie van onze bevindingen, met onder meer Port Of Call, Nul Elf Acht, Labasheeda, Fortunate Holders en John Hill.
NUL ELF ACHT – HALVE LITERATUUR
“Vandaag noemt elk mietje zich MC. Prima, reken mij dan alsjeblieft niet tot de scene”, wordt gerapt in De Scène. De track is te vinden op Halve Literatuur, de opvolger van Flessepost (2004) waarmee Nul Elf Acht al bewees dat er meer komt uit Vlissingen dan kabeljauw. Nul Elf Acht is een driemansformatie die bestaat uit DJ Vindictiv, Huckleberry Vinn en Neger R. De Vries. Eloquente jongens, die niet te beroerd zijn hun diepste gevoelens te delen met de massa. Ouder worden, kansen benutten, blamages in de liefde; het komt allemaal voorbij. Beukende beats, spannende samples, fijne ritmes en prima flows zorgen ervoor dat op Halve Literatuur nederhop van formaat te vinden is. Niks minder dan Opgezwolle. Pieter Visscher
JOHN HILL – AWFULLY CLOSE
“You can’t always get what you want I suppose, but this time I’m getting awfully close”, luidt de tekst in de titelsong, en zo is het precies met de EP van John Hill. Het is allemaal heus niet onaardig. Een beetje uptempo folk, een gepijnigde, zware, mannenstem met een vleugje jongensachtigheid, hier en daar een banjo en een vrolijke fluitsessie, gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes. Marketingtechnisch zit het allemaal perfect in elkaar, en het ontstijgt zeker het niveau van de gemiddelde beginneling. Maar uiteindelijk is het het nét niet. Het heeft uiteindelijk iets te veel het leuke-jongen-uit-Overijssel-is-gepusht-door-familie-en-vrienden-om-groot-te-worden-gehalte. En die plek is helaas al vergeven aan Miss Montreal. Misschien volgend jaar? Annelies Omvlee
FORTUNATE HOLDERS – INTROSPECTION
Met albumopener en titelnummer Introspection zet Fortunate Holders ons op het verkeerde been. Als het accordeon-intro klinkt roept de hele redactie in koor ‘Beirut!’, maar al snel blijkt dat we hier eerder met een Nederlandse Fleet Foxes te maken hebben. Harmonieuze samenzang, subtiele instrumentatie en sfeervolle refreinen voeren de boventoon op deze vijftracker. De vijf jongens begonnen hun band in Groningen en dat is niet de enige overeenkomst die we zien met The Black Atlantic. Inmiddels zijn de leden over het hele land verspreid en het is te hopen dat ze het volhouden om regelmatig bij elkaar te komen. Dit gezelschap is het niveau van gezellig hobbybandje namelijk al lang ontstegen en met de juiste attitude kon er wel eens iets heel moois uit voortkomen. Programmeurs en radiomakers, jullie weten wat je te doen staat. Klaas Knooihuizen
PORT OF CALL – TEN FEET OF WIND
Pieter van Vliet (21) is een jongen met nogal wat talent en mogelijkheden. De singer-songwriter en multi-instrumentalist uit Rijnsburg toerde in 2011 tijdens Popronde door Nederland en maakte indruk. Dat doet hij ook met zijn eerste album Ten Feet Of Wind, waarop het werkelijk sterft van de prachtige popliedjes. Van Vliet neemt maar liefst elf instrumenten voor zijn rekening, variërend van trombone tot gitaar en van euphonium tot synthesizer. Hulp komt er van een zevental gastmuzikanten. Van Vliet sleutelde twee jaar in een huiskamer aan de twaalf songs van hoge kwaliteit. Vaak ingetogen, maar ook lekker knallend. Ten Feet Of Wind is een zeer indrukwekkend debuut. Even aan de productie schaven en Port Of Call doet zelfs in niets onder voor Bon Iver. Pieter Visscher
DEVIOUS – WOLFHAGEN
De Nederlandse metalband Devious heeft twaalf jaar na de oprichting besloten het roer om te gooien. Met Dennis Lusseveld werd een nieuwe brulboei binnengehaald en met Wolfhagen een nieuw geluid gepresenteerd. Hoewel nieuw? Bijna dertig minuten lang laat Devious op Wolfhagen horen nog steeds een voorliefde te hebben voor brute death metal, maar nog vaker worden elementen uit de trashy en melodieuze hoek toegevoegd. Of de band daarmee concessies heeft willen doen? Nee hoor, Devious is nog steeds een extreme in de metalsector, maar wel een die met zijn tijd meegaat. Zo wordt Respiration Of Fear nog eens in een, tegenwoordig helemaal hippe, dubstepmix uitgevoerd. Gebleven zijn gelukkig de loodzware riffs en de gedreven, intense uitvoering van de nummers. Met tijdelijke hulp uit de Asphyx-hoek van bassist Alwin Zuur lijkt de band aan een nieuw succesvol hoofdstuk te zijn begonnen. Jeroen Bakker
BLUE GRASS BOOGIEMEN – LIVE AT CAFÉ DE STAD
Het twaalf en een half jarig bestaan van het bekende Utrechtse muziekcafé De Stad vormde voor The Blues Grass Boogiemen een mooie gelegenheid om een livealbum op te nemen. Met behulp van enkele lokale helden doen de Boogiemen dat waar ze het beste in zijn, namelijk live spelen. Een omvangrijke bak Southern Flavor wordt over het publiek heen gesmeten, waarbij het werk van Bill Monroe, een legendarische Amerikaanse mandoline-virtuoos en een grootheid uit de bluegrass, zeer prominent aanwezig is. Maurits Westerik vergrijpt zich aan Bob Dylans I Want You en Jolanda Peters bewijst in The One I Love Is Gone over de mooiste countrystem van Nederland te beschikken. Nog beter is om deze rootsmuzikanten zelf eens mee te maken. Deze outlaws zullen onder andere te zien zijn op festivals in buiten- en binnenland zoals Into The Great Wide Open. Jeroen Bakker
DOLORAMA PROJECT – WE.M.3
Roeland Dol is het brein en de uitvoerder van Dolorama Project. Deze bassist en componist schreef het album voor een rocktrio, maar nam in de studio alle instrumenten en vocalen zelf op. Dat Dol veel verschillende muziekstijlen beheerst en bovendien een bevlogen muzikant is, is een groot compliment waard. Helaas klinkt de plaat productioneel gezien iets te veel als een puzzel, waarbij de stukjes jammer genoeg niet naadloos aan elkaar passen. De muziek stroomt niet lekker door, sommige stukken voelen als obstakels, en de partijen zijn al complex genoeg. Het beste wat we Dol dus kunnen aanraden: toch maar op zoek gaan naar dat rocktrio, en gezellig samen de studio induiken. Een bandgevoel kan je niet afdwingen, dat moet natuurlijk ontstaan. Lisa de Jongh
ISFERE – IS HE THE FIRE
Een jaar of twee geleden wist Isfere al te verrassen met hun debuut EP Ebb. Destijds was de band nog een instrumentaal trio, maar inmiddels is Isfere uitgebreid met een zanger/toetsenist. Hij is er pas na de basisopnamen van Is He The Fire bijgekomen, waarna de Amsterdamse band in een vierkoppige formatie de opnamen heeft afgerond met onder meer het toevoegen van zang en toetsen. Een groot deel van deze nieuwe EP is echter nog steeds instrumentaal. De vier nummers laten een melodieus aan progrock refererend geluid horen en zijn als één lang nummer zonder pauzes gemixt. Hierdoor is een sfeervolle EP ontstaan, die diverse stijlen moeiteloos in elkaar vlecht. Isfere is ingetogen als Pink Floyd en heavy als Neurosis, en heeft met Is He The Fire een intrigerend stukje muziek opgenomen. Daan de Mooy
LABASHEEDA – CASTFAT SHADOWS
Veertien liedjes maarliefst op de nieuwe langspeler Castfat Shadows van de Amsterdamse formatie Labasheeda. De met name door violiste en zangeres Saskia van der Giessen ingekleurde noiserock komt wat minder sterk uit de verf dan op het door ondergetekende nog bewierookte The Twilight State uit 2010. Er blijft genoeg te genieten, maar alleen als de remmen volledig losgaan. Bijvoorbeeld in het gejaagde Cars. Nummers met die kracht en snelheid zijn hét wapen van Labasheeda, een wapen dat helaas te weinig wordt ingezet op Castfat Shadows. De plaat is verkrijgbaar op doorzichtig groen vinyl en als digitale download. De band tourde inmiddels in Duitsland en Tsjechië, hetgeen de internationale potentie wel onderstreept. U wilt een cijfer? Oké, een 7. Pieter Visscher
