Na een Hongaarse en metal-introductie beleeft Sziget vandaag zijn definitieve start. Zonovergoten, warm en uitgelaten stromen duizenden festivalgangers richting Óbudai-eiland in de Donau-stad Boedapest. Het Nederlandse contingent is in grote getale vertegenwoordigd. Dat blijkt al meteen wanneer de Amsterdam Klezmer Band op het OBT-podium van wal steekt.
Tekst: Ruud Van De Locht Beeld: Patsie Borgers
Vier blazers, een accordeon, twee cymbalen en een zanger met een bohémien gelaat die voor vrolijke, zomerse deuntjes zorgen… Genoeg voor een uitzinnig feestje dat leidt tot vrolijk gehuppel voor het podium. Wanneer even later de Hongaarse trombonist een nummertje mag opvoeren en het ‘klompenlied’ wordt ingezet, is de polonaise nabij.
Maar wij zijn hier wel om te werken, dus snellen we richtting A38-tent waar Anna Calvi aan zet is. De Britse singer-songwriter wordt aangeprezen als de nieuwe Patti Smith, maar van die status blijft ze – voorlopig althans – erg ver verwijderd. Wat ze vandaag op het podium legt, klinkt niet bijster opwindend. Ok, ze beschikt over een stel sensueel-warme stembanden en een viriele schoonheid zoals we ze vaak zagen in de videoclips van David Palmer, maar daar houdt het goede nieuws op. Ze zoekt het experiment zonder te imponeren en dat wordt al erg snel oeverloos saai. Voorlopig worden we geen fan…
“Vandaag heb je dEUS gezien met een heel andere energie”, vertelt dEUS-bassist Alan Gevaert ons na het concert van Barman & co. Dat merken we inderdaad tijdens de doortocht van de ‘fab five’. Een erg scherpe inzet met The Architect, bezieling van een bijzondere orde tijdens Instant Street en de aanstekelijke onrust van de frontman tijdens nieuwkomer Silence. Daarin bezingt Barman de liefde om te vertrekken maar ook opnieuw weer thuis te komen. In die zin erg autobiografisch en doorspekt met de melancholie die elke backpacker vroeg of laat ontmoet. Tijdens Quatre Mains (“een song die over iets gaat”, dixit Barman) dreigen enkele technische probleempjes roet in het eten te gooien. Een roadie kronkelt warrig rond Barman en is druk in de weer met micro’s en kabels. Barman wordt nerveus en reageert lichtjes opgenaaid. Gitarist Mauro Pawlovski blijft intussen onverstoord zijn schizofrene zelf. Een mooi stel…
Op Main Stage is Placebo te gast. De band neemt momenteel zijn zevende album op maar Brian Molko, Stefan Olsdal en Steve Forrest houden van Sziget. Daarom krijgen we vandaag een afsluiter die tegelijk zoet en zout smaakt. Met zijn bijwijlen lugubere mimiek en stemgeluid solliciteert Molko met stip voor de volgende Lynch-film. Kitty Litter blijkt ook een culthit in Hongarije. Every You Every Me wordt luidkeels meegebruld. Het succes van Placebo? Een strak uitgetekend lijnenspel waarin Brian Molko ronddartelt als een verliefde puber. Een formule die ook na 20 jaar nog steeds aanstekelijk klinkt.
