Junior Boys klinkt als een naam van een slicke boyband, maar als je deze boys eenmaal live hebt gezien dan praat je wel anders. Ze ogen namelijk als weinig opvallende indienerds: teruggetrokken, zachtaardig, soms bijna wereldvreemd. Ook hun sound is verre van gelikt: ingenieuze beats, frisse wavy gitaarklanken, gecombineerd met een sterk melancholische vocale inslag.
Het Canadese electrosynthpop-duo bestaat uit producer Matthew Didemus en zanger/ gitarist Jeremy Greenspan. Live worden ze aangevuld door een drummer. In 2004 debuteerde Junior Boys met het album Last Exit. Hun laatste langspeler It’s All True brachten ze vorig jaar uit. Net als bij bands Fujiya & Miyagi, Air en Hot Chip kun je hun muziek heel goed rustig thuis op de bank beluisteren maar het is eveneens uitermate geschikt voor de dansvloer. Dat blijkt vanavond eens te meer in het gemütlich drukke Bitterzoet. Eenmaal gewend aan de stijl van Junior Boys begint de massa langzaam maar zeker beheerst mee te deinen op de minimalistische beats en soms krachtige poppy sound die af en toe een snufje Kraftwerk en Depeche Mode bevat. Kalmpjes word je er ingezogen door de subtiele maar sterke opbouw en het overweldigende geluid.
Als Jeremy Greenspan zijn gitaar zachtjes aanhaalt, ontstaat er een droomlandschap. Zijn stem klinkt ergens in de verte, maar is tegelijkertijd sensueel en weemoedig. De ogen vallen even dicht, ook omdat er visueel weinig boeiends gebeurt on stage. Volledig geconcentreerd en toegewijd zijn de heren aan het werk en laten de muziek liever voor zich spreken. Misschien is het daarom dat spannende visuals lichtshow ontbreken. Enkel de zanger is af en toe bereikbaar, en doet een verwoede poging om zijn liefde voor het enthousiaste publiek te tonen. ‘Totally no complaints’, zegt ie met tevreden pretoogjes.
Nergens gaan band en meute echt volledig uit hun plaat, maar bij de toegift zingt Greenspan lekker over the top en gaan alle handjes richting lucht. Dan steken de drie timide heren van Junior Boys hun hand op, knikken aimabel en vertrekken met een hazenloopje via de zijdeur. De laptop van Didemus blaast een paar zweverige klanken uit. De toeschouwers smeken om meer, maar tevergeefs. Niet veel later dooft ook de laptop als een nachtkaars. De niet slicke Boys zitten dan allang weer in hun kleedkamer. Floor Boogaart
