De Lotto Arena zit afgeladen vol wanneer Jack White doorheen een distortionmuur Button To Button de zaal injaagt. Onmiddellijk aanwezig is het dreigende, onheilspellende stemgeluid waarop de man uit Detroit een patent heeft. Vocalen die uitwaaieren van moddervet tot flinterdun. Of een stem die zowel schizofreen als androgyn klinkt.
Tekst Ruud van De Locht Beeld Patsie Borgers
Bovendien heeft de auteur van een parel als Love Interruption (wat hij vanavond helaas niet brengt) opnieuw een erg sterke band achter zich staan. Die jaagt het instrumentarium op met bravoure. Vooral de piano – die funk en jazz moeiteloos aan elkaar koppelt – en de viool trekken het geleverde muzikale spectrum virtuoos open. Wanneer White himself de akoestische gitaar aanzwengelt, krijgt het geheel zelfs de allures van een hippe rockopera.
Hoe gedreven Jack White ook met zijn vak bezig is, van een goede dosis humor is hij evenmin gespeend. Getuige Hotel Yorba dat met een ferme scheut ‘speedcountry’ overgoten wordt. De Lotto Arena lijkt even op één grote saloon waar enkel de rodeopaarden nog ontbreken. Feit is dat White erin slaagt de spanningsboog constant strak te houden en een concert speelt dat je beleeft als een road trip die alle richtingen uit kan.
Wanneer de tocht halfweg toch even dreigt in te kakken (zoals jullie Nederlanders dat zo plastisch omschrijven) trekt hij de karavaan ogenblikkelijk weer op kruissnelheid. Het feit dat hij als geen ander een concert kan lezen, zoals een topcoach in het voetbal precies door heeft wanneer hij welke speler moet inbrengen, is wellicht de grootste verdienste van de muzikant-producer. Zoals wanneer een hitsig instrumentaal stuk kortstondig tot rust wordt gebracht door de viool om even snel weer aangejaagd te worden door de drums.
Jack White blijft ondertussen ongemakkelijke littekens in onze ziel snijden met de overtuiging van een jonge revolutionair die volledig overtuigd is van zijn zaak. In een mum van tijd (zo lijkt het althans) belanden we in de finale van een concert dat steeds meer de status ‘lichtjes legendarisch’ verdient. Steady As She Goes leukt White op met tegendraadse gitaarsolo’s als een zwemmer die niet goed weet welke van de vier slagen hij vandaag zal slaan. Wat volgt, is een Peppers-interpretatie met een flinke portie blues aan de kont. Afsluiter is de onvermijdelijke anthem Seven Nation Army die White tot in zijn graf zal achtervolgen. Verdienste is wel dat hij het nummer, dat hem verhief tot multimiljonair, op een niet-pedante manier brengt. “God Bless You!”, klinkt het wanneer Jack White het podium verlaat. Dezelfde woorden die Barack Obama enkele uren later zal uitspreken op weg naar het Witte Huis. Stars & Stripes!
