Skunk Anansie – Black Traffic (100%/V2) Dat Skunk Anansie in november in het Ziggo Dome staat, is opmerkelijk. Natuurlijk; sympathieke band met Skin als geweldige frontvrouw en Hedonism en Weak zijn inmiddels wel klassieke hits, maar zijn ze echt groot genoeg om zo’n monsterzaal een beetje gevuld te krijgen? Een vraag waar de nieuwste plaat Black Traffic geen bevredigend antwoord op weet te geven.
Tekst: Milo Lambers
Getuigen het volle en grootse geluid lijkt Skunk Anansie er dan wel alles aan te willen doen om aan te kunnen sluiten bij de steeds kleiner geworden groep van supersterren. Black Traffic, na Wonderlustre uit 2010 alweer de tweede cd bovendien sinds de hereniging, is namelijk een felle plaat met veel up-temposongs.
En toch: het wil niet bijten. Nergens hoor je de woede en agressie van een song als Selling Jesus van het debuut. Het is geen oprechte energie, meer alsof het kunstmatig is opgewekt. Je hoort het ze bijna tegen elkaar zeggen: ‘Jongens, het moet wel een beetje agressief klinken. Skin, wees boos.’ Niet bepaald een zaak van leven op dood zoals vroeger.
Ook Skin kan de band niet boven de middelmaat uitduwen. De donkere, soulvolle glans van haar stem is er toch echt wel vanaf. Maar ja, Skin is en blijft een eigenwijze tante en blijft maar in het hoge register krijsen. Vijftien jaar geleden kroop ze daarmee onder je huid, nu klinkt het vooral schel en soms zelf ronduit irritant. Pijnlijk.
Het songmateriaal is godzijdank wel aardig te pruimen. Vooral songs als de beukend opener I Will Break You en het ouderwets groovende Sticky Fingers in Your Honey weten te overtuigen. Maar om nou te zeggen dat ze zich hiermee kunnen meten met het niveau van de eerste twee platen Paranoid & Sunburnt en Stoosh….. Nee hoor, een nieuwe Hedonism of Weak zit er absoluut niet tussen. Misschien dat die oude hits nog wat mensen naar de Ziggo Dome trekken, maar van deze plaat moeten ze het niet hebben. Middelmaat in zijn puurste vorm.
