Muse – The 2nd Law (Warner)
Op zijn zesde plaat doet Muse precies wat je van ze verwacht: het thema is zwaar en donker, de muzikale verwijzingen liggen er dik bovenop, de arrangementen zijn theatraal en groots en… de band blijft je verrassen.
Tekst: Milo Lambers
The 2nd Law slaat op de Tweede Wet van de Thermodynamica. Zware kost met een donkere boodschap: alle energie in een gesloten circuit neemt af en gaat dood. Kortom: de einde van de wereld komt eraan. Nee, de economische crisis wordt door Muse niet bestreden met escapisme, maar met een duistere waarschuwing.
Zo donker als het thema klinkt Muse eigenlijk alleen in openingstrack Supremacy met de overstuurde bas, de zware riffs en uit Led Zeppelins Kashmir geleende violen. Daarna pakt het trio de draad weer op van het vorige album The Resistance uit 2009. Madness en Panic Station hebben een pompende discogroove waarover Matthew Bellamy zijn you-love-it-or-you-hate-stem weer theatraal laat klinken.
The 2nd Law is een plaat met een thema, maar klinkt alles behalve consistent. In Madness is Bellamy tijdens de gitaarsolo gewoon Brian May (de Freddie Mercury-imitatie blijft godzijdank achterwege), in de pompeuze soundtrack van de afgelopen Olympische Spelen Survival slaagt de band erin om het woord bombastisch (opnieuw) nieuwe betekenis te geven en in Follow Me flirt de band zelfs met dubstep.
De dupstepinvloeden zorgden voor flink wat geschrokken bloggers toen er deze zomer een trailer van het album op YouTube verscheen. Muse aan de dubstep? Het valt allemaal wel mee. Zoals de band zelf ook aangaf is het niet meer dan een poging om te kijken hoe ze invloeden uit de dance in hun muziek kunnen integreren. Niets geen absurde koerswijziging. In Unsustainable klinkt even een happerende beat, maar voor je het weet gaat het alweer over in die typische dramatiek die we van Muse gewend zijn.
Echt verrassen doet Muse eigenlijk pas aan het eind van de plaat als bassist Christopher Wolstenholme, die met zijn dragende baslijnen sowieso al een prominente rol heeft, in Save Me en Liquid State de vocalen voor zijn rekening neemt. Vooral Save Me is een fijn rustmoment. Een ingetogen, ietwat psychedelisch nummer dat totaal ingaat tegen de doorgaans zo grootste sound. Dat zou Muse toch eigenlijk wat vaker moeten doen. In zo’n song komt vooral de tekstuele boodschap een stuk beter naar voren. In Follow Me, dat Bellamy voor zijn destijds nog ongeboren kind schreef, komt de emotie door alle bombast totaal niet over.
Op The 2nd Law toont Muse vele gezichten zonder dat het plots een totaal andere band is. Als je Muse niets vond, dan ga je er ook nu niets in horen. Bij elk nummer hoor je direct dat het Muse is. Dat is de kracht van de band: Altijd herkenbaar, nooit hetzelfde.
