Hoewel bluespuristen weinig willen weten van zijn ietwat gepolijste benadering, blies Robert Cray in de jaren tachtig met het album Strong Persuader de blues toch echt nieuw leven in. Opmerkelijk, aangezien het hier zijn vijfde album betrof en van een rigoureuze stijlverandering geen sprake was. Vijfentwintig jaar na dit enorme succes, vijf Grammy’s en twaalf miljoen verkochte albums later, is er nog steeds niet zo veel veranderd. Gelukkig maar, want de 59-jarige Amerikaan heeft met Nothin But Love één van zijn allerbeste albums opgenomen. Gebleven zijn de soepele gitaarlicks in combinatie met die kenmerkende toon en sfeer van zijn warme soulstem, maar het klinkt tegenwoordig net wat rauwer en doorleefder dan je van hem zou verwachten. We zochten de vriendelijke en bescheiden muzikant onlangs op in Amsterdam.
Tekst Jeroen Bakker Beeld Jeff Katz
In het verleden werkte Robert Cray samen met The Memphis Horns en ook nu horen we op Nothing But Love enkele bijzonder fijne blazerspartijen. Het is een zeer divers album geworden waarop, zoals we gewend zijn van de veteraan, behalve de blues veel soul- en jazzinvloeden te horen zijn. “Je hoort Lee Thornburg die ooit een belangrijk aandeel had in The Tower of Power en sinds kort weer deel uitmaakt van die groep. Hij speelde ooit bij Ray Charles en Tom Petty en was nog niet zo heel lang geleden te zien bij Joe Bonamassa in The Royal Albert Hall. Hij wist precies dat geluid toe te voegen wat ik zo mooi vind in die oude soulplaten.”
Had hij het daar zojuist over langspeelplaten? Het blijkt inderdaad, op de voet gevolgd door koken, zijn grote passie te zijn. Twee dingen die hij zo graag doet als hij weer thuis bij zijn gezin is. “Het liefst van die oude jazzplaten. Sarah Vaughan en veel andere ‘jazzstuff’ maar ook oude fiftiesrock-, blues- en Hendrixplaten worden veel gedraaid in ‘Huize Cray’. Het is dus geen toeval dat juist die jazz regelmatig terugkomt in mijn muziek. Ik spreek veel leeftijdsgenoten maar zie toch ook veel jongeren die het vinyl in de armen sluiten. Mijn nieuwe album zal ook op vinyl verschijnen.”
Het North Sea Jazz Festival in Rotterdam kreeg alvast een voorproefje, maar in oktober zal het Nederlandse publiek pas echt kennismaken met de live-uitvoeringen van Nothin But Love. “Ik heb nu (Won’t Be) Coming Home, de nieuwe single, al diverse malen live gespeeld en ook de andere tracks zullen we op het podium uitproberen. Welke dat zijn bepaal ik meestal tijdens de show. Veel hangt af van het moment en met ‘slangterms’, van die kleine handsignalen, wordt ter plekke bepaald wat we gaan doen. We werken namelijk nooit met een setlist.”
Cray raakte al op vroege leeftijd in contact met de grootste muzikanten uit de blues en rock’n’roll. Eén van de ontmoetingen die hem het meeste bijbleef was die met Chuck Berry. Cray, toen nog a new kid on the scene werd in 1987 gevraagd om in St. Louis mee te werken aan een door Keith Richards gedirigeerd eerbetoon, Hail Hail Rock ’N Roll, waarin Chuck Berry in het zonnetje werd gezet. Berry staat niet bekend als de allergemakkelijkste muzikant om mee samen te werken. “Tegen mij was hij heel vriendelijk en zeer respectvol. Ik was voor Berry de enige onbekende daar en wanneer hij genoeg had van de ‘big guys’ die steeds aan hem liepen te trekken, vroeg hij mij om samen even een kop koffie te drinken. ‘He’s just using him’ dachten die jongens dan, maar ik had de tijd van mijn leven. Het was ter ere van Chuck Berry’s zestigste verjaardag. Ook de herinneringen aan John Lee Hooker tijdens een gezamenlijke tournee in Japan zijn me nog altijd heel dierbaar. Het Japanse publiek bleef altijd keurig in de stoeltjes zitten totdat Hooker de boel begon op te hitsen. De taferelen die zich daarna afspeelden deden denken aan een enorm ruig rockconcert met ‘stagerush’ en dergelijke.”
Nog exact één jaar en Cray kan zich ook aansluiten bij de zestigers. Toch heeft hij ondanks zijn enorme staat van dienst nog altijd de drang om zich te bewijzen. Het toonaangevende muziekmagazine Rolling Stone beschuldigde hem er onlangs zelfs van de blues opnieuw te hebben uitgevonden. “Ik heb het niet gelezen maar als zij dat zo formuleren zal het wel zo zijn”, aldus een lachende Cray die enige trots niet kan onderdrukken. “Het moet altijd zo zijn dat je het gevoel hebt om iets te bewijzen. De Rolling Stone legt op die manier een soort verantwoordelijkheid bij je neer en hoewel ik het niet met ze eens ben, vind ik het geen enkel probleem om die verantwoordelijkheid te nemen.”
LIVEDATA 15 oktober Oosterpoort, Groningen 16 oktober Paradiso, Amsterdam 17 oktober Effenaar, Eindhoven
