Daar zijn we weer met je periodieke portie luistervoer. En ook deze keer weer enkele fijne YouTubes erbij geplaatst. Wij zeggen: doe er je voordeel mee! Deze keer met recensies van de albums van Alberta Cross, Minus The Bear en DJ Vadim.
Alberta Cross – Songs of Patience
(Ark Recordings) Alberta Cross speelde in augustus nog op Lowlands. De akoestische americana van het prima debuut uit 2007 is inmiddels helemaal verdwenen. Als je deze plaat hoort, lijkt het of Alberta Cross een beetje in de vorige eeuw is blijven hangen. De alternatieve rock doet vooral denken aan bands als Afghan Wigs en The Verve. De openers Magnolia, Crate of Gold en Lay Down zijn ijzersterk. Single Wasteland is veel op de radio te horen, maar is eigenlijk best een flauw nummer. De troef van Alberta Cross is de aangename stem van Petter Ericson Stakee die de muziek boven de middelmaat doet uitstijgen. Leon Weterings
Alberta Cross – Magnolia (live in Chicago Music Exchange)
—
Minus The Bear – Infinity Overhead
(Big Scarry Monsters/Bertus) Deze indieband uit Seattle wordt al jaren als een grote belofte gezien. Vooral met Planet of Ice uit 2007 leek de groep de stap naar een groter publiek te kunnen zetten. Vijf Ondanks de sublieme manier waarop Minus The Bear indieliedjes koppelt aan maatsoorten en ritmes die we kennen uit de hardere sector, is die stap nog steeds niet gezet. Dat gaat ook met deze cd niet gebeuren. Infinity Overhead is voorspelbaar. Hoekig gitaarriffje, melodieus tokkeltje er overheen en dan die emotionele, en soms wel wat zeurderige stem van Jake Snider eroverheen. Sterke momenten zijn er zeker. Lies and Eyes en Toska zijn eigenwijze en toch poppy indiesongs. Maar om nou te zeggen dat deze plaat je raakt? Eigenlijk nergens. Ze kunnen het heus wel en waar het aan ligt weet ik niet, maar ook bij deze plaat blijf je denken ‘ze komen vast eens met een betere plaat’. Eeuwige belofte, maar inmiddels heb ik er een hard hoofd in. Milo Lambers
Minus the Bear – Steel and Blood
—
DJ Vadim – Don’t Be Scared
(V2/!K7) De Russische triphopper levert braaf zijn zesde album af en je kunt inmiddels wel uittekenen hoe dat gaat klinken. Een karrenvracht aan even inventieve als obscure samples die kunstig worden gedrapeerd over niet al te snelle beats. Don’t Be Scared verrast dus niet maar heeft wel een paar sterke kanten. Bijna alle tracks beginnen met een slim gekozen gesproken fragment en eigenlijk klinken alle tracks uitstekend, kunstige beats die ook weet niet te moeilijk doen. Waar DJ Vadim het laat afweten is met de keuze van gastvocalisten. De smaakvolle soul van Jazz Bailey is gemaakt voor de koffietafel maar nog niet zo irritant als de affectieve accenten van Yarah Bravo en Gregory Blackman. Typische plaat die vraagt om een dubversie. Omar Muñoz Cremers
DJ Vadim featuring Yarah Bravo – Leader
Gerelateerde berichten:
- Start Me Up: reviews van Swans, Shannon Stephens en DJ Kentaro.
- Start Me Up: Reviews van Papa Roach, Tommigun en Two Fingers
- Start Me Up: Reviews van The Crookes, Pinback en Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods
- Start Me Up: Reviews van Bring On The Bloodshed, Geppetto & The Whales en David Philips
- Start Me Up: reviews van onder meer Ultrasound, Teengirl Fantasy en Franz Nicolay
