Hoe vaak het interview met Dylan Baldi, zanger/gitarist van Cloud Nothings werd uitgesteld en hoe vaak hij simpelweg de telefoon niet opnam? Ik weet het niet meer. Het was in elk geval Godse moeilijk om hem te pakken te krijgen. Inmiddels weet ik maar al te goed hoe zijn voicemail klinkt. Je hoort Baldi kort en hoog gillen. En dan een piep. Typerend voor de man wiens teksten vol zitten met getergde wanhoop, kwajongens baldadigheid en grappige proleterigheid. Stay Useless van nieuwe cd Attack On Memory zou bijna zijn lijflied kunnen zijn. Baldi wil vrij zijn, niet deugen en doen wat hem goeddunkt.
Tekst Arnold Scheepmaker Beeld Gemma Harris
Ergens is het dus wel logisch dat hij wellicht weinig trek heeft in een interview en stug overkomt als hij uiteindelijk, onderweg van A naar B in New York City, wel aan de lijn komt.
Dat alles neemt niet weg dat Attack On Memory een groot indie-album is. Rammend, ruig, grofkorrelig, intens, gefrustreerd, losbandig, venijnig, beukend hard en toch ook hypermelodieus. Was het album vijftien jaar geleden uitgekomen dan had Cloud Nothings tot Fugazi of zelfs Nirvana-achtige hoogten kunnen stijgen.
Vandaar dat het ook niet vreemd is dat Steve Albini hun derde cd tot nu toe opnam. Albini en Baldi zijn een beetje van hetzelfde makelij. Moeilijke mannen die haarfijn weten wat ze willen en wat ze niet willen. Qua sound zijn ze alle twee verslaafd aan stugge, hoekige ritmes en gortdroog klinkende instrumenten die, zoals bijvoorbeeld op instrumentale track Separation, je oren striemen en geselen als een zweep.
Nee, een echte prater is Dylan niet. We visten de volgende antwoorden uit hermetisch gesloten persoonlijkheid.
De nieuwe cd begint met twee tracks die voor Cloud Nothings ongewoon lang zijn.
“Ja, we schreven die twee songs en ik wist dat ze anders waren en wilde die nieuwe kant van ons gelijk etaleren.”
Dus eerst een getergde opener, dan een tune van bijna negen minuten en dan pas de rammelende kortere tracks. Toch duurt de plaat maar een dik half uur en bevat ie acht tracks.
“In deze tijd is een half uur een soort maximum van geconcentreerde luistertijd. Dus toen die twee tracks langer uitvielen hadden we zoiets van: dan maar minder nummers.”
Waarom werk je graag met Albini?
“Hij doet niet aan onzin. Wij spelen de songs, hij neemt ze op. Je krijgt er een livefeel door op je albums, zo horen we het graag. Simpel zat.”
In Cut You zing je: ‘Can he be as mean as me…can he cut you in your sleep.’Is dat autobiografisch?
“Nee.”
Denk je dat het nu makkelijker of moeilijker is voor een band als Cloud Nothings om een groot publiek te bereiken dan zeg, vijf jaar geleden?
“Meer mensen kunnen je songs horen, maar er is ook veel meer aanbod. Weet je, een band uit Cleveland, Ohio had sowieso nooit een kans om echt door te breken. Althans, ik ken geen enkele bekende band uit mijn geboortestad. Dus waarom zouden we het überhaupt proberen?”
‘No one knows our plans for us, we won’t last long’ zing je in Our Plans. Hoor ik dan wanhoop doorklinken of ook een beetje ‘er-bewust-niet-toe-willen-doen, niet-willen-deugen’.
“Grappig dat je dat vraagt, ik denk dat ik juist…tuut-tuut-tuut”
De verbinding wordt verbroken. We bellen terug. En weer die treiterige voicemail: ‘Wiiiiiiiiii…’ Fascinerend, maar moeilijk mannetje die Dylan Baldi.
LIVEDATA 2 november London Calling @ Paradiso, Amsterdam 4 november De Kreun, Kortrijk
