Tame Impala
29 oktober Paradiso
Pas in de toegift krijgt het publiek in Paradiso wat het zo graag wil: uitgesponnen psychedelische jams en over de grond kruipende Aussies. Het was alsof Tame Imapala het publiek eerst moeite wilde zien doen.
Tekst Milo Lambers
Het pas net verschenen tweede album Lonerism is wederom een schot in de kruising. Niet alleen is de zaal voller dan vol, de nieuwe nummers worden ook al meegezongen. De Australische band legt direct het inmiddels vertrouwde warme deken van feedback, reverb en fuzz over haar toeschouwers heen. De eerste vijf nummers worden zonder breaks of welkomstwoorden afgewerkt. Ondanks dat hun muziek gestoeld is op synergie, maken de bandleden amper contact met elkaar. Frontman Kevin Parker staat statisch op zijn blote voeten. Het is alsof de band er zeker van wil zijn dat de toeschouwers moeite willen doen. Zo van: ‘Je krijgt ons niet zo maar, Paradiso’.
De aandacht van het publiek hebben ze zeker. De pure schoonheid van nummers als It’s Not Meant To Be en Why Won’t You Make Up Your Mind van debuut Innerspeaker heeft geen poespas nodig. De lullige visualisaties, het lijkt wel een screensaver van Windows 95, leiden eerder af dan dat ze iets toevoegen. Het liefst sluit je je ogen en dein je mee op de jazz-achtige drums, geniet je van die prachtige Lennon-stem van Parker en laat je alle verschillende lagen van deze nu al klassieke composities tot je komen. Het is gewoonweg heerlijk wegdromen als Tame Impala zo ingetogen speelt.
Na een halfuur komt er plots schot in. In het stampende Elephant laat Parker zich onverwacht theateraal ter aarde vallen, waarna de ritmesectie een freejazzstuk inzet. Voor het eerst wordt de zaal op het verkeerde been gezet. Nog voordat we hebben kunnen wennen aan het gekke ritme, roepen de bandleden in koor: ‘Yeah’, waarna het rockende stuk weer wordt ingezet.
Het is een korte uitbarsting, daarna wordt de droommachine weer gestart met nieuwere songs als Feels Like We Only Go Backwards. Los gaat het pas weer bij de toegift. Oudje H.f.g.w. wordt heerlijk uitgesponnen tot jams waarin een soort van psychedelische euforie ontstaat. Eindelijk is de leeuw los. Gierende reverb, overstuurde keyboards en heftige drumbreaks. De bandleden lachen, schreeuwen en springen.
Dat is toch waar een groot deel van het publiek voor is gekomen. Dat wil absoluut niet zeggen dat Tame Impala geen goed concert neerzet. Het getuigt juist van klasse en visie dat de band zo vasthoudt aan de liedjes in hun meest pure vorm. Die liedjes zijn prachtig en dat laten ze ons maandag horen ook.
