Onze avond begint echter veel eerder, bij andere Belgen: die van Baloji. Het recept - een hiphopper, een band en een zangeres - is in alle landen bekend, maar de raps zijn monotoon en de spanning ontbreekt omdat je als Hollander maar weinig meekrijgt van de ongetwijfeld doordachte teksten.

We verhuizen snel richting Dez Mona in het News Cafe. In de kelder van deze stadsbar wordt het al snel ontzettend theatraal, precies zoals de band vooraf aankondigde: het stemgeluid van voorman Gregory is net als op plaat onnavolgbaar. In fraaie pakken gehuld, en drinkend uit een kristallen karaf, is ook de aankleding er een van bombast. Dat past wel bij de muziek.

Simplon is wederom in de ban van new rave met de komst van The Whip (foto). Hier gebeurt wat de eerste dag ook gebeurde: de band komt op, er staat nauwelijks iemand, en binnen vijf minuten is de zaal goed gevuld. Ook The Whip combineert rock met dance, ook The Whip mist net dat ene nummer. Bovendien, en dat past niet echt in het genre, gaan deze nummers - grooves zijn het - vaak wel erg lang door.

Vervolgens zappen we langs Think Of One en Sunshine. Het multiculturele collectief Think Of One moet het doen in een bizarre en ongeschikte locatie, maar trekt zich daar weinig van aan. De samenstelling zie je niet vaak, met Arabische zangeressen. Sunshine is zojuist getekend door Universal in Tsjechië, en dat betekent hier dat veel bobo's de band willen zien. In de ongelooflijk smerige zaal Vindicat (het ruikt naar kots) zien we een paar nummers lang alvast veel branie en een hoop potentie.

Verkeerd gaat het in Het Parlement, de zaal die LiveXS heeft geadopteerd, met Little Dragon. Deze Zweden, met een charmant mini-zangeresje voorop, zetten jazzy nummers neer die worden ontsierd door behoorlijk slecht keyboardspel. En dat terwijl zij, het kleine zangeresje, nog zoveel charisma heeft.

Charisma heeft Pete And The Pirates ook. De band, in 2007 al op Metropolis, is gestuurd door BBC en is We Are Scientists op z'n Brits. De nummers zijn zoals bij de meeste bands op dit festival niet altijd even sterk, maar de single-kandidaten mogen er meer dan wezen, en met het imago zit het helemaal goed.

Headphone in Huize Maas dan. Dit is een fonkelnieuwe band uit Gent die nog maar 628 vrienden heeft op My Space. Dat zullen er binnenkort wel meer worden, want Headphone maakt overtuigende indietronica die meer dan eens aan Radiohead doet denken. Weemoedige vocalen ondersteund door enigszins abstracte songstructuren die opvallend sterk zijn. Kippevel om kwart over acht. Jawel!

In eerste instantie klinkt deze Duitse band Get Well Soon misschien een tikje hoogdravend, maar als je je oren spitst hoor je al snel dat dit enorm ‘ begeisterde’ Sturm und Drang rock is. The Arcade Fire als invloed noemen is wat te easy, maar als 3 van de 6 bandleden de imponerende zang voor hun rekening nemen, de folky nummers afwisselend uiterst intiem of overweldigend hartstochtelijk klinken en Konstantin Gropper je er van overtuigt dat je de wereld samen met hem kunt veranderen is het in ieder geval geen loos vergelijkingsmateriaal. Gaan we meer van horen.

Iedereen om ons heen vindt het goed, maar wij voelen The Heavy in Huize Maas het niet echt. Nou is soul ook niet helemaal ons ding, maar als we Jamie Lidell en The Afghan Whigs ieder op hun eigen manier top vinden is het toch vreemd dat deze muzikaal goed in elkaar stekende band ons koud laat. Ja, het heeft doorgroeipotentie, ja je kan het best op een zomerfestivalletje neerzetten, maar nee, we gaan niet meejuichen. Gewoonweg te glad en voorspelbaar.

The Shortwave Set, ook Huize Maas, vermaakt ook niet helemaal. Tsja…geeuw…wel aardig. Niet meer en niet minder dan dat. Beetje hypnotiserend, zo nu en dan ook wel poppy, als een mix tussen Stereolab en The Long Blondes. Maar vooral te iel en halfslachtig om de voorprogramma-status te ontgroeien.

Mugison in Huis de Beurs is een IJslandse einzelganger die nog erger gorgelt dan Tom Waits. Hij neemt er de tijd voor en speelt een redelijk interessante set. Aangezien er nog honderden andere bandjes spelen rent veel publiek in en uit. Er staat een rij voor de deur, maar de zaal is nooit afgeladen vol. Echte magie ontbrak vanavond, maar een ieder die bovenstaande troubadour hoog heeft zitten moet hier in de luie stoel thuis echt eens naar luisteren.

Mit in Simplon begint in een moeilijke situatie. Mensen zijn luie wezens dus als deze New Rave Duitsers aan hun optreden beginnen staan er slechts dertig man in het relatief afgelegen Simplon. Terwijl Mit zeker een spannend bandje is. Een Klaxons-hit hebben ze niet in huis, maar hun experimentele, drony kale grooves met licht hysterische schreeuw-zang kan zo door ieder politiek correct hipster-zaaltje geboekt worden. Enerzijds qua sound dicht bij artrockers Oneida, anderszijds zo ravey neon als het maar kan. Bedoeld voor meisjes met asymmetrisch geblondeerd haar en bijpassende vriendjes.

A.Human in Huize Maas: We wilden eerst naar The Tellers gaan maar de rij voor de relatief kleine muziekschool is ieder jaar veel te lang en we zijn omgekocht door het sluwe Pias met een voordring-armbandje dus dan is de keuze snel gemaakt. ( Als het 2006 was kon je nu luidkeels Jatoch!? roepen ).  A.Human grossiert in pompeus rockende electro. Als Scissor Sisters muzikaal gay is dan geldt dat grotendeels ook voor dit gezelschap. De zanger is een beetje irritant  maar weet desondanks/daardoor het publiek wel stukje bij beetje voor zich te winnen. Als hij tijdens de briljante Horse with no Name cover de zaal inspringt is het feest compleet.

The Futureheads staan ook in Huize Maas. Eigenlijk zouden er alleen maar debuterende bands op Eurosoinc moeten staan. Natuurlijk, The Futureheads maken lekker hoekige indie-rock, maar hun vermoedelijke populariteitspiek bevond zich in het jaar 2005. Dus wat hebben ze hier eigenlijk te zoeken? Staan wij hier soms om te verklaren waarom er op hun nieuwe album geen nieuwe Decent Days and Nights staat? Moeten we zeggen dat ze retestrak zijn maar dat ze net iets te veel een niche band zijn om een Franz achtige doorbraak te beleven? Nou, bij deze dan.

De rijen worden langer naarmate de avond vordert dus pikken we alleen nog de slotsong van het Engelse vijftal The Pistolas mee. Genoeg om te horen dat we hier met een London Calling boeking in spe van doen hebben. Vrolijk, poppy, hit-gevoelig, dansbaar, ravey en voorzien van een modieuze zanger met een hippe glasloze bril. Een soort Britse Rapture dus. Volgende keer staan we direct vooraan. Zou jij ook moeten doen. Om half zeven 's ochtends spotten we de bandleden in een heavy metal-kroeg, op zoek naar XTC. Hun image snelt ze op deze manier vooruit..

Chrome Hoof, Vera. Kort en goed: De revelatie van de avond. Getipt door het soort insider dat ze al op ATP in Engeland had gezien staan we vooraan en zien we dat het goed is. Niet iedere provincial die in was voor een gezellige avond zal er van gediend zijn, maar een band die deathmetal, smerige funk en noisepop met elkaar vermengd en gekleed gaat in een soort goudkleurige monnikenpijen kan weinig fout doen. Sowieso: De bassist van metal-mannen Cathedral die op het podium staat met die geweldig enge Grace Jones-achtige stemacrobate van electro-act Spektrum…serieus, kruisbestuiving van het jaar. Soms grooved het, soms ramt het en soms doe je het in je broek. Van angst wel te verstaan. Boeken die band!

De Vlaamse Jerboa staat in het News Cafe. Hij heeft ex-Delavega zangeres Lize meegenomen, een popdiva pur sang, en wat andere gasten, en dat leidt tot een sterk opgebouwd optreden waarin plaats is voor een stevige groove. De single Number 1 steekt met kop en schouders boven alles uit, een ideaal radionummer dat in Nederland ook maar eens moet worden opgepikt.

De geruchten zijn zo sterk dat de afterparty in de Spieghel, met shows van Moke, Voicst en Gem eigenlijk al geen geheim meer is. Voicst lanceert vandaag de cd en is in prima stemming: de band heeft blazers toegevoegd aan de live-act en dat werkt uitstekend. En die songs van de nieuwe plaat blijven inderdaad na twee keer al in je kop zitten. Bij Moke is het uiteraard ook bomvol, de band zet de kroon op het afgelopen jaar. En Gem, dat speelt in de bovenzaal een oud nummer en heel veel nieuws. Onze Vlaamse verslaggever, die de band niet kende, noemt het zijn ontdekking van deze jaargang. En dat wil heel wat zeggen.

Tekst: Arnold Scheepmaker en Anton Slotboom
Beeld: The Whip