LiveXS - Noorderslag: voelen dat er iets broeit

Noorderslag: voelen dat er iets broeit

| Afdrukken |

Doorsturen

maandag 14 januari 2008

Noorderslag
12 januari, Groningen

Feestelijk, maar zwaar vermoeiend zijn de twee afgelopen dagen Eurosonic in Groningen. LiveXS laadt zich echter nog een keer op voor Noorderslag: daar is het zaterdag de beurt aan de Nederlandse bands, om te laten zien wat zij in huis hebben. Vooropgesteld dat een beetje kenner van de vaderlandse pop de meeste acts natuurlijk al kent, wordt ook LiveXS toch nog een beetje verrast door de hoge kwaliteit. Nederland doet al lang niet meer onder voor vele andere landen in de popmuziek. Dat beeld wordt nog eens bevestigd door piepjonge bands als All Missing Pieces, die in Groningen de show stelen.

Aan het begin van de avond zien we vooral een brave en veilige programmering met singer/songwriter Stevie Ann, die we al eerder zagen op Noorderslag. Met een solide begeleidingsband speelt ze onder meer liedjes van haar tweede album Closer To The Heart. Wat opvalt: Stevie Ann staat met steeds meer lef op het podium. Van verlegen meisje tot popdiva, de stap is redelijk snel gemaakt. Als we dan toch in de categorie 'fraaie stemmen' zitten, dan mag het Arnhemse Lolly Jane Blue eigenlijk ook niet onvermeld blijven. De zangeres trakteert ons niet alleen op fraaie liedjes, de beelden van filmmaker Sil van der Woerd, die geprojecteerd worden, voegen ook extra sfeer toe.

Bij het nieuwe jonge jazztalent Wouter Hamel, zie je dames van middelbare leeftijd met gouden oorbellen en keurige handtasjes in het publiek. Noorderslag is al lang niet meer het festival van de alternatieve muziekliefhebber en trekt een bredere doelgroep aan. Van de theater- en schouwburgmuziek op zoek naar meer spanning en avontuur. Dit alles is bij Leaf helemaal niet te vinden, hoe toepasselijk: iedereen wil wel even meezingen met de hit Why’s My Life So Boring.

Gelukkig komt daar snel verandering in met The Sugarettes. De twee dames en twee heren brachten onlangs het spannende album Love & Other Perversities uit. Op het podium zijn ze iets minder pervers dan op de plaat, maar ze maken heerlijke rauwe indie pop/rock. Dit is vanavond tot nu toe de leukste verrassing. In onze eigen LiveXS-kelder spelen drie Haagse broertjes van 14, 12 en 10 jaar oorverdovende hippe britpop. Hoe kan dit? De ventjes van All Missing Pieces zijn nu al even goed en ogen net zo schattig als The Kooks.

GESCHIEDENIS
Wakker geworden uit een lange winterslaap, Claw Boys Claw, wat is het leuk om ze terug te zien. Een stukje Nederlandse muziekgeschiedenis om trots op te zijn! Peter te Bos, John Cameron, Marc Lamb en de nieuwe bassist Marcus Bruystens spelen als vanouds garagerock en heavy shit. Veel nummers van het album Angelbite. Maar ook de meer ingetogen liedjes van de latere albums. Te Bos is zijn streken niet kwijt geraakt hij verschijnt in pyjama op het podium om aandacht te vragen voor het nieuwe album Pajama Day die in februari uit zal komen. Nog een Nederlandse topband is Moke, het begin van de show is bijzonder, de band speelt achter een groot wit laken, met of zonder gordijn, strak in pak of niet, arrogant of aardig, deze jongens spelen altijd goed. Britpop uit Nederland met een paar sterretjes.

Psychedelische, punkfunkende progrock-electronica is waarschijnlijk nog de beste omschrijving als je probeert duidelijk te maken hoe het David Gilmour Girls-tweetal precies klinkt. Diegenen die denken dat dit de dance-zaal van Noorderslag is housen gewoon door, maar deze hybride is een stuk boeiender dan, pak ‘m beet, de gemiddelde four to the floor set. Wat er live wordt gedaan en wat niet, valt moeilijk te bevatten, maar als de heren in hun handjes klappen (met tattoo’s op de onderarmen) of een peukje roken zien ze er lekker onderkoeld uit en het klinkt als een klok. Cult-status act. In diezelfde categorie kun je met wat goede wil ook Le Le onderbrengen. Het trio rond Jeugd Van Tegenwoordig-bandlid Faberge maakt ietwat truttige electro gemixed met een soort jaren tachtig Benidorm-house. Aanstekelijk in alle eenvoud en enorm grappig vanwege de oppervlakkige teksten over onder bijvoorbeeld feestjes in je skinny jeans. Gezongen in niet alleen Nederlands, maar ook steenkolen Frans en Duits.

Op voorhand waren we eigenlijk van plan om Shane Shu en zijn veelkoppige band te kraken, maar al bij de eerste aanblik blijkt dat dat toch veel te gemakkelijk is. Ja, Shane is een soort Nederlandse Mika die je graag op zijn porem zou rammen, maar de combi van slijmerige Rick Astley zang met reggaeritmes en CocoRosie-achtige campy elementjes is ook heel origineel en fris. Niet alle nummers zijn even sterk maar als het raak is is stilstaan geen optie. Overigens is dit een band waar iedereen een duidelijke functie heeft. Shane, de muzikanten en vooral ook de sexy achtergrondzang/toetsenist-dames aan weerszijden van het podium. Geil, onbezonnen, zomers en toch een tikje raar.

SENSATIE
Hospital Bombers dan: dit Amsterdamse viertal was vorig jaar de sensatie van Noorderslag. Inmiddels weet iedereen die het album in huis heeft dat ook dus is dit vooral een jaar om die status te bevestigen. Dat doen Hospital Bombers moeiteloos met een set vol grillige maar toch ook erg catchy songs vol welkome eigenzinnigheid. Een volle LiveXS-kelder geniet en wij zijn zelfs al weer erg benieuwd hoe een volgend album zal gaan klinken. Want je voelt dat er hier iets broeit. En juist dat gevoel krijgen we vervolgens de hele avond niet meer terug. Terwijl het toch echt pas half elf is als we de kelder weer verlaten.
Voicst, onze cover-act van januari valt namelijk een beetje tegen. Ja, ze weten als geen ander hoe het rock'n'roll-circus werkt, ze zijn cooler dan menig andere Nederlandse band en ze touren in de komende maanden terecht door het volledige Nederlandse clubcircuit. Maar nee, ze zijn niet in topvorm vanavond. Alle blazers en ballonnen ten spijt, missen we iets als we het nieuwe materiaal van Voicst beluisteren. Als je op zoek bent naar een iets blekere Nederlandse Foo Fighters kun je je lol op en ze schrijven goede radiosingles, maar wij missen iets. Spanning, charisma, echte rauwheid, altijd moeilijk dat te duiden, maar het ontbreekt. En dat is jammer, want Voicst is misschien wel de (enigszins eclectische) gitaarband die momenteel de meeste kans heeft om echt groot te gaan worden. Agua De Annique maakt wel indruk in de entreehal. Iedereen weet dat Anneke van Giersbergen een geweldige stem heeft, maar na vanavond is ook duidelijk dat haar nieuwe band verdomd lekker kan rocken. De nummers klinken live stukken steviger dan op die aardige debuut-cd Air. De band is strak, straalt plezier uit en staat, kortom, als een huis.

BREAKBEAT
Een stuk minder heftig dan je zou denken, deze breakbeat van Nobody Beats The Drum in de LiveXS-kelder. Er wordt wel gedanst, maar toch ontkomen we maar moeilijk aan het idee dat deze sound eerder retro dan futuristisch is. En wie wil er nou eigenlijk anno 2008 de big beat DJ Shadow uit de polder zijn?
Vrolijke, Caesar’s Palace achtige upbeat bandjes worden dit jaar flink gemist op Noorderslag. The Madd is zeker geen hoogvlieger maar door dit gebrek zijn ze wel meer dan welkom. Vandaag zijn de Rotterdammers (en dat hoor je!) op hun sterkst tijdens de felle, maar uiterst melodieuze nummers waarbij de schelle zang, swingende orgelpartijen en scherpe gitaar-riffjes aanstekelijk met elkaar duelleren. Ze verdienen meer dan het enigszins matige applaus wat na ieder nummer weerklinkt.

Hoedenplank is terecht de grootste Nederhop underground-hit aller tijden, maar Opgezwolle loopt nu een beetje de kans om de Wu Tang Clan van Nederland te worden. Als ieder lid en ieder neefje een soloalbum gaat droppen zien we door de bomen het bos niet meer en hoopt iedereen stiekem toch dat de matigere zijprojecten danwel solotracks worden opgeleukt door een knaller van het moederschip. Geen hoogtepunt dit keer, die Sticks. Dan zijn de lefgozertjes van The Opposites net wat leuker en energieker. Twee knallers van hits op zak en toch doodleuk je middelvinger in de lucht tegen alles en iedereen, da’s zo’n beetje de levensfilosofie van deze mennekes. Echt gevaarlijk zijn ze natuurlijk niet, maar je kunt zeker met een guitige zie-mij-eens-stoer-doen knipoog op en neer bouncen terwijl zij flowen over hier en daar best dope produkties.

Tekst: Arnold Scheepmaker, Haika Nanninga, Miguel Thannhauser

Reacties

Log in om te kunnen reageren!