 Zo nu en dan word je blij verrast door een band die je de afgelopen jaren eigenlijk niet meer zo heel goed volgde. In mijn geval was dat zo met The Nits en hun nieuwe album Doing The Dishes, dat opvallend poppy klinkt. Vooral de Dylanesque beatnik-mood van een song als The Great Caruso laat je binnen luttele seconden al door de woonkamer huppelen.
“Toen we in april met de sessies voor deze cd begonnen, merkten we al snel dat behoorlijk veel nummers uptempo waren”, vertelt zanger/gitarist Henk Hofstede. “Dat had ik niet verwacht, want we neigen doorgaans meer naar langzame, beschouwende songs. Maar in één keer speelden we een hoop snelle, oude beatmuziek, Wally Tax-achtige dingen. Misschien komt het doordat we vorig jaar heel veel live gespeeld hebben en nog veel onrust in ons hadden.”
Jullie hebben in Duitsland met Uriah Heep hebben gespeeld. Lijkt me geen logische combinatie. “Zeker niet. Het was het verzoek van een grote Duitse promotor, die zowel fan is van The Nits als van Uriah Heep. Hij wilde graag dat wij samen een semi-akoestische tour deden. Het was een wonderlijke combi! Toch is het ons niet tegengevallen. In Berlijn kwam ik op, zat er een beer van een vent op de eerste rij. Lang haar, tatoeages, je kent het wel. Toen die na afloop zijn duim naar me opstak, gaf me dat een enorm goed gevoel. Het is namelijk wel een echt muziekpubliek en het is juist interessant om zo’n doelgroep te overtuigen van je kunnen. Daarnaast hadden we door die combi de kans om op geweldige plekken te spelen. Oude Duitse Jugendstil-theaters uit de jaren dertig. We hebben een keer in een mijn, vijfhonderd meter onder de grond, gespeeld.”
I’m A Fly is een raar nummer. Het klinkt bijna mantra-achtig. “Ik zie het zelf ook een beetje als een kinderlied. Het ritme heeft wel iets weg van een optocht.” En wat zegt die stem op het einde nou precies? “Ja, dat is de quizvraag, hè! Hij zegt: rocks and stones.” Het is dezelfde stem die we op In the Dutch Mountains hebben gebruikt.” Een soort puzzel dus? “Ja, een verwijzing en het paste goed bij die waanzinoptocht die I’m A Fly is.” Kabbelend water
Het landschap dat we op de cd-hoes zien, intrigeert. “Dat is eigenlijk gewoon wat we tegenwoordig zien als we naar buiten kijken vanuit onze studio in Sloterdijk. Toen we ons er in 1980 vestigden, was er alleen een klein dorpje en verder helemaal niets. Nu loopt de ringweg er vlak langs en aan de andere kant van die weg bevindt zich een complete, moderne kantoorstad.”In The Great Caruso zing je ergens: “My life is a dream/Let me sleep.” Hoe ontstond dat nummer?
“De hele sessie werd een beetje gedomineerd door mijn banjo-gehark: ik speel nu meer banjo dan ooit tevoren. Daarnaast zit er veel bizarre elektronica in, waardoor die song ook een duidelijke groove heeft. [denkt even na] Meestal zitten we te experimenteren, ontstaat er opeens iets en rollen we zogezegd gewoon maar mee.” De sfeer heeft ook iets onschendbaars. Alsof je lijkt te zeggen: mij pak je niet. “Het is een vreemd, bedacht verhaal. Een beetje weird misschien, maar het past goed bij die groove en de manier waarop ik daar bijna tegenaan lijk te zingen.”
Aan het einde van Toe In The Water hoor je ook daadwerkelijk het geluid van kabbelend water. Wiens idee was dat? Dat is wel heel erg theatraal. [lachend] “Jaren geleden hebben we een aantal van onze nummers laten remixen door Kimmo, een nogal experimentele, bevriende Finse muzikant. Een remix bestond uit alleen maar watergeluiden. Daar moest ik nu heel erg aan denken. Dit nummer is namelijk gebaseerd op twee schilderijen die ik in Finland zag en daarom vond ik ook dat het lied uiteindelijk moest verdwijnen in het water. De Kimmo-samples die we nog hadden liggen, pasten niet echt. Maar toen we zelf wat water lieten wegspoelen, klonk het eigenlijk best goed.”
Dagboek
Jullie doen mee aan een dagboekproject. Vertel daar eens wat over. “Een Zwitserse uitgever heeft ons uitgenodigd om een dagboek bij te houden, waar dan vervolgens weer een boek van gemaakt zal worden. Eerst wilden we dat combineren met deze cd, maar dat was produktie-technisch niet haalbaar. Dus zal het boek nu in de herfst uitkomen.” Wat staat er zoal in? “Ik werk al sinds 1980 met allerlei notitieboekjes met krabbels en tekeningetjes en die mocht ik ook toevoegen. Dus ik kan er veel in kwijt, hoewel het lang niet alleen maar over de band gaat. Het is immers een dagboek, dus als ik op vakantie ga, lees je ook dingen over Finse meren en boodschappen doen en zo…”
Vinden jullie dat alledrie even gemakkelijk, een dagboek bijhouden? “Robert Jan [Stips, toetsenist] en ik zijn alletwee sowieso al schrijvers. Rob [Kloet, drummer] vond het iets moeilijker… die heeft het meer vanuit zijn drumervaringen geschreven. Als we repeteren maakt hij namelijk altijd foto’s van zijn drumstel en die zitten er bijvoorbeeld ook bij.”
Doet hij dat om de opzet te onthouden? “Ja, hij wil de precieze instellingen weten. Zo krijg je dus een kijkje achter de schermen.” Arnold Scheepmaker livedata 1 februari 013, Tilburg 2 februari Metropool, Hengelo 4 februari Leidse Schouwburg, Leiden 6 februari Schouwburg, Deventer 8 februari De Mythe, Goes 9 februari De Blauwe Kei, Veghel 12 februari Stadstheater, Zoetermeer 13 februari De Eendracht, Gemert 14 februari De Meerse, Hoofddorp 17 februari Kleine Komedie, Amsterdam 21 februari Jan van Besouwhuis, Goirle 1 maart CC De Brouckere, Torhout 5 maart Tivoli De Helling, Utrecht 6 maart AB, Brussel 8 maart Perron 55, Venlo 22 maart Het Bolwerk, Sneek
|
DIt is ontzettend karig: ' Het 16 Horsepower n...
Ik vind zijn single 'She Said' echt helemaal te...
Dat vette voiceloopnummer heet trouwens The Cit...
Dat KISS ver-assend is, kan ik me iets bij voor...
Hé Wilbert, Flik je me nu, moesten nog een bier...