LiveXS - Benicassim: Britse invasie op Spaans grondgebied

Benicassim: Britse invasie op Spaans grondgebied

| Afdrukken |

Doorsturen

dinsdag 22 juli 2008

BENICÀSSIM (Spanje)
17 t/m 20 juli 2008

Het Festival Internacional de Benicàssim (FIB) is met 40.000 weekendbezoekers en 20.000 dagjesmensen verdeeld over vier dagen het grootste festival van Spanje. Het evenement is in 1994 opgezet om een podium te bieden aan alternatieve rock en dance uit het buitenland, waar Spanje tot op dat moment van verstoken was. Anno 2008 gaat het festival haast ten onder aan zijn eigen succes: zestig procent van de bezoekers komt speciaal uit Groot-Brittanië voor een line-up die praktisch hetzelfde is als die van de grote Europese festivals. “Bij ons betaal je bijna het dubbele voor entree en bier,” zegt een meisje uit Manchester, “en is het er geen 35 graden met de hele dag zon.”
Juist vanwege diezelfde 35 graden overdag vindt Benicàssim ´s nachts plaats. Bands spelen vanaf zes uur ´s avonds en worden vanaf een uurtje of drie afgewisseld door dj´s, die tot acht uur in de morgen doordraaien. In de ochtend, wanneer sommige festivalgangers net terugkomen en anderen hun tent uitbranden, ontstaat er een heuse exodus naar het strand van Benicàssim, een klassieke badplaats 80 kilometer boven Valencia. Daar stippelen bezoekers hun volgende avond uit, want Benicàssim is typisch een festival dat je uit het programmaboekje bezoekt. Het festivalterrein, een vlakte van asfalt, gras en zand waar buiten de podia niets gebeurt, nodigt niet uit tot doelloos lummelen. Alle aandacht is gericht op de podia, waar grote bands elkaar in slagorde afwisselen.

Qua grote namen mag Benicàssim zich op de borst kloppen. Al op de openingsdag tekenen we puike optredens van Nada Surf, The Black Lips en Sigur Rós op. Verder zijn er natuurlijk veel populaire rock- en indiebands als The Kills, My Morning Jacket, glamrock-helden The New York Dolls en publiekstrekker My Bloody Valentine: het Britse publiek komt met duizenden tegelijk af op de indrukwekkende reünie-set van hun nationale helden.

The Raconteurs doet het van alle Britse bands misschien wel het beste, wellicht vanwege het tijdstip van actie: vanaf half twee tot drie uur ‘s nachts. Tijdens Steady As She Goes gaat er een regen bier de lucht in, die in een maand niet op de Spaanse bodem is gevallen. De elektronische muziek wordt onder meer verzorgd door leuke optredens van Tricky, Justice en onze zuiderburen van Vive La Fête, die met een stortvloed aan Kraftwerk- en Nintendo-deuntjes een uitzinnige feestvreugde ontketenen.

Leonard Cohen, levende muziek- en poëzielegende, brengt begeleid door zes oude, strak in het pak geklede heren en drie zangeressen klassiekers als Who By Fire, So Long Marianne en Suzanne ten gehore. Op zijn oude dag (73) waagt hij zelfs een dansje, wat hem op luid gejoel van het verder sacraal luisterende publiek komt te staan. Door de opmerkelijk lage opkomst krijgt het optreden zelfs iets intiems. Cohen staat dan ook al om acht uur ´s avonds gepland, en maar voor een uur, wat de organisatie op kritiek van Spaanse journalisten is komen te staan. Het tegenargument: Cohen mag dan een begrip zijn, hier moet hij met meer grote namen wedijveren.

Zoals de grote naam van Morrissey. De charismatische ex-voorman van The Smiths palmt, ondoorgrondelijk en excentriek als altijd, het publiek eenvoudig in. In anderhalf uur concert gaan drie volgezwete overhemden het publiek in. Tussen zijn klassiekers, waarvan een zestal Smiths-klassiekers, veegt Morrisey in strakke oneliners de vloer aan met techno, vleeseters en de populaire Britse rockbandjes. De show begint overweldigend, maar zelfs de grootste fans moeten bekennen dat de show tegen het eind toch iets inkakt.

Na de concerten is het op Benicàssim dansen geblazen tot de zon opkomt. Er zijn twee tenten met dj´s, een podium met rockklassiekers en de zeer populaire Silent Disco. Al met al is Benicàssim een leuk festival, waarbij je alleen geen moment het idee hebt je op Spaans grondgebied te bevinden. Een journalist vraagt zich op de persconferentie zelfs af of het festival wel in deze vorm kan voortbestaan nu het aantal Spaanse bezoekers al jaren afneemt en Britse chartervluchten door stijgende kerosineprijzen en belastingen in de problemen komen. Benicàssim is voor de Britten haast wat Lloret de Mar is voor Nederlanders. Wie obscure buitenlandse festivals met veel locals zoekt, moet daarom niet op Benicàssim zijn, maar wie veel populaire bands van het moment wil zien en minder geeft om de ambiance, zit – dankzij de hoge temperatuur – gebakken. Remco Bouma

Reacties