 HASSELT (België)
14 t/m 16 augustus 2008
Pukkelpop 2008 kondigde zich aan als 'Metallica plus': een editie met één absolute headliner en een eindeloos lang voorprogramma én aftershow. Maar grote namen blijken niet nodig voor een fantastisch festival: het zijn bands als COEM, Kid Harpoon, Girls In Hawaii, Yeasayer, Two Gallants en vooral het sublieme Iron & Wine die Pukkelpop 2008 tot een uitstekend festival kronen.
Eerst de absolute crap: Plain White T's - ongetwijfeld een package-band die Pukkelpop door één of ander managementbureau in de strot kreeg geramd – is de miskleun van het jaar. Ongeïnspireerde, kleffe Amerikaanse zwetspoprock die de vergelijking met Kut Met Peren moeiteloos kan doorstaan. Ook triest: een band als Manic Street Preachers, ondertussen verworden tot een coverband van zichzelf, die Umbrella van Rihanna naspelen. Akkoord dat jongetjes van 15 zich daaraan vergrijpen, maar van een groep met het palmares als MSP verwacht je dat soort ongein niet.
Gelukkig mikt PP vooral op verrassing, ontdekking, verdwazing en verrukking. Dag 1 grossiert in Hoogtepunten met hoofdletter h. Het naar Violent Femmes en Talking Heads ruikende Kid Harpoon laat in het Chateau horen en zien dat rock'n'roll voor opwinding staat. Geen cliché's, noch halfopgewarmde kost, maar snelle, alternatieve tongue-in-cheek pop, gebracht door een frontman met ADHD en groepsleden die zijn genie nauwelijks de baas kunnen. Afsluiter First We Take Manhattan, Then We Take Berlin, een cover van Leonard Cohen, etaleert waar Kid Harpoon voor staat: vastberaden rock'n'roll met twists of evil touch of genius en het mes tussen de tanden. Ook Red Light Company verrast met een sterke set vol melodieuze poprock en een zanger die de looks en het charisma van Iggy Pop heeft geleend en niet van plan is die terug te geven. The Cribs hadden Johnny Marr (ex-The Smiths, ex-Modest Mouse) op het perron vergeten, en brengen dan maar als trio een set vol iets te nadrukkelijke rawk'n'rowl, net zoals Triggerfinger dat eerder op de dag, en echt misdadig luid, al had gedaan.
Editors krijgen de wei op hun hand, en staan een stuk steviger op hun poten dan bij hun passage van vorig jaar. Maar nog steeds twijfelen we aan de oprechtheid van hun act (pose of niet?), en kunnen hun songs niet echt raken. Ook The Flaming Lips zijn niet meer dan half act, half farce. Muzikaal is hun set een zootje en zingen kan Wayne Coyne ook niet echt. De ballonnen, slingers, confetti en 30 met zaklampen zwaaiende Teletubbies op het podium maken iets, maar zeker niet alles goed. Hét absolute hoogtepunt heet Iron & Wine. Op plaat is Sam Beam een singer/songwriter die breekbare, akoestische, melancholische nu-folk maakt. Live krijgt zijn muziek een compleet andere dimensie. Zijn uitstekende band brengt folk aan de kook, en kruidt het met voorzichtige funk, poprock en americana tot een dansbare, maar steeds subtiele cocktail. Verwijzingen: Neil Young, Calexico, Band Of Horses, Talking Heads. Het publiek reageert uitzinnig, de band geniet zichtbaar. De dwarse, uitgesponnen versie van slotsong Upward Over The Mountain zorgt met mijlen voorsprong voor meer kippenvel dan een gemiddelde kiekenfarm op een winterdag zonder verwarming.
Vrijdag begint zeer sterk met het Waalse Girls In Hawaii. Emotionele, dynamisch opgebouwde postpoprock met soundscape-allures en knipogen naar o.a. Grandaddy. Ondersteund door een waarlijk schitterende videoprojectie die laat zien wat er in de muziek te horen valt: melancholie, nostalgie, bevreemding, eenzaamheid. The Dø, een band die op Eurosonic al schitterde, maakt in de Club een goede beurt. Zangeres Olivia Merilahti, een kruising tussen Heather Nova en PJ Harvey, zingt lieflijk, braaf en sexy tegelijk. Ook Arsenal is op haar plaats op een zonnige middag: lekkere, dansbare tunes die soms wat te braaf uitvallen om de weide aan het hoofdpodium echt tot het kookpunt te drijven. Dat lukt Blood Red Shoes wel: net als op Eurosonic in Groningen brengen zij het vuur naar het lont, en de rest is geschiedenis. Hun uiterst opzwepende, lekker harmoniërende postrock – The Stooges meet Fugazi – is jong, rebels en cooler dan een diepvries op de Noordpool. En die Laura-Mary Carter is een bloedmooi meisje dat altijd in onze dromen mag komen rondhuppelen, enkel gehuld in een opwippend zomerjurkje. De machine genaamd Metallica kan daar een punt aan zuigen: hun jukebox spuwt hits per lopende meter, maar de nieuwe songs lijken wel geschreven door de moeder van de poetsvrouw van de neef van Lars Ulrich.
Ook op zaterdag horen we leuke dingen. COEM, een Belgische band die avontuurlijke songs schrijft, onderstreept in een veelmansbezetting de gelaagdheid van de songs op hun nieuwe cd We've Got Speakers On The Outside Of Our Spacecraft. Wars van trends, commercie en hypes maken Marc Wetzels en zijn band muziek die in alle oprechtheid tijdloos mag worden genoemd. Net als Yeasayer, overigens. De band uit Brooklyn, USA maakt bevreemdende indiepopfolkrock die het experiment niet schuwt en die thuis posters van Talking Heads en de Beach Boys aan de slaapkamermuur heeft hangen. Het concert is vaak ongelijk, en ondanks een compleet foute bassist (snor, ponytail, bandana, wit onderlijfje) klinkt Yeasayer bij vlagen hyperopwindend. Alela Diane wordt geafficheerd als de 'vrouwelijke Johnny Cash', en als men daarmee een Cash zonder kloten bedoelt, dan klopt de vergelijking wel. Diane serveert een lauw soepje van wollige country-light, en het enige lichtpunt is de introductie van een koor meisjes dat van enige uitstekende stellen tieten is voorzien.
Bloc Party overtuigt vooral met de oudere hits zoals Banquet. De nieuwe songs maken vooral op de eerste rijen wat enthousiasme los. De rest van de wei geeuwt, en bestelt een biertje. Sigur Rós, IJslanders met gevoel voor sfeerrijke soundscapes, staan niet op hun plaats op het hoofdpodium. Hun songs hebben baat bij intimiteit, haardvuren en donkere winteravonden. Gelukkig zorgt Jamie Lidell voor een orgelpunt met hoofdletter Oh in de Marquee. Lidell – middle name: opwinding – bewijst dat goede ideeën in om het even welk genre tot uitstekende songs kunnen leiden. Een perfecte samenvatting van Pukkelpop 2008 overigens. Patrick Vandewalle
|
Klopt, Melkweg moet dat zijn. Is aangepast, dank!
Ik hoopte even dat het een fake download was. I...
Waarom zo' n kleine zaal potverdorie. Dat wordt...
oh Arid, fantastisch! Waarom komen ze niet naar...
Ik zag van de week een loslopende Lennart Weste...