|
Guns N Roses - Chinese Democracy |
| Afdrukken |
|
Doorsturen
|
|
woensdag 03 december 2008 |
 (GEFFEN/UNIVERSAL) Zat er ondertussen nog iemand op Chinese Democracy te wachten? Na ongeveer veertien jaar geduld blijkbaar wel gezien de hoge verkoopcijfers (de plaat werd in Nederland meteen goud bij release bijvoorbeeld). Dergelijke cijfers zeggen natuurlijk niets over kwaliteit en dus zetten we ons schrap voor de veertien nummers die Axl Rose hier dan eindelijk aan de wereld durft te presenteren. Is het een Chinese draak? Of toch een onbegrepen meesterwerk?
Voor ondergetekende is Guns n’ Roses toch iets speciaals; in de jaren ’80 zat hij in de brugklas toen Appetite For Destruction verscheen. Bijbehorende singles - o.a. Welcome To The Jungle en Paradise City - bleken voor veel kids van die leeftijd een openbaring, aangezien er op dat moment weinig rock in de hitparades vertoefde. Uw schrijver vraagt zich af wat de impact van deze nieuwe plaat op de huidige generatie brugklassers zal zijn. Gezien het huidige muzikale landschap en de resultaten op Chinese Democracy gokt hij op een minimaal effect. Zit de fan van bijvoorbeeld Linkin’ Park op deze halfbakken sound te wachten? Guns n’ Roses anno 2008 heeft zich namelijk een moderner geluid aangemeten. Die vraag heeft met die wetenschap in het achterhoofd ook betrekking op de fan van de oude stempel, die waarschijnlijk het liefst een ouderwets geluid hoort. Chinese Democracy dreigt op die manier bij voorbaat al tussen wal en schip te gaan vallen.
En dat terwijl de schijf sterk opent met het uitstekende titelnummer, dat een modern en stevig geluid koppelt aan delen van die oude, aansprekende rockformule. Het resultaat is een pakkende song, die helaas gevolgd wordt door een verzameling bizarre nummers, probeersels en invloeden die maar zelden uitmonden in wat je noemt een degelijke rocker of ballad. Rose heeft alle registers opengetrokken, maar een geforceerde ballad als If The World (alsof de zanger probeert een Sade-nummer na te bootsen) mag zonder twijfel gerekend worden tot de dieptepunten uit het oeuvre van de groep.
Er valt meer op aan te merken: de Filter-achtige rock die Guns ’n Roses hier poogt te spelen komt achterhaald over. En dat kan zelfs een overdaad aan productionele handgrepen niet verhullen. Slechts af en toe hoor je kwaliteit en zelfs een stukje herkenbaarheid, zoals op geslaagde nummers als Madagascar of hoogtepunt There Was A Time.
Chinese Democracy is daarmee uiteindelijk een verwarrende plaat geworden, durft uw schrijver te stellen. Ze bevat nummers die te lang hebben moeten rijpen, waar teveel mensen zich over hebben gebogen (hoeveel gitaristen zijn er versleten?) en die wat betreft dynamiek sterk afwijken van het oude Guns ’n Roses-geluid. Zeker vanwege dat laatste punt vervreemd Axl Rose met dit project zonder twijfel een - groot - deel van zijn oude achterban en vraagt uw schrijver zich op zijn beurt nogmaals af hoeveel nieuwe en jonge fans hij hiermee gaat bereiken. Miguel Thannhauser
|
Klopt, Melkweg moet dat zijn. Is aangepast, dank!
Ik hoopte even dat het een fake download was. I...
Waarom zo' n kleine zaal potverdorie. Dat wordt...
oh Arid, fantastisch! Waarom komen ze niet naar...
Ik zag van de week een loslopende Lennart Weste...