 DE OOSTERPOORT, Groningen
17 januari 2009
Na twee dagen bikkelen in de Groningse binnenstad voor EuroSonic, trekt op zaterdag iedereen en z’n moeder richting De Oosterpoort voor Noorderslag. De crème de la crème van de Nederlandse popmuziek presenteert zich hier, zoals gewoonlijk, ieder jaar weer. Laten we beginnen met een enkel punt van kritiek: waar waren de lekker in het gehoor liggende, voortjengelende, poppy, hyper-melodieuze bandjes dit jaar gebleven?
We weten ook wel dat er tijdens voorgaans edities nogal eens gezegd
werd dat Grunn te weinig hiphop of dance programmeerde maar dit jaar
waren vooral alle uithoeken en extremen goed vertegenwoordigd, terwijl
goede pop/rock met moeite te vinden was. Een nieuwe GEM was erg welkom
geweest!
We beginnen onze tocht langs Neerlands’ hoop met The Death Letters uit Dordrecht. Deze twee jonge jochies van 15 en 17 jaar maken rauwe gitaarherrie en dampende bluesrock. Rollend over de grond met aan de ene voet een rode gymp en aan de andere een zwarte gymschoen kun je op deze leeftijd heel ver komen.
Bij het 3FM podium voor Serious Talent ligt de lat met Miss Montreal te laag. Over I Kissed Charles kunnen we het niet eens worden; de een kan niet warmlopen voor de nummers van de ex-Local Hero. De ander ziet overtuiging in de punky pop van de groep rond zangeres Charlotte Henzen.
Vooraf was ons al verteld dat Kyteman's Hiphop Orkest iets speciaals zou zijn en dat blijkt ook te kloppen. De spil van het gezelschap mag dan Colin Benders zijn, op het podium wordt hij vergezeld door een karavaan aan mc's, bandleden en bespelers van strijk- en blaasinstrumenten (juist ja, een orkest). Of je zo'n totaalact ook in een klein clubje kunt boeken valt te betwijfelen, maar de optelsom van alle delen leidt tot iets behoorlijk unieks. Intieme, melodieuze hiphop met de nadruk op sfeer en muzikaliteit.
Dansen
Is hij de jonge Leonard Cohen of toch de Bob Dylan van de lage landen? Lucky Fonz III is het stadium van veelbelovend en talentvol snel ontstegen en staat geheel terecht in de Buma Cultuur-zaal. Fonzie heeft vanavond Carol van Dijk (Bettie Serveert) en een zeskoppig strijkkwartet meegenomen. Helaas verstoort het geluid van bands uit de andere zalen vanwege in- en uitlopend publiek de boel danig.
Het gezelschap rond Jelle Paulusma krijgt het voor elkaar om hun eigen PA op te blazen. Dit is geen Daryll-Ann dus, maar overdonderende hypnotiserende gitaarrock. Het spelplezier van de mannen, de eenheid die ze vormen, Moke-drummer Rob Klerkx die uit zijn dak gaat, het is allemaal heel mooi om te zien.
Gelukkig valt er ook vanavond iets te dansen. Bij Seymour Bits bijvoorbeeld. De beatbakker van De Jeugd Van Tegenwoordig toont hier weer eens aan dat hij ook in z'n eentje prima z'n mannetje staat. Het is soulvol en funky en gebruikmakend van z’n keyboard, stemvervormer en spannende beats maant Bas Bron de kelderbezoekers tot dansen.
Verstopt achter de 3FM Talent Stage ligt de Bizonzaal. Eenmaal binnen is duidelijk waarom deze wat afgelegen ligt: pompende beats dringen door tot de diepste vezels van je lichaam. Het is de dubstep van 2562. Al dekt de term de lading niet. Het is de mix van techno, broken beats en knappe wendingen die zo boeit.
Psychopatisch
Om Steen kun je niet heen. Trage, zware moddervette beats, een spuwende rapstijl die je dwingt om ieder woord in je op te nemen en een boodschap die even afgrijselijk als fascinerend is. En daar ligt hem gelijk het probleem: als Stijn Kosterman is wat hij pretendeert te zijn, moet je hem opsluiten en de sleutel weggooien. Als hij maar doet alsof is hij vooral boeiend als confronterende horror-rapper. Zoals je American Psycho van Brett Easton Ellis in een ruk uitleest of een documentaire over een zieke geest aandachtig in je opneemt. Het risico: dat zijn sexistische, homofobe en moordzuchtige gedachtengoed aanbeden wordt door gefrustreerde, niet bijster intelligente jongetjes die na het horen van Sexslavin dronken worden en een klasgenootje onderwerpen aan een groepsverkrachting terwijl ze haar uitschelden en onderspuwen. Klinkt overdreven, maar dat is het zeker niet. Enerzijds is het geweldig dat een rapper ons anno 2009 nog echt weet te shockeren, anderszijds is het beangstigend dat aan niets valt af te lezen of Steen dubbelzinnig bedoeld is of niet. Dit vraagt om een diepte-interview, maar dan mogen ze Stijnemans wel eerst vastbinden voordat we ons met de dictafoon in de buurt begeven!
Drukte
The Fringe imponeerde ons al eens in Rotown toen ze de zaal op hun kop kregen met een eclectische, elektronische mix van allerlei stijlen (fusion hiphop), maar vandaag zijn er wat geluidsproblemen en willen ze net wat te graag waardoor de eerste paar nummers een tikje geforceerd overkomen. Geloof ons, ze kunnen beter!
Het is daarna een strijd om de LiveXS Kelder weer in te komen voor het optreden van Krause. Eenmaal binnen is het druk, maar gezellig. Er worden glow stick-brilletjes in het publiek gegooid en daar moeten we het mee doen. Een half uur na de officiële aanvangstijd van het optreden van Krause zitten we nog op onze honger. Er zijn problemen met de laptop van de Groningse belofte Susanne Clermonts, op de schermen kunnen we het allemaal volgen. Het is een beetje beschamend als je bedenkt dat het twee weken eerder ook al eens misging met de laptop (per ongeluk wiste ze haar hele set vlak voor een optreden). Uiteindelijk krijgt het team de speler met muziek en visuals gestart en zet Krause haar roze zonnebril op. De beats en ideeën zijn geleend bij Peaches en consorten, haar stem mist kracht... Sorry Krause, er wachten straffere acts op onze aandacht.
Popprijs
Wie zou hem winnen die Pop Prijs? Iedereen roept iets, maar vrijwel niemand weet het. Want: De Dijk! Waarna er veel minder bier over de band werd uitgegooid dan de traditie is. Logisch: dit is een hartverwarmende keuze voor een band die het verdiend. Bijna 30 jaar bestaan ze en het lijkt wel alsof echt iedereen het ze gunt in de afgeladen Buma Cultuur-zaal. Feelgood-moment van de avond! Zowaar, het kan dus wel: niemand protesteert!
De Staat heeft een fijn grillig album gemaakt, maar vooral de laatste weken wordt er wel heel erg gewichtig over ze gedaan. Alsof de goede smaak-politie van Nederland met elkaar heeft afgesproken dat ze deze band collectief een handje zullen gaan helpen. Mede daardoor vallen ze op Noorderslag toch een tikkie tegen. Het is goede, gruizige rock voorzien van een toefje stoner en een toefje Belgenpop, maar de ultieme bezieling ontbreekt nog. We genieten wel, maar we voelen de Staat nog niet helemaal. Rustig doorgroeien.
Verwarring
Hit Me TV klonk in onze herinnering plezierig poppy maar op Noorderslag kiezen ze eerder voor een totalitaire Muse-benadering. Britpop? Zeg maar gerust Britpop meets rockopera! De liedjes en looks zijn goed, daar valt niets op af te dingen, maar een beetje nonchalance kan geen kwaad. Het lijkt bij vlagen Jesus Christ Superstar wel! Toch ben je met die aanpak in het hoge Noorden doorgaans wel aan het juiste adres. Dat valt bijvoorbeeld ook op bij Face Tomorrow. Je kijkt de zaal in en ziet opvallend veel veertigplussers die instemmend staan mee te knikken op het pompeuze deel van de emo-rockshow van de heren. Terwijl wij vooral onze goedkeuring geven aan de momenten waarop de band fragiel of oprecht bezield klinkt. Jazeker, Face Tomorrow is een van de weinige bands die je verwart. Intens of over the top? Cultlegendes of, hou je vast, Kane-ondertonen?
Retestrak
De Jeugd van Tegenwoordig heeft de volle Buma Cultuurzaal op z'n hand. Oudere songs in een nieuw jasje en nieuwe tracks worden strak gebracht door de vier. In ruil voor een goed optreden dient het publiek af en toe de handjes en middelvingers omhoog te gooien. Fair deal. In de piepkleine Marathonzaal is het dringen voor Dio - vooraan bij het podium althans. De hiphopper begint met zich te verontschuldigen dat hij een beetje ziek is. Waarschijnlijk is dat maar goed ook, want als Dio 100% in vorm was geweest, waren er waarschijnlijk ongelukken gebeurd. Er wordt gesprongen, gepompt, van links naar rechts gezwiept en gezweet. Dat Dio zich aan een crowdsurf waagt is niet nieuw, maar in de relatief lage zaal geeft het toch iets speciaals. En muzikaal? Retestrak, leuk en verfrissend. Wie niet bij dit veel te korte optreden was, heeft echt iets gemist.
zZz is, als altijd zou je bijna zeggen, live een tikje warrig. Voortstompende garage-surf-melodieën worden afgewisseld met onduidelijke momenten waarbij je meer dan eens denkt: ben ik nou vaag of zijn zij het? Vervolgens komt het dan toch weer goed, klinkt het fijn mistig, grooved het, raggen ze en raak je toch weer even de draad kwijt. Bij uitstek een typisch zZz-concert.
Slotstuk
Elle Bandita heeft het slim bekeken. Eerst maakt ze naam als 'die geflipte punk/elektro-chick met theatrale punkperformance' en nu iedereen haar kent geeft ze haar gimmick een professionele draai. Er staat zowaar een band op het podium. Elle draagt niet meer die gescheurde panty's met badpak-achtige combo, maar een bijna stijlvolle, diep ingesneden catsuit. Ze ziet er geweldig uit en lijkt helemaal haar vorm gevonden te hebben met haar band en nieuwe nummers. Niets ontziend ragt ze op haar gitaar en stort ze haar punky vocalen over het publiek. Het blijkt een ideale afsluiter van het festival: iedereen gaat er nog één keer voor en de blauwe plekken zullen - zeker bij de mensen uit de voorste regionen - talrijk zijn. Noorderslag went out with a bang. Arnold Scheepmaker, Saskia Videler, Haika Nanninga, Willem Roose
|
Bullshit, krause was te gek! Publiek was gewoon...
Grappig, ik was erbij in Fenix, publiek had er ...
foutje maar toch goed dat het snel is opgelost....
is 6 maart in Vera, niet 13 februari
Wat betreft Fan Death heb je helemaal gelijk, m...