|
Editors: We verloren ons hart in de Lage Landen |
| Afdrukken |
|
Doorsturen
|
|
maandag 26 oktober 2009 |
 Wanneer Julie, de Belgische promodame van PIAS, me vertelt dat ik ditmaal niet Editors-zanger/frontman Tom Smith, maar gitarist Chris Urbanowicz en drummer Ed Lay aan de interviewtafel krijg, verontrust me dat. In het verleden liep ik namelijk al enkele malen slechte ervaringen op tijdens interviews met gitaristen of drummers wegens bitter weinig feedback van de muzikanten in kwestie. Maar al vanaf het eerste moment dat we elkaar ontmoeten in de kamer van een Brussels driesterrenhotel, lijkt die vrees ditmaal totaal ongegrond.
Chris en Ed vertellen me onmiddellijk dat ze net vernamen dat
voetbalclub Chelsea wegens één of ander fraudeschandaal de volgende
seizoenen geen aankopen meer mag doen. Dolle pret, want geen van beide
is fan van Chelsea. En zo is het spreekwoordelijke ijs reeds vanaf
minuut één gebroken.
Over voetbal lullen is leuk, maar ik heb van onze hoofdredacteur wel de dwingende opdracht meegekregen om het over muziek te hebben, meer bepaald over het derde Editors-album In This Light And On This Evening . Ik vraag beide heren meteen een vergelijkende studie te maken met voorgangers The Back Room en An End Has A Start, maar krijg eerst een verklaring voor de albumtitel. “Die is uit Tom’s hoofd ontsproten op een bepaalde plek in Londen die hij elke avond zonder veel aandacht passeert, maar op een zekere dag greep die plaats en het bijhorende avondlicht hem emotioneel zo bij de keel dat hij er een soort magisch gevoel aan overhield. Bovendien vormt het gelijknamige nummer (de openingstrack, red.) een perfecte synthese voor het gehele album: veel emotie en spanning die finaal op zoek gaat naar een climax,” verklaart Chris.
Ed pikt onmiddellijk in met het antwoord op mijn vraag: “Het eerste album klonk erg ruw en vertegenwoordigt de spirit van vier jonge kids die niet weten waarmee ze bezig zijn en wat ze willen; erg onzekere groentjes. Tijdens de opnames van An End Has A Start was ons zelfvertrouwen reeds enorm gegroeid - wat wil je wanneer je debuutalbum bijna één miljoen maal verkoopt? - en bouwden we verder op de sterke, solide popsongs waarmee de wereld ons leerde kennen. En ditmaal haalden we keyboards en drumcomputer binnen en gooiden we de gitaren overboord; een erg spannend proces. Bovendien namen we veel meer live op, ongetwijfeld een gevolg van onze uitgebreide tourervaring de voorbije jaren.”
 Met In This Light And On This Evening heeft Editors duidelijk een nieuw hoofdstuk geschreven in een nog jonge carrière. Volgens mijn twee gesprekspartners is het echter niet meer dan een logische stap. “We wilden absoluut geen kopie van onze vorige albums maken; herhaling is niet besteed aan Editors. Gevolg: sommige fans zullen erg blij zijn met dit resultaat, anderen even sterk ontgoocheld. Maar het zal ons niet weerhouden de weg te volgen die we voor onszelf uitstippelen. We voelen ons nu heel erg zelfzeker én bekwaam in wat we doen. Muziek creëren op een totaal ander instrument is erg moeilijk maar tegelijk ook bijzonder uitdagend. Omdat onze visie enorm is verbreed durfden we dit aan en is het ons bovendien vrij aardig gelukt.”
Geen rozen
Een uitspraak die we best mogen omschrijven als ‘een understatement van formaat’ want dit is ongetwijfeld het beste Editors-album so far. Maar niet alle oude getrouwen werden overboord gegooid. We horen nog steeds de donkere dreiging die de meeste Editors-nummers een intens, passioneel karakter geeft. In een vorig interview weet Tom dat aan het feit dat de dood enkele malen erg concreet zijn levenspad had gekruist. “Inderdaad, maar ditmaal heeft hij veel meer gebruik gemaakt van zijn fantasie. Toch klinkt dit album donkerder, beangstigender en agressiever dan ooit. Die donkere, vette, nasty sound intrigeert ons uitermate tijdens het creëren van muziek. ‘Welriekende rozen’ zijn niet ons ding. Met dank trouwens aan Toms prachtige falsetto-stem, die meer dan ooit een prachtig instrument blijft.”
Dat Papillon de debuutsingle van de plaat werd, is geen verrassing. Maar wat wordt de opvolger? “Het is de énige single op de plaat”, schatert Chris luidop. “Een simpel popnummer met de refreinen mooi op zijn plaats en een grote riff in het midden. Bij de andere nummers is dat veel minder evident. We opteerden in de eerste plaats voor goede melodieën met een catchy riff en die kwaadaardige sound, omdat we dat zo leuk vinden. De fans moeten zelf maar kiezen wat hun voorkeursong is. Bricks And Mortar vinden we eveneens een prachtig nummer, maar die is wel zes minuten lang: dus niet echt radiovriendelijk en daarom veel minder single-gericht. Jammer, want het nummer bevat zoveel melodie en een geweldige drumbeat.”
De keuze wordt dus moeilijk, temeer omdat het nieuwe album slechts negen nummers bevat. “In totaal namen we er een twintigtal op maar we waren het onmiddellijk met zijn allen eens dat deze negen songs hun plaats verdienden. Vijf andere nummers bewaren we voor een special edition, terwijl we de rest mondjesmaat zullen loslaten, in afwachting van een volgend album. Onze fans willen constant nieuw materiaal horen en daar spelen we graag op in. Nieuwe nummers maken blijft trouwens het allerleukste onderdeel van deze job. Als het niet zo duur was, hadden we de voorbije jaren zoveel meer platen opgenomen. Daarom touren we ook zo graag. Je krijgt het meest directe contact met je publiek en bovendien geeft het je de financiële ademruimte voor de opnames van een volgende plaat.”
De wereld rondtouren is blijkbaar een drug voor de vier die vanuit Birmingham hun grotesk avontuur opstartten. Vooraleer ze dit album opnamen, waren ze bijna drie jaar on the road. Opvallend was dat de band erg vaak in relatief kleine zalen optrad. “Dat was inderdaad een erg intense periode”, zucht Chris. “Ik denk dat we tweemaal in elke mogelijke club speelden. Het was daarom hoog tijd voor een break, want dat leven van stad naar stad klinkt misschien romantisch en erg bohémien maar na een tijd begint ook dat danig te vervelen. Je weet vaak niet waar je bent en doet elke avond hetzelfde. Maar het is nu eenmaal essentieel voor de groei van een band. Bovendien werkten we aan het eind van de vorige tour reeds aan nieuwe nummers en is de honger nu opnieuw erg groot. Laat dus maar komen, die fans!”
Spannende thuismatch
Naar de live-hoogtepunten van de voorbije jaren moeten Chris en Ed niet lang zoeken. “Ongetwijfeld ons concert in Birmingham waar we voor 11.000 uitzinnige fans een echte thuismatch speelden. Het feit dat er zoveel familieleden en vrienden aanwezig waren, dreef de spanningsfactor nog extra op. Een ander moment suprême was ons concert tijdens het Glastonbury-festival, net op het moment dat de zon onderging. En we kijken ook erg uit naar onze eerstvolgende show in Brussel (Vorst-Nationaal, 7 november, red.) wat voorlopig ons grootste headline-concert buiten Groot-Brittannië wordt.”
 België en Nederland zijn trouwens landen waar Editors graag toeft; de voorbije tour stonden de Britten zowel in Nederland als België minimaal vijfmaal op een podium. “Heel simpel”, verklaart Chris. “Dat waren de landen waar onze muziek, na het VK, het eerst aansloeg. Daar blijft altijd een stukje van je hart achter, want we spelen het liefst voor een verliefd publiek. Maar stilaan beginnen de Duitsers het gelukkig ook te begrijpen (lacht).”
Tijdens al die live-concerten merkten we hoe dominant frontman Tom Smith zich profileert op een podium. Dreigt er nooit verwoestende jaloezie om de hoek? “Erg grappig want je bent al de tweede journalist die ons vandaag die vraag stelt. Nee man, voor ons is dit perfect. Tom zuigt alle aandacht op - hij is de leader, hij moet performen - zodat wij ons volledig kunnen toeleggen op onze taak. Wat wil je nog meer? Ik heb zelfs de indruk dat Tom zichzelf steeds verder in zijn rol integreert, omdat hij zich er ongelooflijk goed in voelt.”
De afgelopen jaren heeft Editors zich op het hoogste niveau gevestigd; het is nu kwestie de volgende jaren stand te houden in de Rock‘n’Roll Champions League. Keerzijde is wel dat ze het label van newest sensational hype moeten afstaan aan collega-bands als White Lies, Glasvegas en The Horrors. “Maar in feite hebben wij nooit in het epicentrum van de media-aandacht gestaan”, klinkt het nuchter. “Veel muziekliefhebbers waren enorm verrast dat er van ons debuutalbum een miljoen exemplaren werden verkocht. Ons rock‘n’roll-leven beperkt zich tot het podium, waar we ons voor de volle 300% geven. Backstage aangekomen stappen we terug in de normale wereld van alledag en kiezen we voor de geleidelijke, organische groei. Er zijn nog genoeg landen die we moeten veroveren. Bovendien betalen we onszelf niet meer uit dan we strikt nodig hebben om te overleven; de perfecte manier om de voetjes mooi op de grond te houden.” tekst Ruud Van Der Locht foto Kevin Westenberg
Livedata 7 november Vorst Nationaal, Brussel 8 november Melkweg Max, Amsterdam 9 november Oosterpoort, Groningen 11 november 013, Tilburg
|
|
 |
|
|
Ook Adverteren? |
DIt is ontzettend karig: ' Het 16 Horsepower n...
Ik vind zijn single 'She Said' echt helemaal te...
Dat vette voiceloopnummer heet trouwens The Cit...
Dat KISS ver-assend is, kan ik me iets bij voor...
Hé Wilbert, Flik je me nu, moesten nog een bier...